16/06/2026
De vogel is gevlogen... deel 2
Vandaag was het dan eindelijk zover.
We mochten deze bijzondere vogel naar zijn laatste rustplaats brengen.
In mijn vorige stukje vertelde ik al over de persoonlijke rouwkaart, met daarop een valk. Een beeld dat zo treffend paste bij wie hij was.
Terwijl ik vandaag samen met een medewerkster voor de rouwstoet uitliep over de natuurbegraafplaats, gebeurde er iets bijzonders. Een vlinder danste even om ons heen. Ze wees ernaar en ineens moest ik weer denken aan die valk die eerder de rouwauto leek te begeleiden.
Ze keek me glimlachend aan en zei:
"Ik denk dat het verhaal nog mooier wordt. Weet je dat zijn graf op een steenworp afstand van het valkennest ligt? En dit is precies hun aanvliegroute..."
Soms zijn er van die momenten waarop je niets hoeft toe te voegen.
Eenmaal aangekomen bij het graf zag ik het nest hoog in de boom. Stil aanwezig. Waakzaam. Alsof het er altijd al geweest was.
Bij mijn slotwoord vertelde ik over de valk die boven de rouwauto vloog en wees ik naar het nest.
En ineens viel alles samen.
De kaart. De vlucht. Het nest.
Mocht u ooit nog eens terugkomen op deze prachtige plek en het graf van deze bijzondere man zoeken, denk dan even aan die valk op zijn rouwkaart.
Kijk omhoog.
Naar het nest in de boom.
En misschien wijst die vogel u dan vanzelf de weg.
Want sommige mensen laten hun laatste rustplaats niet alleen markeren met een steen.
Soms laten ze een verhaal achter.
Een verhaal dat blijft vliegen. ❤️
