06/11/2026
Elfstedenkruisje
Hij stond vol in het leven. Hij was druk met werk en daarnaast was hij zeer sportief. Hij voetbalde, tenniste en als er ijs lag, dan stond hij op de schaats. En zoals het een echte Fries betaamt, had hij de Elfstedentocht geschaatst. Iets waar hij erg trots op was.
En toen, heel plotseling, was zijn leven voorbij. De hulpdiensten hadden alles geprobeerd, maar het mocht niet meer baten. Twee zoons liet hij achter. Twee jongens die opeens allerlei keuzes moesten maken over zijn afscheid. Zaken waar ze nog helemaal niet mee bezig zouden moeten zijn.
Samen met hun moeder en andere familieleden zit ik in de woonkamer om de eerste dingen te bespreken. Dat hij naar huis moet komen is direct duidelijk. Een dag later komen we samen in het huis van meneer. Gezeten in een grote kring, bespreken we de verdere invulling van de dienst. De keuzes worden snel gemaakt. Er komen verhalen van vroeger naar boven en we praten over de dingen waar hij van hield, wat voor muziek hij mooi vond en wat zijn hobby’s waren. Zijn schaatsen worden van zolder gehaald, die mogen niet ontbreken bij de uitvaart.
Op de dag van het afscheid staat de aula stampvol met mensen. Het is er warm en er zijn veel sprekers. Zijn broer begint zijn verhaal in het Fries. Als ik als laatste de woorden van de jongens mag voorlezen, is de cirkel rond. De trotse bezitter van het Elfstedenkruisje en bovenal een heel trotse vader heeft zijn twee prachtige zoons moeten loslaten. Twee jongens die op hun beurt de wereld een beetje mooier maken.
Tekst en foto zijn geplaatst met volledige instemming van de familie.
Monuta