Vrij van Pijn Zijn, Marchierstraat 13, Wijlre (2026)

31/07/2026

We voeren al jaren dezelfde discussie over voeding.
Koolhydraten of vetten. Calorieën tellen of intuïtief eten. De Schijf van Vijf of juist niet.

Maar niemand stelt de vraag die er volgens mij het meest toe doet:
Hoe aten mensen die gezond waren vóórdat de voedingsindustrie bestond?

In de jaren '30 reisde tandarts Weston A. Price de wereld over. Hij bezocht traditionele volkeren in Zwitserland, Afrika, Polynesië en Alaska. Ze aten totaal verschillend. Sommigen leefden op vis. Anderen op zuivel. Weer anderen op granen.

Maar hij zag één overeenkomst.
Ze aten voedsel dat hun grootouders ook zouden herkennen. Onbewerkt. Dicht bij de natuur. Dicht bij wat het seizoen bracht.

En zodra witte bloem, suiker en sterk bewerkte producten hun intrede deden, volgden de gezondheidsklachten.

Dat zette mij aan het denken.

Misschien voeren we al die jaren de verkeerde discussie. Misschien draait het niet om de perfecte verhouding tussen macronutriënten. Misschien draait het veel meer om hoe ver we zijn afgedreven van écht voedsel.
En misschien geldt dat niet alleen voor voeding.

Ik zie hetzelfde patroon bij chronische pijn. Bij burn-out. Bij mensen die alles al hebben geprobeerd en toch vastlopen.

We zoeken het antwoord in het volgende protocol. Het volgende schema. De volgende specialist.
Terwijl de vraag die zelden wordt gesteld, is:
Wat heeft dit lichaam in deze fase, in deze omgeving, op dit moment eigenlijk nodig?

Een cactus geef je geen water omdat waterlelies daar zo goed op groeien.
Waarom verwachten we dan dat alle mensen hetzelfde voedingspatroon nodig hebben? Of dezelfde behandeling? Of hetzelfde herstelpad?

Gezondheid is geen protocol.
Het is een voortdurende afstemming tussen jou en je lichaam. En dat vraagt iets wat geen enkele dieetgoeroe of behandelaar je kan geven.

De bereidheid om weer te luisteren.
Niet naar de nieuwste hype, maar naar het lichaam dat al je hele leven met je meereist.

One size fits none.

Herken jij dat, dat je al van alles hebt geprobeerd maar het gevoel hebt dat niemand écht naar jóuw lichaam kijkt?

Stuur me gerust een berichtje, ik denk graag met je mee.

23/07/2026

Wat kost chronische pijn écht?
En dan bedoel ik niet in euro's.

Maar in gemiste verjaardagen.
Gemiste wandelingen.
De kinderen die je niet optilt of mee kunt ravotten.
De sport die je stilletjes hebt opgegeven.

Vorige week deelde ik het verhaal van Jeroen. Twintig jaar rugklachten. Meerdere operaties. En opnieuw een diagnose: driedubbele hernia en kanaalstenose.
De prognose in de reguliere geneeskunde: te beroerd voor woorden.

Vorige week stuurde hij me een bericht:
"6-voudig herniapatiënt loopt de Kennedymars."

Ik werd er stil van. Niet alleen vanwege wat hij heeft bereikt. Maar vanwege wat het ons kost als we pas helpen wanneer een lichaam al jarenlang schreeuwt.

In Nederland leven naar schatting 3,5 miljoen mensen met chronische pijn. Rugklachten alleen al kosten meer dan 5 miljard euro per jaar en dan tellen de menselijke kosten nog niet mee. De angst. De onzekerheid. Het gevoel dat je lichaam je in de steek laat.
Die staan niet op een factuur.

En toch blijven we vooral investeren in de volgende scan. De volgende injectie. De volgende operatie.

Begrijp me goed, ik ben niet tegen operaties. Soms zijn ze absoluut noodzakelijk.
Maar ik mis de vraag die bijna nooit wordt gesteld:
Waarom vecht dit lichaam al zo lang?

