09/08/2026
Dit bericht schrijven voelt als therapie die ik nu even nodig heb ;)
Een traditie die is ontstaan in mijn familie kwam net ter sprake.
Inmiddels al heel wat jaartjes gaan we namelijk samen een rondje Hoornse kermis.
En opeens was daar de uitspraak: Toen je vader er nog was voelde het anders.
BAM!
Daar was hij. Uit het niets. Je hart dat dan explosief opzwelt en overstroomt van liefdevolle herinneringen die als tranen vrijwel direct over je wangen rollen.
Het gemis, het rouwen, dat zal altijd een onderdeel van je zijn. Voor mij geldt: meestal op de achtergrond, neutraal, geheel zonder lading. Maar dit is dus even zo’n moment, dan wordt hij voelbaar. Intens voelbaar.
Dan zit ik gewoon even lekker te janken en vraag ik mezelf af, wat heb ik nu nodig? Het antwoord was: er aandacht aan geven en iets vertrouwds doen. Ik kwam zonder nadenken direct uit bij opschrijven.
Ik hoorde nog een stemmetje in mijn hoofd, is dit niet kwetsbaar?
En mijn gevoel reageerde: nee, dit is puur!
Ik weet niet of je er iets aan hebt. Maar, ik heb er wel iets aan. Door de woorden op te schrijven creëer ik ruimte, voor het verdriet dat er mag zijn, dat de mooie herinneringen er mogen zijn en ook de opluchting die ontstaat door het op te schrijven krijgt daardoor ruimte.
En aangezien deze tekst nu toch al is gemaakt, post ik hem ook maar gewoon.
