13/06/2026
Soms komt je weer een foto tegen en toevallig is dit 1 van mijn lievelingsfotos van Noya 𝓐𝓲𝓵𝓮𝓮𝓷 𝓬𝓪𝓹𝓽𝓾𝓻𝓮𝓼 𝓷𝓪𝓽𝓾𝓻𝓮 heeft deze toen gemaakt en zijn zo leuk geworden!
Deze foto is gemaakt toen Noya nog maar een paar dagen oud was. Inmiddels is ze vier jaar en als ik haar zo dagelijks over ons erf zie lopen, vergeet ik soms hoe klein ze ooit was.
Het blijft bijzonder om een paard vanaf de geboorte te mogen volgen. Om alle fases mee te maken. Van een nieuwsgierig veulentje dat de wereld nog moest ontdekken, naar de jonge (puberella) merrie die ze nu is geworden. Er is een hoop gebeurd deze 4 jaar niet p***e met haar maar wel eromheen en met haar moeder, 2 keer verhuisd maar het is zo een lief paard met een dapper en nuchter karakter.
Misschien maakt het ook wel verschil dat ze nu gewoon thuis woont en ze altijd in handen in geweest en erbij heeft gelopen. We hebben er toen voor gekozen dat we de paarden nog niet aan huis hadden haar even naar de opfok te doen maar dit is voor korte duur geweest, dit was geen succes. Op die paar maanden na heeft ze altijd bij haar moeder gelopen. Het is mooi om te zien hoe die band tussen hun nu ontwikkeld is. Ze zijn nog steeds veel samen hebben dezelfde trekjes en bewegingen, kijken hetzelfde uit hun ogen en eten hetzelfde (samen) Maar het is op een gezonde manier want ze doen ook hun eigen ding en ze kunnen ook prima zonder elkaar het bos in. Het is mooi om te zien hoe dit zichzelf regelt. Maar ook hoe een veulen opgroeit in een kudde met meerdere leeftijden.
Als ik deze foto terugzie, besef ik weer hoeveel herinneringen er eigenlijk in die vier jaar zitten.
En hoe dankbaar ik ben dat we haar vanaf het allereerste begin hebben mogen zien opgroeien. 🤎