Want als je alleen het gevolg behandelt zonder te kijken naar het systeem dat de klachten in stand houdt, los je niets op. Je verschuift het.

Jeroen koos voor een andere vraag.
Niet: hoe krijg ik deze pijn weg?
Maar: wat probeert mijn lichaam me te vertellen?

En ergens in dat proces, niet als beloning maar als logisch gevolg, liep hij de Kennedymars.

En de grootste winst? Dat is niet zozeer de Kennedy mars, maar dat hij zijn leven terugkreeg.

Ken jij iemand die al jaren in dat circuit zit van scan naar injectie naar operatie zonder dat iemand de diepere vraag stelt?

Stuur ze dit. Soms is het juiste verhaal het begin van een andere weg.

17/07/2026

Eind 2024 kreeg Jeroen een nieuwe diagnose na ruim 20 jaar rugklachten en meerdere operaties.
Een 3-dubbele hernia.. Een kanaalstenose op meerdere niveaus.

De prognose? In zijn eigen woorden: "Te beroerd voor woorden eigenlijk, in de reguliere geneeskunde."

De artsen hadden een duidelijk verhaal. Een bekend verhaal. Eén dat eindigde met operatie: dit is het beste wat we kunnen doen.
Jeroen accepteerde dat verhaal niet, omdat iets in hem wist dat er een andere vraag was die nog niemand hem had gesteld.

Hij stapte begin vorig jaar in het Vrij van Pijn Zijn traject.
Geen operatie. Geen medicatie. Geen fysieke ingrepen. Wel vrij van pijn!

Vorige week liet hij me weten dat hij de Kennedymars heeft uitgelopen, en nog goed ook: "6-voudig hernia patiënt loopt Kennedymars" appte hij me.

Dit zijn zijn eigen woorden:
"Het Vrij van Pijn Zijn traject heeft ervoor gezorgd dat ik as we speak pijnvrij kan werken, sporten en leven. Het vraagt een stuk mindset, commitment en tijd. Maar als je dat aan jezelf kán geven, is dit traject perfect om veel over jezelf, je lichaam, pijn en vooral de permanente oplossing te leren."

Permanente oplossing.

Niet managen. Niet compenseren. Niet wachten op de volgende hernia.

Oplossen.

En Jeroen? Die vroeg me zelf om dit te delen. Met naam. Met foto's.

En met deze uitnodiging:
"Mochten mensen twijfelen om in te stappen, laat ze gerust met mij bellen. Alles wat jouw zaak kan helpen, je doet goed werk en daar draag ik graag aan bij!"

Twintig jaar pijn. En nu de Kennedymars.

Als jij al jaren in dat medische circuit zit en het gevoel hebt dat niemand verder kijkt dan het volgende behandelplan...

Dan komt dit wellicht op het juiste moment op jouw tijdlijn en is het tijd om andere vragen te stellen.

Stuur me gerust een berichtje of vraag naar Jeroen. We staan je graag te woord.

Foto's en review zijn met toestemming van Jeroen geplaatst.

23/06/2026

"Ben je niet gestrest?"
Die vraag kreeg ik tientallen keren. Soms wel meerdere keren per week.
We waren anderhalf jaar verloofd. Aan het plannen. Middenin alle keuzes, alle regelwerk, alle details.

En ik snapte de vraag oprecht niet.
Want stress? Die voelde(n) ik, wij, niet.

Op de dag zelf viel er een druppel regen op mijn jurk. Mijn jongste sprong vol enthousiasme tegen me aan. Mijn oudste raakte met zijn schoen de stof.
En ik? Ik voelde niets van wat ik 'hoorde' te voelen.
Geen paniek. Geen verkramping. Gewoon een jurk met een verhaal erin.
Waarom is dat zo opvallend? Waarom komt bij iets moois bijna automatisch ook spanning?

