Holistische Praktijk Ivon Hartjes

03/09/2026

BLOG

IK WERD STILGEZET!

Word jij ook weleens stilgezet?
Het vuur.
De warmte van deze zomer.
Soms zet het leven je letterlijk even stil.
En geloof me… ik ben nogal van de beleving.
Dus echt stil stond niet bepaald bovenaan mijn vakantieprogramma.

We wilden naar Oostenrijk.
Bergen water vrijheid,

Maar onze auto dacht blijkbaar:
Ho ho Ivon… eerst even naar binnen.

Vrijdag klaar.
Toen zaterdag.
Toen maandag.
Misschien dinsdag…

Terwijl de auto op onderdelen wachtte, merkte ik dat ik zelf ook al een tijdje niet lekker in mijn energie zat.
Ik had weinig puf.
Naar buiten gaan voelde soms als teveel.

De warmte, de prikkels, de drukte… alles kwam harder binnen.

En dat terwijl buiten het vuur van de zomer volop brandde.
En ik een echt zomermens ben!

De natuur in volle kracht.
Alles groeit. Alles bloeit. Alles beweegt.
En ik?
Ik stond even stil.
Nou ja… letterlijk én figuurlijk.

Eerst voelde dat vooral als frustratie.
Ik wilde vooruit.
Ik wilde vertrekken, beleven.
Maar hoe langer het duurde, hoe duidelijker werd dat ik niet alleen door de auto werd tegengehouden.
Ook vanbinnen zat iets vast.
Want hoe vaak willen we eigenlijk zo snel mogelijk van een gevoel af?

Boosheid.
Verdriet.
Onrust.
Vermoeidheid.

We willen het oplossen.
Begrijpen en door…

Maar ik wist het met mijn hoofd al.
Alleen was de pijn te groot om het echt te voelen.

En onder die frustratie en boosheid zat… verdriet.

Toen ik dat begon toe te laten, kwam er ruimte.
Mijn tranen mochten stromen.
En misschien was dát wel precies de bedoeling.
Want we hadden veel gevaren deze vakantie.
Op het water.
Steeds opnieuw in beweging.

Water stroomt.
Water draagt.
Water maakt los.

Wat als het water buiten mij ook iets in beweging mocht brengen vanbinnen?

Misschien was het varen niet zomaar een onderdeel van onze vakantie.
Misschien was het precies wat ik nodig had om weer te voelen wat er in mij leefde.

Wij denken vaak in cultuur:
plannen, regelen, doorgaan, bestemming bereiken.

Wij zijn natuur, en de natuur laat
iets heel anders laat zien.

Stromen.
Vertragen.
Meebewegen.
Loslaten.

En misschien was dit wel mijn echte vakantie.
Niet alleen vakantie van mijn werk of van mijn agenda…
maar vakantie in mijn lijf.
En vakantie in mijn hoofd.

Toen ik daar eerlijk naar keek dacht ik:

Zooooooveel.

Mijn praktijk.
Mijn gezin.
De bouw
Alles wat ik graag doe.
Mijn eigen ontwikkeling.
Het gemis liefste PAP, Verdriet. Rouw.

Pap zo ver weg maar je brengt me zo dichtbij mezelf.

Dingen die ik nog aan het verwerken ben.

Altijd maar bewegen, creëren, beleven.

En misschien was mijn systeem gewoon klaar met nog een tandje erbij.

Misschien was het tijd om niet meer naar buiten te bewegen…
maar even naar binnen.
Want daar zit ook mijn uitdaging.

Mijn binnenwereld is groot.

Ik voel veel.
Zie veel.
Ervaar veel.

En juist dat is ook mijn kracht en kwaliteit!

Ik begeleid mensen graag op een liefdesreis naar hun kern.

Niet omdat ik alle antwoorden heb.

Maar omdat ik geloof dat je lichaam en je gevoel je vaak iets vertellen voordat je hoofd het begrijpt.

