23/09/2026
Het was hier even stil de afgelopen weken
Niet omdat er niets gebeurde. Eigenlijk juist omdat er ineens heel veel gebeurde.
Er was brand in de openbare ruimte bij mijn praktijk. Gelukkig bleef de praktijk zelf gespaard en was er geen brandschade. Maar rook en roet vinden hun weg. En daarmee begon een periode die ik van tevoren natuurlijk niet had kunnen bedenken.
De praktijk moest helemaal leeg.
Alles eruit, alles van zijn plek. Schoonmaak, opruimen, afstemmen, regelen en steeds weer schakelen.
En ondertussen wilde ik mijn behandelingen zoveel mogelijk door laten gaan.
Dus verplaatste mijn werk zich tijdelijk naar mijn praktijk aan huis.
Dat kon, en daar was ik heel blij mee. Maar tegelijkertijd merkte ik hoe anders het is als je niet op je vertrouwde plek werkt.
Na de schoonmaak kon alles uiteindelijk weer terug.
Ik dacht dat ik mijn praktijk opnieuw zou gaan inrichten. Misschien dingen anders zou neerzetten, opnieuw zou kijken naar wat waar het beste tot zijn recht kwam.
Maar eigenlijk gebeurde er iets heel anders.
Bijna vanzelf vond alles zijn oude plek weer terug.
De behandeltafel.
De stoelen.
De kleine dingen om me heen.
Blijkbaar had alles hier allang zijn eigen plek.
En terwijl ik bezig was met terugzetten en inrichten, voelde ik steeds weer: ja, dit klopt gewoon.
Niet omdat alles precies hetzelfde móést worden als daarvoor. Maar omdat de ruimte blijkbaar al was gegroeid naar een plek die bij mij en bij mijn manier van werken past.
Na weken van leeghalen, verplaatsen, behandelen vanuit huis, schoonmaken en opnieuw inrichten, ben ik hier weer aan het werk.
En misschien moest alles daarvoor even letterlijk van zijn plek.
Want nu ik hier weer binnenkom, voel ik vooral hoe vertrouwd het is.
Hoe fijn het is om hier weer te werken.
En hoe duidelijk ik voel: dit is de plek waar ik wil zijn.
MijnCentrum.
En ergens onderweg voelde ik opnieuw waarom deze plek zo heet.
