De Hartenwerkplaats

27/08/2024

Oud trauma
Het kwam zomaar in al zijn hevigheid naar boven bij het kijken van een film. Ze herkende de pijn, de verpletterende eenzaamheid van het kind die zijn beste vriend verloor.
Ze herkende de blik van de jongen, die een diep verdriet droeg, ze zag zijn gebroken hart. Ze zag een verdriet en een g*t wat veel groter was dan hij kon dragen, maar ook hoe hij tegelijkertijd door moest gaan om groot te worden, om staande te blijven.

Ze herkende de onhandige reacties van zijn omgeving. Ze herkende de pijn van het elkaar niet kunnen vinden. Ze voelde zich als een boom met een heel oud en overgroeid litteken, van een tak die jaren lang geleden werd verwijderd.
Tranen stroomden over haar wangen, de tranen van eenzaamheid die 44 jaar niet gezien waren maar wel gevoeld. Nu was er een liefdevolle bedding, mochten haar tranen er zijn. Haar innerlijke eenzaamheid van toen, kon ze nu in contact laten zien. Het werd gehoord, gezien, geheeld.

# Het is nooit te laat om oud trauma te helen.
# Soms moet je eerst herstellen/groeien voor je aan rouw en trauma kunt beginnen.
# In een veilige verbinding is het makkelijker helen. # close

Deze eenzaamheid is ook op de landkaart ‘Rouwlandschap in kaart’ herkenbaar. Ze wees meteen aan waar ieder op zijn eigen eilandje zit. Een mooi hulpmiddel in rouw en verliesbegeleiding!

01/08/2024

Daar staat ie dan! Een bord in de tuin.

24/06/2024

Ze droeg een groot verdriet. Haar grootste wens was weggaan, zomaar op reis zonder doel. Weg. Ze moest wel. Ze kon niet zeggen waarheen of hoe lang ze wegbleef. Ze moest nieuwe wegen zoeken, haar nieuwe bestemming vinden. Ze moest op verhaal komen.

In de bagage die ze meenam, zat natuurlijk haar gemis, haar pijn, maar ook haar hele levensverhaal, haar herinneringen, haar kracht. Ze ging, met haar gebroken hart, op de rouwreis die ze wel moest maken.

Daar stond ze, in het onbekende land. Toen de eerste shock voorbij was, stond ze op. Ze zette een stap, en nog een. Haar pad ontstond door te gaan. De weg door de woestijn van leegte, ontstaan door het gemis, was zwaar. Op de verwarringsvlakte draaide haar maag zich keer op keer om. Doodmoe zat ze daar, op de rots van de doodswens. Zou ze?

Het behoeftebos bood haar af en toe een schuilplaats en was verkoelend. Ze zag het grillige gebergte voor zich opdoemen en meteen overwoog ze manieren om dat te vermijden. Ze zag op tijd in dat ze zichzelf daar niet zou vinden, dat het enkel maar uitstel zou betekenen. In de eenzaamheidsstreek vroeg ze zich af waarom ze zo onzichtbaar was en weinig medereizigers tegenkwam. Moedig pakte ze haar spullen. Ze kon niet anders dan dwars door de pijn.

Hier in de bergen schreeuwde ze het uit, hier brak ze. Op de een of andere manier was dat helend. Ze kwam weer in verbinding. Ze rustte bij de zee van verlangen en bij de zee van moed. Op de vlakte van verlies pakte ze haar bagage nog eens helemaal uit en stapelde ze stenen; voor elk verlies een steen. Ze hervond haar kracht, ze werd sterker, zocht antwoorden op al haar grote levensvragen.

Op haar tocht door de heide van hoop zag ze in de wolken dat ze niet alleen was. Hoe lang was ze eigenlijk al op reis? Ze had geen idee. Op het uitkijkpunt keek ze terug en kwam ze op verhaal. Ze wist dat als ze zich omdraaide, ze vooruit kon kijken naar het nieuwe onbekende land. Voor het eerst voelde ze dat ze daar niet langer bang voor was. Juist door deze reis wist ze dat ze het kon. Ze had haar bestemming gevonden.

