12/07/2026
~ Ik staar uit het vliegtuigraam over een oneindige zee van witte wolken. Ver onder me ligt de aarde, maar ik voel me gegronder dan in het afgelopen half jaar. Twee verhuizingen, klussen en verbouwen, zorgen voor Yara, werken en landen in een nieuwe woonplaats… ik was vooral bezig met alles draaiende houden en moest elke dag mijn best doen om ook nog dat heilige uurtje voor mezelf te pakken.
Nu, na 5 dagen liefdesbubbelen in Italië, heb ik heel wat heilige uurtjes erop zitten. Niet continu alleen, want vele uurtjes waren samen met anderen. En toch zocht ik ook in het bijzijn van anderen de weg terug naar mezelf.
Bij de fonkelende sterrenhemel die mijn adem even deed stokken. In het schaduwspel op een muur, waarin ineens een verhaal leek te ontstaan. In de dansende mensen om me heen die, heel even, één grote glimlach leken. In tientallen schitterende diamantjes op het water van de stadsfontein.
Het zijn dit soort kleine details die me steeds weer openen. Ze verruimen mijn blik, laten mijn creativiteit sneller stromen en brengen me terug naar iets wat ik alleen kan omschrijven als een open hart.
Terwijl ik terugdenk aan deze momenten voel ik een traan zachtjes trillen in mijn ooghoek. Met een diepe zucht bevrijd ik haar. Het vliegtuig landt met een harde bons en tijdens het naschudden voel ik dat ook een deel van mezelf weer vrij is. Vrij om het leven ten volste te ontmoeten.