Ik denk dat het iets te maken heeft met wat Gay Hendricks 'the big leap' noemt. We hebben allemaal een soort innerlijke thermostaat voor geluk. Een niveau waarop het 'normaal' voelt.
Komt er meer geluk binnen dan we gewend zijn: meer liefde, meer rust, meer moois, dan slaat er iets in ons aan dat zegt: dit klopt niet, dit kan niet zomaar.

En dan gaan we, vaak onbewust, zelf voor de spanning zorgen. Iets vinden om je zorgen over te maken. Een detail dat 'mis' moet gaan. Want spanning voelt vertrouwd. Puur genieten, zonder voorbehoud, dat is voor veel mensen onbekend terrein.

Mijn zenuwstelsel kende dat patroon niet meer op die manier. En dat merkte ik niet alleen aan mijn hoofd.

Onderzoek naar hartslagvariabiliteit (HRV) laat zien dat mensen in een staat van ontspanning en verbondenheid een hogere HRV hebben: een teken dat het zenuwstelsel soepel kan schakelen tussen actief zijn en herstellen. Bij chronische stress of constante alertheid zie je het tegenovergestelde: een lager HRV, een lijf dat moeite heeft om terug te keren naar rust, zelfs als er niets dreigends gebeurt.

Met andere woorden: een ontspannen lichaam is geen toeval. Het is een teken dat het systeem zich veilig genoeg voelt om er gewoon te zijn. Zonder te hoeven controleren, voorkomen of bewaken.

Die druppel op mijn jurk? Die hoorde gewoon bij die dag.
Net als de afdruk van een schoen, en de armen van mijn kinderen om me heen.

Wat zou er gebeuren als jij jezelf toestemming geeft om ergens vol van te genieten, zonder in de stress te schieten?

04/06/2026

Ze had alle scans.
Alle specialisten. Alle onderzoeken.
En steeds hetzelfde antwoord: er is niets te zien.

Maar zij voelde wel degelijk iets. Elke dag. Wijdverspreide pijn die komt en gaat, een vermoeidheid die niet verdwijnt, een lichaam dat aanvoelt als een permanent slagveld.

Fibromyalgie wordt nog steeds te vaak weggezet als vaag. Als aanstellerij. Als iets wat zit tussen de oren. Maar de wetenschap zegt iets anders.

Pijnonderzoeker prof. Daniel Clauw van de University of Michigan beschrijft het zo: mensen met fibromyalgie voelen pijn van wat anderen als gewone aanraking zouden ervaren. Het probleem zit niet in de spieren of gewrichten.

Het zit in hoe het zenuwstelsel pijnsignalen verwerkt.
Centrale sensitisatie noemen ze dat. Een zenuwstelsel dat chronisch in de alarmstand staat, zonder dat er iets kapot is, omdat het jarenlang meer heeft gedragen dan het kon verwerken.

En dan is er nog de laag die in de reguliere zorg het meest onderbelicht blijft: Trauma.
Niet altijd groot en zichtbaar. Soms jarenlang weggedrukt.

Een overview van 51 studies laat zien dat er een consistent verband bestaat tussen de fibromyalgiesymptomen en ervaringen van emotioneel of fysiek trauma.

De pijn is niet het probleem en jouw lichaam is niet kapot. De pijn is slechts de boodschapper.
En het goede nieuws: het zenuwstelsel dat heeft geleerd om alarm te slaan. Het kan dus ook leren om los te laten.

Ik heb er een uitgebreid artikel over geschreven. Met de wetenschap erachter en met de vraag die ik elke week in mijn praktijk stel: wat als er wél een andere weg is?

Je leest het via de link:
https://www.vrijvanpijnzijn.nl/gratis-tips/fibromyalgie-waarom-jouw-pijn-echt-is/

Ken jij iemand die al jaren zoekt naar een verklaring die nooit helemaal klopt?
Deel dit met diegene. Soms is het juiste artikel het begin van iets anders.

28/05/2026

Ze kwam voor haar rug.