En ja… daar loop ik zelf dus ook gewoon tegenaan.
En groei ik steeds verder.

Ook al heb ik een eigen praktijk.
Ik kan niet verder gaan dan waar ik zelf bereid ben te kijken.
En deze periode heeft me dat weer laten zien.

Mijn hoofd wilde begrijpen.
Mijn lichaam wilde voelen.

Mijn hoofd zei:

Kom op, wat is dit nou weer.
Mijn lichaam zei:
Rustig maar. Je hoeft het even niet te weten.

En daar mocht ik landen.

Niet alles wat je voelt hoeft meteen naar buiten.

Daar leer ik ook steeds verder in.

Sommige dingen mogen eerst stil worden.
Doorvoeld worden.
Een plek krijgen.

En soms mogen ze daarna juist weer gaan stromen.

Als water.

Want mijn binnenwereld naar buiten brengen is prachtig…Groot.

maar ik leer steeds beter dat het ook gaat over hoe, wanneer en bij wie.

Niet om mezelf kleiner te maken.

Juist niet.

Maar om mezelf beter te verstaan.

Want ik wil niet mijn gevoel kwijtraken omdat een ander het misschien anders begrijpt.

Ik wil leren mijn gevoel te vertalen.

In woorden.
In stilte.
In zachtheid.
In beweging.

En misschien is dat wel mijn eigen liefdesreis.

Niet steeds verder van mezelf af…
maar steeds dichter naar mijn eigen kern.
Dus ja…
de vakantie liep anders.
De auto stond stil.
De onderdelen liepen vertraging op.
Waardoor ik letterlijk ook in de vertraging werd gezet…

Maar misschien was dat precies de bedoeling van deze zomer.
Niet naar de bestemming.
Maar naar de beleving.
Want dat is waar ik van hou.

Voelen.
Beleven.
Lachen.
Huilen.
Verdwalen.
Weer thuiskomen.

Het leven niet alleen begrijpen…
maar het beleven.
En misschien hoeft mijn vuur niet altijd te vlammen.
Soms mag het gewoon een klein waakvlammetje zijn.

En soms mag het water komen…
om weer beweging te brengen.

Tot het vuur weer weet:

Hé… daar ben ik.

Eerlijk.
Puur.
Oprecht.

En dat raakt….

En vooral: Ivon.

Die zoveel HARTJES laat vallen 🤍
Met zoveel liefde….

En jij?

Hoe reis jij door het leven?

Ga jij altijd door…
of durf je soms ook stil te staan en te voelen wat er werkelijk in jou beweegt?

VANUIT MIJN HARTJES HART.

23/08/2026

14/07/2026

Wat raakt de ander in JOUW

Waarom deze post?
Omdat we zo vaak alles buiten onszelf plaatsen… om niet te hoeven VOELEN.
Vanuit trauma. Vanuit overleving.
We hebben het niet echt geleerd, wat werd AAN geleerd, wat is geprogrammeerd.

We kijken vaak naar gedrag en klachten, maar zelden naar de essentie die daaronder schuilt. Soms zijn juist gedrag en klachten een uitnodiging om stil te staan bij wat er in de onderstroom gezien en gevoeld wil worden.

We hebben de ander juist weer nodig om onze pijnpunten op diep celniveau te kunnen voelen. En weer terug te keren naar ons zelf.
We hadden onze leermomenten ook eerst nodig om in de wereld te kunnen staan. Hieruit hebben we ook onze kwaliteiten uit ontwikkeld om ze eerst te ervaren. Maar we zijn in dit systeem geboren en mogen onze eigen verantwoordelijkheid weer terug nemen. Het is alleen zo jammer dat we dat niet leren. En het gevoel te pijnlijk is…om het weer te gaan zien. Waar we ons zelf zijn verloren. Maar juist door de ander…..of wat ons raakt zegt iets wat ooit is opgeslagen…… wat we nodig hadden om te overleven noem een voorbeeld.
Wanneer iets van de ander ons raakt, ligt er bij onszelf een eervolle taak: onderzoeken waar het raakt en het volledig doorvoelen.

