Praktijk PsychoWijs

01/07/2022

Zoek jij een baan in de jGGZ? Wij moeten helaas afscheid nemen van Sascha, daardoor komt er een vacature vrij. Meer informatie vindt je op onze website, zie link in de bio

01/07/2022

Ben jij, of ken jij een gedreven gedragswetenschapper die graag ruimte wil binnen zijn behandelingen en van een persoonlijke aanpak met korte lijntjes houdt?

Reageer dan op onze vacature!
https://psychowijs.nl/over-ons/

24/08/2021

Heb je altijd al in een kleine praktijk willen werken, of ben de logheid van grote organisaties zat? Wij zoeken versterking voor onze groeiende praktijk. Bij ons zijn de lijntjes kort, de aanpak persoonlijk en is er ruimte voor eigen inbreng en aanpak.

Heb je interesse? Mail dan CV en een motivatiebrief naar [email protected]
Nog vragen? bel dan met Anne-Minke op 06 42171624

En je weet wat ze zeggen... bij twijfel... doen! ;-)

moet je nu aan iemand denken als je dit leest? Delen is heel fijn!

08/07/2021

HOERA! We hebben groot nieuws! In verband met de groei van de praktijk EN de groei van Anne-Minke's buik, zoeken we versterking!!

- Ben (ken) jij een GZ-psycholoog / Orthopedagoog Generalist of Basis psycholoog / Orthopedagoog met minimaal 5 jaar ervaring die graag meedraait in een kleine dynamische praktijk? Start vanaf ongeveer november voor min 5 maanden en mogelijk kans om te kunnen blijven, Eerst voor 3 dagen in de week, mogelijk later 4 dagen.
- Of ben (ken) jij een administratieve duizendpoot die onze office manager zou willen worden? start: zo snel mogelijk en voor 8 uur per week, waarvan je de uren zelf mag indelen!

Neem dan contact met ons op!
Meer informatie vindt je in de uitgebreide vacature teksten.

Veder zou je ons heel erg helpen als je dit bericht wilt delen, of de vacatures wilt door sturen!

Liefs, Anne-Minke en Roxanne

19/03/2021

TIP VOOR HET WEEKEND
Op NPO start kun je deze serie terugkijken die op een leuke manier ingaat op angsten bij (jongere) kinderen. Gewoon lekker normaliserend, iedereen is wel eens bang. Ook komen fantasierijke voorbeelden naar voren hoe je met die angst kunt omgaan. Dag stigma, daar houden wij van!

Kijk het hier: https://www.npostart.nl/kabam/KN_1725611

18/03/2021

Hadden we vorige week ineens weer de eer om een opvoedvraag in Trouw te beantwoorden. Nu was ik het zelf alweer vergeten door de drukte in de praktijk, maar kreeg ik via een vriendin in Singapore een foto die haar moeder van de krant had gemaakt met de vraag "is dit jouw Roxanne?"

Haha, leuk toch, hoe je dan ineens 'de wereld overgaat'? De Trouw heeft goed gespot dat er momenteel veel vragen zijn over kinderen en slapen. Wij merken het ook, dat veel ouders momenteel worstelen met kinderen die moeite hebben om (alleen, in eigen bed) te gaan slapen.

Misschien volgt er binnenkort wel een uitgebreidere blog over. Voor nu deel ik nog graag mijn 'vergeten' artikel met een eerste lading tips met jullie!

Beter een kleuter in het ouderlijk bed dan een kleuter die je de halve nacht wakker houdt, roepend vanuit haar kamer. Of houd je dan een onwenselij...

18/03/2021

Wat een mooi nummer is dit..! Kim zingt over haar eigen angst, en weet dit zó mooi en raak te verwoorden.

Voor iedereen die zich afvraagt hoe het is om een angst te hebben die je in z'n greep houdt.

Voor iedereen die zelf met een angst kampt en heel veel steun, begrip en mooie woorden uit dit liedje kan halen.

Voor iedereen die gewoon dit mooie liedje wil luisteren...

Credits: Niels Horstman➭ Abonneer: ➭ Spotify: https://open.spotify.com/track/2QZIJ81gyO18alzoo3OnsI?si=qivsKAOTRJ2b2Oh2EaLKeQ➭ Instagram h...

06/01/2021

"Hij zegt neeeee!" De 3 grootste dilemma's van 2-jarigen

Heerlijk, die peuterpuberteit. Mijn tweeling is nu ruim 2,5 jaar en ik kan je vertellen dat ik de theorie prachtig in de praktijk heb zien komen bij mijn eigen kinderen.
Ik kan me ontzettend verwonderen over de vindingrijkheid die ze al hebben, de nog onbeperkte fantasie en creativiteit, de handigheid waarmee ze dingen pakken en doen (spenen die uit bed zijn gevallen worden met het knuffelkonijntje binnen het bereik geslingerd). Ik kan nog meer genieten van de leuke ideetjes en de zelfverzonnen liedjes over alles en niets. Om nog maar te zwijgen over hoe schattig ze hand in hand met hun koffertjes over straat lopen ("wij gaan logeren").