Maar voor ze dat kon vertellen, vertelde ze eerst over haar moeder. Over hoe ze thuis nooit ruimte innam. Over hoe ze op haar werk altijd de eerste was die zei: "Geeft niet, ik los het wel op." Over hoe ze 's avonds instortte op de bank en 's ochtends weer opstond alsof er niets was.

De rug was het laatste wat erbij knapte.
In onze derde sessie, midden in een ademwerk, begon ze te huilen op een manier die ze zelf niet herkende. Ze zei achteraf: "Die tranen voelden niet van mij."

Ze waren het ook niet. Tenminste, niet alleen van haar.
Wat ik steeds vaker zie: de laag waar de echte ontlading zit, ligt dieper dan het verhaal dat iemand meebrengt. En praten komt daar niet bij.

Neurowetenschapper Bessel van der Kolk (The body keeps the score) beschrijft het in zijn onderzoek zo: trauma leeft niet in de herinnering, maar in het lichaam. In de zenuwbanen die reageren voordat het denken begint. Taal activeert in feite de verkeerde laag. Het gaat over hoe trauma opgeslagen ligt in het lichaam en waarom praten alleen vaak onvoldoende is.

Ik werk met methodes die naar die andere, diepere laag gaan, waaronder Body Remembers Trauma Therapy, Trauma Release Breathwork en Regressie Plekken waar woorden ophouden te werken en het lichaam het overneemt.

Het is niet voor iedereen. Het vraagt moed om daar naartoe te gaan.
Maar ik heb gezien wat er gebeurt als iemand dat wel doet.
De rug die loslaat. Diegene die zegt: "Ik wist niet dat ik dit meedroeg."

Herken jij dat patroon van altijd oplossen, altijd doorgaan, en ergens diep vanbinnen weten dat er iets ligt wat je nog niet hebt aangeraakt?

Stuur me een berichtje als dit resoneert.

20/05/2026

De afgelopen weken was ik er niet.
Geen posts. Geen stories. Geen LinkedIn updates.

En weet je wat ik voelde?

Rust.

Echte rust. Niet de 'rust' van een avond Netflix, of een weekend zonder vergaderingen. Maar de rust die ontstaat als je zenuwstelsel eindelijk stopt met scannen. Want dat is wat er gebeurt als je continu online bent. Je zenuwstelsel gaat scannen. Elke notificatie. Elke reactie. Elk uitblijvend hartje.

Het brein registreert dit als sociale informatie: gevaar of veiligheid, erbij horen of buitengesloten worden. Onderzoekers van de Universiteit van Nottingham (Harkin et al., 2016) toonden aan dat mensen hun telefoon gemiddeld 85 keer per dag checken, vaak zonder het bewust te merken. Het zenuwstelsel heeft simpelweg geleerd: er kán iets zijn. En misschien is dat iets belangrijk.
Dat is biologie, biologie die je langzaam uitput.

Cortisol, je primaire stresshormoon, blijft verhoogd als je brein geen duidelijk "uit" signaal krijgt. Onderzoek van de Universiteit van Gothenburg (Thomée et al., 2011) laat zien dat intensief smartphonegebruik direct samenhangt met verhoogde stressklachten, slaapproblemen en burn-outklachten.
En toch blijven we posten. Blijven we zichtbaar. Het algoritme beloont aanwezigheid. Als ondernemer ken je die stille druk wel... altijd er zijn, altijd reageren, altijd zichtbaar.

Maar hier is wat ik weet én heb ervaren.
Je merk wordt scherper van minder. Van bewuste keuzes over wanneer je er wel en niet bent. Van bewuste woorden waar je het wél en níét over hebt. Van de stilte die je vertelt wat echt belangrijk is. Van een zenuwstelsel dat veiligheid ervaart, en vanuit die veiligheid pas écht iets te zeggen heeft.

Ik was er de afgelopen weken niet.
Nu ben ik er weer.
Iets voelde rijp om gedeeld te worden.
Dat voelt anders.