Wanneer we dat doen, verandert uiteindelijk onze trilling en haakt het niet meer aan.

Er worden steeds meer handvatten aangereikt. Toch is wat we écht nodig hebben niet iets wat we van buitenaf leren we leren het zelf. In het nu….Dáár ligt ieders unieke kwaliteit. Die hebben we al bij ons, vanaf onze geboorte. Dat kun je niet aanleren, alleen ervaren. En juist daarin schuilt onze EIGEN grootste kracht.

Vaak zijn we geneigd onze gevoelens te onderdrukken te dempen of tegen te houden, uit bescherming. Nieuwe emoties voelen kan spannend zijn, terwijl ze tegelijkertijd ook iets moois in beweging brengen.

Door emoties steeds meer toe te laten en naar buiten te laten bewegen, komt wat vastzat weer in beweging. Wat opkomt en opnieuw geraakt wordt, krijgt de kans om te stromen. Zo ontmoeten we steeds nieuwe lagen van onszelf.

Gevoelens en delen die al lange tijd in ons aanwezig zijn, maar nooit de ruimte hebben gekregen, mogen er nu wél zijn.

Wanneer je de ander ontmoet, ontmoet je tegelijkertijd wat er in jezelf in beweging komt. Je kunt de ander steeds dieper en mooier ontmoeten, terwijl je ook jezelf blijft tegenkomen.

Oude en nieuwe gevoelens mogen zich aandienen, omdat het steeds veiliger wordt in jezelf. Er ontstaat ruimte. Je hoeft er niet altijd iets mee te doen, het te begrijpen of op te lossen, je mag het er simpelweg laten zijn.

Je gaat steeds meer erkennen wat er is, zonder het tegen te houden of opnieuw vast te zetten.

Soms gaat het niet over het nu in het moment, maar over wat al langer in ons aanwezig is….was!

Wat je VOELT is niet tegen je.
Het wil door je heen bewegen.

LIEFS MIJ. 🤍

03/05/2026

UNIEKE op maat.

E D E L S T E E N H A N G E R S

Met liefde samengesteld, speciaal voor jou… of voor iemand die veel voor je betekent.

Elke hanger wordt intuïtief gecreëerd met jouw intentie of het nu gaat om liefde, warmte kracht, bescherming of rust.
Een liefdevol krachtig ANKER punt!
Een persoonlijk sieraad dat niet alleen mooi is, maar ook voelt als een stukje energie dat je jezelf draagt.
Geven vanuit het H A R T

Perfect om cadeau te geven aan je moeder, vriendin of gewoon aan jezelf.

DRAAG WAT JE VOELT
GEEF WAT JE BEDOELT
KOESTER WAT ECHT IS

Vanuit mij!

29/04/2026

bewustzijn menszijn

01/04/2026

De kracht van een intuïtief VOELENDE Massage – De Taal onder mijn Handen

Onder mijn handen voel ik wat woorden nog niet zeggen.

Spanning.
Vastgehouden verdriet.
Overlevingskracht.

Mijn aanraking is geen truc.
Geen techniek.

Het is een liefdevolle uitnodiging.

Je lichaam mag vertellen.
Zonder uitleg.
Zonder verhaal.

Wat onder mijn handen voelbaar wordt,
mag verzachten.

Soms ligt het antwoord niet in praten,
maar in voelen.

Je lichaam spreekt.
Ik luister.

Vanuit mij 🤍

18/03/2026

Mijn derde nieuwe ruimte
Hoofd – Hart – Buik
Jouw anker. Jouw thuis.

Het hoofd begrijpt.
Het hart verbindt.
De buik weet.

We leven vaak vanuit ons hoofd.
Omdat het ons heeft geholpen te overleven.

Maar ons lichaam weet het allang.

