15/07/2026
๐๐ฎ๐๐ฏ๐ถ๐ธ๐ฒ๐, ๐ฎ๐ณ๐๐ฎ๐น ๐ฒ๐ป ๐ฑ๐ถ๐ฐ๐ต๐๐ด๐ฒ๐ด๐ฟ๐ผ๐ฒ๐ถ๐ฑ๐ฒ ๐ฝ๐ฎ๐ฑ๐ฒ๐ป: ๐ฑ๐ฒ ๐๐ถ๐๐ฒ๐ฟ๐๐ฎ๐ฎ๐ฟ๐ฑ๐ฒ๐ป ๐ถ๐ป ๐๐ฒ๐ฟ๐๐ฎ๐น
De avond valt, de dag loopt ten einde en na het avondeten trek ik er nog even op uit voor een wandeling. Een moment van rust in de uiterwaarden, waar je de natuur nog echt kunt beleven. Het is voor mij een bekend ritueel: eerst even zitten op 'mijn' naaktstrandje. Daar zie je het verschil. Het is er opgeruimd en men heeft respect voor de omgeving. Maar zodra je doorloopt naar de andere strandjes, verandert het beeld in een treurige aanblik.
Het is werkelijk onbegrijpelijk. Mensen sjouwen met volle tassen aan eten en drinken naar de waterkant, maar als alles op is, is het blijkbaar teveel gevraagd om de lege verpakkingen weer mee naar huis te nemen. Pringles-bussen, vleesbakjes en plastic ijsverpakkingen laten ze rรผcksichtslos achter in het zand. En laten we wel wezen: we hoeven hier niet naar de gemeente te wijzen. De gemeente Wageningen heeft nota bene gezorgd voor tasjes en er staan voldoende containers om je afval in te deponeren. Dat er dan alsnog een spoor van vuilnis achterblijft, is simpelweg onbestaanbaar. Het getuigt van een gebrek aan fatsoen waar de natuur en de grazende koeien de rekening voor betalen.
Maar de verloedering gaat verder dan alleen dat asociale gedrag rondom afval. De paden naar de strandjes groeien in een alarmerend tempo dicht. Ik herinner me nog goed de noodzaak die ontstond na een verdrinking in het verleden; toen moest er per direct een baan gemaaid worden zodat de veiligheidsdiensten tot op het achterste strandje konden komen. Er was simpelweg geen doorkomen aan. Als je kijkt naar de huidige staat van de paden, dan is het een verschrikking. Mocht er nu iets gebeuren in het water, dan kan de brandweer of ambulance er met de beste wil van de wereld amper bij komen.
Daar komt bij dat de uiterwaarden worden gebruikt als parkeerplaats voor fatbikes en scooters. Men rijdt tot aan de waterkant, parkeert de boel daar, om vervolgens weer vol gas terug naar huis te scheuren. Het staat in schril contrast met de strenge handhaving die we hier ooit kenden, waarbij zelfs een oudere heer die slecht ter been was werd aangesproken op zijn fietsgebruik.
Nu lijkt de handhaving volledig verdwenen en de paden zijn onbegaanbaar geworden. Het is voor mij duidelijk: zo kan het niet langer. Mijn oproep aan de gemeente is daarom tweeledig: Gemeente Wageningen laat zien dat handhaving geen loos begrip is en zorg in ieder geval dat die paden begaanbaar blijven voor onze hulpdiensten. Maar aan de gebruikers van deze prachtige plek zeg ik: neem je verantwoording. Je hebt de faciliteiten gekregen, gebruik ze dan ook. Onze natuur en onze veiligheid verdienen beter dan deze achteloosheid.