Ken jij het verschil tussen posten vanuit druk, en posten vanuit iets wat je echt wil zeggen? En wil jij terug naar de echte rust?

In mijn 100 dagen Vrij Zijn Boost neem ik je mee om eerlijk te kijken.
Naar je patronen, je lichaam, je emoties, je overtuigingen. Naar de verhalen die je al jaren met je meedraagt en je zenuwstelsel op st***je overalert houden..

Reageer met 'Rust' en ik stuur je de link toe.

16/04/2026

Ze zitten in je keuken. In je badkamer. In je zak.
En de meeste mensen hebben er geen idee van.

Ik noem ze sluipmoordenaars.
Niet dramatisch bedoeld, maar ze doen wel iets met je zenuwstelsel, je hormonen, je brein. Stil. Opbouwend. Dag na dag.

Een paar die ik tegenkom:
🥤 De voeding die je 'gezond' lijkt
Bewerkt vet, suiker onder een andere naam, e-nummers die je lever overuren laten draaien. Je lijf reageert erop als een laaggradige bedreiging. Kleine ontsteking. Continue activatie. Je merkt het niet... tot je het wél merkt.

🧴 De crème die je elke ochtend smeert
Parabenen, synthetische geurstoffen, hormoonverstoorders. Je huid is geen muur. Het is een doorgeefluik. Wat erop gaat, gaat erin.

📶 De straling waar je in baadt
Telefoon op het nachtkastje. Laptop op schoot. Router naast je bed. Je zenuwstelsel staat erin als een antilope die wordt opgejaagd door een leeuw, en vraagt zich af waarom het niet tot rust komt.

En dan..
😶 De emoties die je al jaren niet voelt. Die zijn misschien wel de meest onderschatte:
Boosheid die je wegslikt bij de koffieautomaat.
Verdriet dat je omzet in druk zijn.
Angst die je 'gewoon doorzetten' noemt.

Je lijf houdt dat bij. Elk onderdrukt gevoel legt zich ergens vast: in je nek, je onderrug, je darmen, je hoofd... En doet dit ter bescherming.
Maar bescherming die langzaam te duur wordt.

Ik vraag mezelf steeds vaker: wat als we niet zo ziek zijn omdat we pech hebben, maar omdat we omringd zijn door dingen die ons systeem permanent onder druk zetten?
En wat als bewustwording daarin het eerste echte antwoord is?

Welke sluipmoordenaar herken jij het meest in jouw leven?

Reageer met SIGNAAL, dan stuur ik je een overzicht van de meest impactvolle kleine verschuivingen die je vandaag al kunt maken.

Wil je dat dit geen losse pogingen blijven, maar dagelijkse verandering wordt? Reageer dan met BOOST voor de ✨ 100 dagen Vrij Zijn Boost:
Gericht op de kleine verschuivingen die je systeem écht voelen, 🎧 Dagelijkse reset,💛 Jij bepaalt wat je betaalt

10/04/2026

Je wil wel van je pijn af, maar niet van datgene wat de pijn veroorzaakt.

Ik schrik van de snelheid waarmee we chemische oplossingen inzetten voor psychobiologische problemen. Wat doet dit over tien jaar met je lichaam, met je hele systeem? Ben je dan echt genezen, of ben je simpelweg afhankelijk geworden van een externe fix die je interne programma’s het zwijgen oplegt?

De realiteit is vaak confronterend.

Je wil van de pijn in je rug af, maar je blijft de lasten van de hele wereld op je dragen. Je wil van je chronische vermoeidheid af, maar je behandelt rust nog steeds als een beloning die je eerst moet verdienen. Je smeekt om ontspanning, maar je zegt nog steeds "ja" tegen anderen terwijl alles in je systeem "nee" schreeuwt.