Je buik jouw gevoel, jouw intuïtie,ontspant direct wanneer iets klopt.

Je hart vormt de brug.
Daar waar liefde stroomt, ontstaat verbinding
tussen denken en voelen.
Hoofd en buik!

En precies daar… ontstaat ruimte.

Vertragen.
Voelen.
Observeren.

Wat gebeurt er in mij?

Handel ik vanuit stress en aanpassing…
of luister ik naar mijn innerlijke gevoel?

Je lichaam liegt niet.
Het laat je voelen.

Wanneer je uit verbinding raakt met jezelf,
laat je lichaam het spreken…

Uit mijn eigen ervaring…

Ik leefde jaren vanuit mijn hoofd om te overleven.
Mijn hoofd stond altijd aan.
Mijn hart deed pijn.
Mijn rug droeg wat ik zelf nog niet kon dragen.

Tot ik me herinnerde:
het hart is de poort naar liefde en eigenwaarde.

Ik ontdekte:
ik draag mezelf.

Mijn pijn werd mijn poort.
Mijn kwetsbaarheid mijn kracht.
Mijn gevoel… intuïtie mijn zachte, ware kracht.

mijn missie:
anderen weer laten thuiskomen…

Je bent een hart-vol mens.
Je zorgt… geeft… draagt…

Maar als je niet geankerd bent
in je be**en
in je basis…

geef je jezelf stukje bij beetje weg.

Je grenzen vervagen.
Je energie lekt weg.
Je lichaam gaat spreken.

Kom terug.

Naar jouw basis.
Naar jouw buik.

Daar ligt jouw bedding.
Jouw draagkracht.
Jouw levensenergie.

In je sacrum leeft jouw bron.

Daar woont:
jouw ja
jouw kracht
jouw grenzen
jouw behoeften

Hier hoef je niets te bewijzen.

Je mag zakken.
Je mag voelen.
Je mag zijn.

Je belichaamt jouw gevoel
en laat het leven door je heen bewegen.

Zonder jezelf te verliezen.

Zacht.
Stevig.
Gegrond.

Mijn pijn werd mijn kracht.
Mijn pijn werd mijn bedding.

En nu draag ik mezelf…

Zodat jij jezelf weer mag leren dragen.

Durf te reizen door de poort
naar jouw eigen zijn…

(zoals deze deuren… een opening naar binnen)

Reis van hoofd naar hart naar buik…
Daar waar jouw eigen waarheid leeft.

Welkom in mijn buikruimte
Welkom in jouw buik.
Welkom thuis.

Voel jouw anker en zoveel moois meer….ZIJN IN ZACHTHEID ONTVANGEN.

Liefs Ivon.

15/01/2026

Verhaal met eigen ervaring

De OVER -gang.
Ik ben in de verandering.

Ik hoor het zo vaak:
Het zal wel de overgang zijn…
Alsof het iets is wat we moeten doorstaan.
Uitzitten. Wegdrukken. Oplossen.

Maar wat als de overgang geen probleem is…
maar een over-gang?
Een beweging.
Een uitnodiging van je lichaam.
Een nieuwe fase.

Ik zeg altijd:
ik ben niet in de overgang.
ik ben in de VERANDERING.

Mijn lichaam werkt niet tegen me.
Mijn lichaam werkt voor me.

De vruchtbare periode is voorbij. (Hormoonomslag)
Verantwoordelijkheden vallen weg.
En ineens… is er ruimte.

Dat voelt niet altijd fijn.
Dat is confronterend.
Dat maakt zichtbaar waar je jezelf bent verloren. Verantwoordelijkheden die ons uit het middelpunt halen.
Door, je gezin je huis je werk.

Hoe was jouw geboorte!
Hoe was jouw bevalling!
Hoe was het in jouw nest….

En dat besef komt niet zomaar.

Ik was 12…
Een kind nog.
En ik hoorde:
Je bent een DES-dochter… waarschijnlijk kun je geen kinderen krijgen.

