30/07/2025
Een deur in een deur
Ik heb op vakantie prachtige deuren gezien. En ongemerkt voel ik dat ik iets heb met deuren. Wie niet zou ik zo zeggen. Er zitten vaak bijzondere dingen achter deuren verstopt. Als je door een deur naar binnen gaat stap je in een nieuwe wereld.
Ik merk dat door het overlijden van Vic er een hoop deuren open zijn gegaan en ook een aantal voorgoed zijn gesloten.
Natuurlijk is een liefde en een innige vriendschap van vijfenveertig jaar nu voorbij. Te minsten in het hier en nu. Die deur is voorgoed dicht. En alle clichés zijn waar. Op enig moment wil je de telefoon pakken en even zijn stem horen. Even die schouder voelen om op te leunen.
Aan de andere kant zijn er deuren open gegaan in mijn bewust wording. Plekken waarvan ik kan voelen dat ze aan het vernieuwen zijn. Of juist een extra glansje krijgen.
Eerlijkheid naar mezelf toe en soms nog verzuipen in angst om niks. Ik zeg regelmatig dat ik dit nooit verwacht had in rouw. Deze fysieke processen, waarin je lijf letterlijk ‘zijn’ energie mist, maar ook in je brein. Neurotransmitters die nog naarstig op zoek zijn naar dat kleine stukje waarin wij, wij waren.
Ook merk ik dat ik de deur door ben gegaan van niet weten. Geen idee hebben hoe dit te doen en hoe om te gaan met mijn hele systeem dat verandert.
En juist deze ontdekkingstocht is ook heel bijzonder. Opnieuw ontdekken wie ben ik dan. Gelukkig herken ik wel mijn grondwaarden maar verder is er veel veranderd. Ik voel me soms een Alice in wonderland…
Rouwen is soms helse pijn maar ook zacht en liefde. Rouwen is bijzonder. Het leven is bijzonder.