𝗪𝗲 𝘇𝗼𝗲𝗸𝗲𝗻 𝗺𝗮𝘀𝘀𝗮𝗮𝗹 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗵𝗮𝗻𝗱𝗲𝗹𝗶𝗻𝗴 𝗱𝗶𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝗱𝗿𝗮𝗴𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁, 𝘇𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗱𝗮𝘁 𝘄𝗲 𝗵𝗼𝗲𝘃𝗲𝗻 𝘁𝗲 𝘃𝗲𝗿𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗵𝗼𝗲 𝘄𝗲 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻. Dat is menselijk. Kijken naar wat eronder ligt is ook doodeng.

Stoppen met pleasen en echt gaan voelen wat je jarenlang hebt weggeduwd, en voelt in het begin echt niet als herstel. Het voelt als verlies. Verlies van de controle en van de versie van jezelf die altijd maar doorging.

Ik geloof niet in de snelle oplossing. Ik geloof ook niet dat je lichaam kapot is.

Jouw klachten zijn geen fouten in je lichaam en deze werkt niet tegen je; het houdt je in leven binnen de omstandigheden die jij creëert. Het communiceert een waarheid die een receptenboekje nooit zal kunnen oplossen.

Zolang jouw leven hetzelfde blijft, heeft jouw lichaam geen enkele reden om te veranderen.

Echt herstel begint op het moment dat je stopt met vechten tegen de signalen en begint te luisteren naar wat ze proberen op te lossen. De weg naar vrijheid loopt niet via de apotheek, maar dwars door de bereidheid om de onzichtbare redenen aan te kijken waarom je nog vasthoudt aan wat je uit balans brengt.

Jouw lichaam werkt prima! Het is simpelweg loyaal aan de programma's die jij draait.

09/04/2026

Ooit een plant gezien met een zonnebril? Ik ook niet.

Zodra de eerste zonnestralen zich laten zien, grijpen we naar dat donkere glas. We denken dat we onszelf beschermen, maar we blokkeren onbewust de belangrijkste bron van informatie die ons lichaam bezit.

Licht is namelijk geen bijzaak. Het is de taal waarin de natuur communiceert met jouw hormoonhuishouding. Planten draaien met de zon mee en dieren stemmen hun volledige stofwisseling af op het ritme van dag en nacht. Hun energie, hun herstel en hun groei zijn een directe reactie op lichtfrequenties.

Wij mensen zijn de enige soort die denkt dit systeem te kunnen hacken.
Via je ogen krijgt je brein de signalen binnen die de koers van je dag bepalen. Het reguleert wanneer je cortisol aanmaakt om wakker te worden en wanneer de melatonine moet vloeien om te kunnen herstellen.

Door onze dagen binnen te beginnen, buiten een zonnebril op te zetten en 's avonds in fel blauw kunstlicht te staren, geven we ons systeem constante ruis. Het is alsof je tegen je lichaam schreeuwt dat het middag is, terwijl de klok op middernacht staat.

We noemen het 'moeheid' of 'hormonale disbalans', maar in feite is het een simpel gebrek aan data. Je lichaam is niet stuk en je hebt geen ingewikkelde biohacks of dure supplementen nodig. Je bent simpelweg de verbinding met je eigen biologische ritme verloren.

Ik geloof dat de meeste fysieke klachten simpelweg signalen zijn van een systeem dat probeert te compenseren voor de tegenstrijdige informatie die het ontvangt. Zodra we stoppen met het blokkeren van de natuurlijke signalen, krijgt het lichaam weer de ruimte om te doen waar het voor gemaakt is: reguleren en herstellen zonder hulp van buitenaf.

Ware vitaliteit vraagt niet om meer technologie, maar om een terugkeer naar de meest fundamentele basis die er is.

Zet die bril af en laat je systeem weer herinneren hoe het is om echt wakker te zijn.

Echte verandering treedt pas op wanneer je iets kleins verandert en dit iedere dag herhaalt.
Welke veranderingen heb jij toegepast voor jouw gezondheid en welzijn?

Vrij van Pijn Zijn

31/07/2026

23/07/2026

17/07/2026

23/06/2026

04/06/2026

28/05/2026

20/05/2026

16/04/2026

10/04/2026

09/04/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type