Die woorden.
Die klap.
Dat verdriet.
Dat trauma.

Hoe moet een kind dat dragen?
Hoe overleef je zoiets?
Terwijl mijn gevoel iets anders zei…
terwijl mijn lijf iets anders wist…

En toen…
werd ik moeder.

De geboorte van onze Sam.
Veel te vroeg.
Prematuur.
Angst. Angst. Angst.

Iedereen in paniek.
Iedereen in controle.
Iedereen in scenario’s.

Maar diep vanbinnen voelde ik:
het komt goed…
ik wist het…
ik voelde het…

Twee werelden kwamen samen.
De angst van buiten.
Het weten van binnen.
Oh… wat was dat intens.

En wat heb ik gezorgd…
voor mijn nestje.
Wat heb ik gevoed.
Gedragen beschermd geknokt,
Liefde gegeven!

Mijn baarmoeder…
mijn vrouwelijkheid…
mijn lijf…
ze hebben alles gegeven.

Maar zorgen voor je nest
is niet alleen vasthouden.
Soms is zorgen… loslaten.

Ook verlies
is een overgang.
Je plek veranderd in jouw nest!

Verlies van dromen.
Verlies van verwachtingen.
Verlies van veiligheid.
Verlies van wie je dacht te moeten zijn.

En ook dát…
doet iets met je lijf.
Met je baarmoeder.
Met je zenuwstelsel.
Met je vrouw-zijn.

Verlies zorgt anders voor je nest.
Stiller dieper rauwer.

En nu… nu is daar de overgang.
Of beter gezegd: de O V E R gang.

Een fase waarin het lichaam zegt:
kijk…
luister…
voel…

Want wat als opvliegers geen vijand zijn,
maar een signaal? Van processen.
Wat als vermoeidheid geen zwakte is,
maar een uitnodiging?

Een uitnodiging om te kijken:
Waar heb je jezelf weggecijferd?
Waar heb je gevochten?
Waar was het nest niet warm?
Waar was je sterk terwijl je eigenlijk kwetsbaar was?
Waar heb je het verlies weggestopt om door te kunnen?

De overgang maakt zichtbaar
wat eerder geen ruimte kreeg.

Oude pijn.
Oude angsten.
Oude patronen.
Oude systemen.

Niet om me te straffen…
maar om me vrij te maken.

Na de overgang kom je niet kleiner.
Je komt weer meer in je
E I G E N MIDDELPUNT.

Meer adem.
Meer waarheid.
Meer jezelf.

Hoe mooi zou het zijn
als we deze fase niet wegduwen,
maar verwelkomen?

Als we niet zeggen , wat vervelend allemaal”
maar vragen:
Wat wil mijn lichaam mij laten zien?

Ik ben niet kapot.
Ik ben niet zwak.
Ik ben niet lastig.

Ik ben in beweging.
In verandering.
In groei.

En ja… dat is soms rauw.
Soms confronterend.
Maar ook ongelooflijk krachtig.

Dit is geen einde.
Dit is thuiskomen.

En vanuit die plek open ik ook mijn ruimte.
Er zijn zo veel liefdevolle mooie verhalen…. Wat nooit ruimte kreeg…. En geuit werd!
Mijn praktijk.
Mijn huis.
Mijn ruimte: hoofd – hart – buik.

Je bent welkom.
Welkom om te voelen.
Welkom om te zijn.
Welkom om thuis te komen in jouw lichaam, in jouw huis.

Ieder verhaal is uniek.
Wil je in stilte ervaren?
In een massage.
Beleef de beleving.
Wil je delen?
Je verhaal vertellen….
Wil je benoemen wat je nodig hebt?

Alles is welkom.
Jij bent welkom.

Dit is geen einde.
Dit is een nieuwe levensfase.
Dit is thuiskomen.

Weer landen…. in jouw lichaam.

Liefs Ivon