Hier parallel aan loopt het minder ouder-vriendelijke typische peuter-puber-gedrag. En wat lijkt dat soms (frustrerend) paradoxaal! Mijn top 3:

1. Alles is eerst "nee", dat is een no brainer. Om deze reden vraag ik ook niets wat eigenlijk geen vraag is (zullen we je broek aandoen?), maar kondig ik het aan (kom, we doen even je broek aan). Ons volwassen tempo ligt veel hoger dan dat van twee-jarigen, het is dus altijd een ongelijke strijd. Geen wonder dat ze even tijd kopen door eerst nee te zeggen, om vervolgens hun eigen mening en wil te bepalen. Hebben ze ook recht op toch? Niet dat het altijd kan.. maar ja, dat is een tweede. Maar dan: Zo goed zijn in "nee" zeggen, maar een "nee" ontvangen.... Dat is nog supermoeilijk. Luid klagend komen ze dan naar mij toe "hij zegt neeeeeee". Het besef dat anderen echt anders denken dan zij en dus niet altijd hetzelfde willen. En dat is een teleurstelling die ze nog moeten leren verdragen.

2. Iets eerst ab-so-luut niet willen, en vervolgens niet willen stoppen. 's Ochtends geen kleertjes aan willen, maar no way dat ze aan het einde van de dag weer uit mogen. Of aan het einde van de boswandeling onder geen beding in de auto willen, en thuis er met geen mogelijkheid uit te krijgen zijn. Verwarrend is dat he? Vaak heeft het niet écht te maken met bijv. de kleertjes of de autostoel. Het is bijvoorbeeld jammer dat het kabouterpad is afgelopen, en we naar huis moeten, de auto markeert dat. En eenmaal thuis zat het stoeltje eigenlijk wel lekker, zijn de beentjes toch wel moe en dat HELE eind van de auto naar huis lopen... liever niet!

3. Het liefst alles zelluf doen, maar soms juist niet. Ze willen zo graag 'een grote meid' zijn, dat bepaalt nu zo'n beetje hun zelfvertrouwen. En dat wordt afgemeten met wat je allemaal al zelluf kan. Dus worden zelf de boterhammen gesmeerd, overal op en af geklommen, tanden gepoetst, bedenk het maar. En dan ineens, met het aan of uitkleden, kunnen ze het niet meer! Nee mama jij moet het doen! Want wat is het toch ook nog fijn om een klein kindje te mogen zijn en verzorgd te worden... En stiekem geniet ik ook weer even van die heerlijke momentjes, want wat worden ze ook snel groot he!

24/12/2020

Een herkenbaar issue: hoe kan mijn kind zichzelf langer vermaken? Hoe krijg ik zelf wat meer rust? Waar blijft de tijd op de dag voor MIJ? 

Voor veel ouders (m.n. moeders) blijft het een beetje steken bij dat douchemoment in de ochtend met de deur op slot. En dan kan de kerstvakantie best lang zijn..

Hou je van concrete tips en duidelijke taal? Dan is dit artikel wat voor jou:

December is vaak al de drukste maand van het jaar, maar in tijden van lockdown nog drukker dan anders. De kerstvakantie begint, de kinderen zijn thuis, maar leuke uitjes kun je vergeten. Hoe leer je je kinderen zichzelf te vermaken, zodat je toch nog wat vrije tijd over houdt? Opvoedexperts geven ti...

28/11/2020

Vandaag ga ik met de blillen bloot! Vandaag zit ik namelijk weer een dag in de schoolbanken en leer ik nog meer over Exposure: bloot stellen aan je angst. Het is een van de meest belangrijkste en effectiefste manieren om over je angst heen te komen. En we leren niet alleen uit boekjes. Net als dat je als ouder 'voorleeft' voor je kinderen, ondergaan wij ook zelf de oefeningen. Afgelopen dagen had ik dan ook een tijdelijk nieuwe logeé. Ik moest een SPIN vangen. Ik dacht dat ik niet bang was, maar eenmaal buiten met m'n bakje kreeg ik toch behoorlijk de kriebels! En de kriebels zijn overwonnen, ik ben benieuwt wat er nog meer gaat komen vandaag! In ieder geval hebben straks weer voldoende inspiratie en kennis om de kinderen, tieners en ouders te helpen met hún spannende momenten te doorstaan!

