Vade Pacem

12/04/2019

12/04/2019

een bijzonder afscheid van een bijzonder mens

07/03/2019

bij het schrijven van een gedicht bij een afscheidsdienst, luister ik naar het verhaal wat iemand achterliet, en dan kan er zoiets uitkomen. Deze meneer vond de poort van Kiev mooi, op de achtergrond liet ik het meespelen, toen ik klaar was met schrijven......
Het leek alsof het op maat geschreven was...
Toeval kan zo prachtig zijn🍀

07/03/2019

Op een vroege winteravond, zo rond een uur of vijf, roept een meesje voor het keukenraam nostalgie., en komt de geur van regendruppels je tegen, terwijl de natuur nog bruist van energie

vogelzaad op de mosdoorkruiste stoepen, achter het huis, dat je aan het vegen was, om bij merels en meesjes wat te dromen, en wellicht al dingen zag die je met een wakend oog niet ziet. Het huis, waar het nu even eenzaam en kil is, terwijl de cv-ketel nog steeds draaiend op hoge toeren dezelfde warmte biedt.

Jij begint nu aan je laatste reis, begeleid door de tonen van de schalmei, De alleen voor jou hoorbare prachtigste engelenklanken komen steeds dichterbij

Via de poort van Kiev, baan jij je weg naar het glanzend licht van de gouden hemelpoort, en, ondanks de kilte die we nu voelen , blijft jouw huis voor een ieder een warm toevluchtsoord

Als bos en veld gul naar de hemel reiken met hun kleurrijk eerbetoon, Laat de hemel zijn voorhang wijken, en stuur je via de donder een schaterlach vanuit je met wolken beklede troon

want als de hemel zich overgeeft aan de aarde, en neerdaalt als een zijdezachte waterval , schenkt zij haar zo de grootste van haar waarden, opdat de aarde leven geven zal

27/02/2019

Vanaf april ga ik naast mijn hoornspel ook zingen bij de diensten als ritueelbegeleider
Ook dialect
Zin in😇

24/01/2019

TROOSTGEDICHT

Wanneer de zon zijn laatste licht over het glooiend landschap heeft laten glijden ,
Staat de maan al klaar boven het schemerend dal
Waar hij met de gouden g***s van zijn maneschijn ,
Elk schrijnend hart een beetje van zijn g***s schenken zal.

De blik ,ongeroerd naar het vallend water van de rivier.
Ontelbare Ziltige tranen vallen naar benee.
Met de snelheid van het hart van een opgejaagd dier
Verandert de koude rivier in een rustige, deinende zee

Door jou heengaan werd het geluk gestolen
Zal het er ooit nog kunnen zijn?
Turend naar de rustige zee, komt er heel verholen,
bij het breken van de golven, een héél voorzichtig glimlachje tevoorschijn.

Met een moedig hart moeten vechten.
Zoals bij een tegen de stroom aanzwemmende vis.
Die enkel aan de traditie kan hechten
Dat deze weg, tegelijkertijd, zijn doel is.

De wiegende golven, dat zijn mijn armen,
die jou met trost zullen dragen, zoals de deinende zee.
De herinnering aan jou zal steeds ons hart verwarmen
Er zal eb zijn, en ook vloed, maar de liefde voor jou neem ik voor altijd met me mee.

PIP

26/11/2018

Onze website ontwikkeld door MediaHuis Venray is live: www.vadepacem.nl.

Neem gerust een kijkje om meer over ons bedrijf te leren kennen.