21/10/2020

(Peuter)Puber-TIJD
Heerlijk, die drang naar zelfstandigheid. Er waren tijden dat ik met nieuwsgierigheid uitzag naar de leeftijd dat ze dingen zelf zouden kunnen. Nu zit ik in zo'n fase dat ze het liefst ALLES zelf zouden willen doen: de peuterpuberteit. Ook wel eens de koppigheidsfase genoemd. Ik hoor op mijn werk wel eens ouders "Is dit een fase? Dit is bij Remi nooit overgegaan." Of denk jij eerder "koppigheidsfase? Nooit iets van gemerkt?" Het is een fase zo tussen de 2,5 en 3,5 jarige leeftijd dat je kind een sterke eigen wil ontwikkelt, vaker 'nee' zegt, veel zelf wil doen en moeilijk van gedachten te veranderen is.

Het is ook een fase waarin ze veel meer fantasie ontwikkelen en ook echt voor po**en, dieren, playmobile figuren etc. gaan spreken met grappige stemmetjes en helemaal kunnen opgaan in hun eigen fantasieverhaal. Er worden hutjes/huisjes gebouwd en echte 'taarten' gebakken. De fantasiewereld slaat soms ook door naar de nachtelijke sferen, waardoor je kind voor het eerst bang kan zijn van de patronen op de gordijnen, de beer op de stoel die ineens iets engs lijkt of een mogelijk monster onder het bed.
Ik zit er momenteel midden in, deze fase van de peuterpuberteit. Dubbel en dwars met onze lieve tweeling.

Aan de ene kant kan ik enorm genieten van dat ontluikende fantasiespel dat steeds meer karakter en verdieping krijgt. Er wordt geoefend met het potje, en ook het handje van de pop die op het potje zit wordt even vastgehouden, want po**en op het potje is best spannend. Ik vind het wel schattig dat ze alles hetzelfde willen als de grote mensen, dus aan hun eigen tafeltje een babychino (opgeschuimde melk) willen drinken, alleen nog maar aan de binnenkant van de badkamerkast in de spiegel willen kijken (net zoals ik als ik me 's ochtends opmaak), en het prachtig vinden om met van alles in het huishouden te helpen. Ook vind ik het meer dan prima dat het lievelingsspeelgoed van mijn ene dochtertje momenteel de 'kleine stofzuiger' (kruimeldief) is, daar mag ze na elke broodmaaltijd mee spelen.

Ik ben alleen wel eens bang dat ik het komende jaar nergens op tijd zal arriveren. Peutertjes voelen feilloos aan wanneer er alle tijd is en wanneer er (in enige mate) sprake is van tijdsdruk. Of wanneer je gewoon 'wilt gaan'. Dit zijn de speciale momenten waarop ze wel extra dwars lijken te worden en het soms lijkt alsof er meer uit gaat aan kleding dan dat je jas of schoenen aankrijgt. Herkenbaar?

De meeste mensen lijken te denken dat dit een peuter-eigenschap is en dat het aan het kind ligt. Nu heb ik de afgelopen tijd een experiment gedaan. Het resultaat zal je verbazen.
Ik heb namelijk de tijd losgelaten. Ik heb op ieder van de bovenstaande momenten gedaan alsof we zeeën van tijd hadden, schoenen aangereikt (die in eerste instantie genegeerd werden), jasjes neergelegd (waar omheen gedanst werd), en rustig benoemd dat we naar buiten gaan en dat ik het fijn zou vinden als het zou lukken de schoenen en jassen aan te doen. Ik ben vervolgens mijn eigen jas en schoenen aan gaan doen en heb mijn tas gepakt. En wat bleek: tegen de tijd dat ik mijzelf had klaargemaakt was de helft van de jassen en schoenen ook al aan! En met een klein grapje en een beetje fantasie lukte de rest ook zonder 'gedoe'.

Kinderen doen niet wat je zegt... Kinderen doen wat je doet!
Hoe meer ik pushte en aandrong om een jas aan te krijgen, hoe meer weerstand ik kreeg (want hoe meer je de eigen wil aanspreekt). Maar gaf ik ze de tijd en ruimte om het om hun eigen tempo te doen, ging het veel gemakkelijker.
Ik kwam er vervolgens ook achter dat dit net zo lang duurde als de hele strijd aangaan (ene jas aan, andere had hem alweer uit). Geen tijdswinst helaas, maar wel een enorme sfeerwinst.

Conclusie: het dwarse peuterpuber gedrag is vaak een reactie op je eigen haast en meer geforceerde handelen. Peuters hebben in deze fase het extra nodig dat ze mogen kiezen en de ruimte krijgen om dingen op hun eigen manier en tempo te doen.

Dus als ik 10 minuten bij de voordeur sta te wachten tot mijn dochtertje haar ritsuiteinde in het rijdertje heeft gekregen (en met weemoed terugdenk aan de tijd dat je gewoon jasjes kon aandoen en gaan), denk ik liefdevol: ik geef ze nu wat peuterpuber-TIJD.