Haar reis had haar veranderd. De pijn en het verdriet waren er nog steeds, maar nu als stille metgezellen, ze waren geen vijanden meer. Ze had geleerd om de stilte te omarmen, de leegte te doorstaan en haar eigen kracht te erkennen. Ze besefte dat het onbekende een ruimte was vol nieuwe mogelijkheden.

Ze kon altijd opnieuw beginnen, niet als een vluchteling van haar verleden, maar als een reiziger met verhalen, ervaringen en een hernieuwde moed. Ze ademde diep in, klaar voor het volgende hoofdstuk van haar leven.

Haar reis was nog niet voorbij, maar ze wist nu dat elke stap, hoe moeilijk ook, haar dichter bij zichzelf bracht. En dat was genoeg.

23/04/2024

11/04/2024

Een reactie van een van de deelnemers die zelf haar eiland van rouw maakte:

De workshop ‘je levensloop vormgeven aan de hand van een landkaart’ wekte mijn nieuwsgierigheid.

Na een moment stilte volgt de uitnodiging te onderzoeken en voelen wat er in jou leeft.
Wat en wanneer zijn de pieken en dalen. Loop je vast in het moeras en wat kost het om weer vaste grond onder je voeten te krijgen. Verdwaal je in de zandvlakte van de woestijn en vind je die oase waaruit je kracht put. Zie je door de bomen het bos niet meer, raak je verstrikt in de doolhof van dit moment.
Zijn je gevoelens vergelijkbaar een tsunami, orkaan, storm. Een vulkaan die tot uitbarsting komt, de chaos die achterblijft na dit geweld. Zit je in de put, zie je er als een berg tegenop. Voel je je alleen en ervaar je eenrichtingsverkeer. Kies je het hazenpad, ga je vluchten of vechten. Mag je er zijn met verdriet en pijn, angst en wanhoop. Verwarring en ongeloof, verdoving en boosheid, frustratie en irritatie.
Zie je een lichtpuntje, voel je je vrij als een vogel. Verbind je je met geloof, hoop en liefde. Waar is de kracht en moed verder te gaan. Kun je de toegeworpen reddingsboeien omvatten en je voor nu laten meedeinen op de golfen.
Ik heb mijn kaart voor me, de kaart van een eiland, mijn eiland van rouw. Het klopt zo met mijn huidige staat van zijn. Ondanks alle liefde, vriendschap en zorg die mij omringt, voel ik me een eiland. Losgeslagen van de rest van de wereld. Alleen en op mezelf aangewezen. Alleen al de aanblik van dit eiland raakt me. Ik voel weerstand. Ik heb helemaal geen zin met dit rouweiland aan de slag te gaan. Ik zit compleet in de ontkenning. Ik schrijf eerst maar eens wat steekwoorden op. Woorden die me inderdaad steken, die naar mijn pijn verwijzen. Op het moment dat ik mijn eiland wil gaan invullen met mijn landschap, blokkeer ik weer. Ik rommel maar wat aan en blijf ver weg van mijn gevoel en emoties. Toch nodigt het eiland me uit. Ik pak wat kleurpotloden, kleur met diep donkerblauw een tsunami in de zee. Dan ontstaat er een moeras langs de oever van het eiland. Mangroven, donker en ondoorzichtelijk. Een doolhof waarin geen uitgang lijkt. Zo ontstaat langzaam maar zeker mijn persoonlijke landkaart.
Op een gegeven moment kom ik niet verder. Er gaapt een groot g*t in de tekening en het kleurenpalet. Tijd voor een kop koffie en een moment van bezinning en rust. Ik zie mijn eiland en de leegte op het eiland. Opeens resoneert het en herken ik het. Het onbeschreven, niet ingekleurde deel weerspiegelt de leegte in mij.
Dan komen de tranen. Wonderbaarlijk hoe deze workshop, wat in eerste instantie gewoon tekenen en kleuren lijkt, mij diep in mijn hart raakt. Hoe creativiteit een andere laag in je bewustzijn laat ontwaken. In deze veilige omgeving geeft de rouwbegeleider ruimte voor dit verdriet dat aan de oppervlakte komt. Ook hier is delen helend.
Natascha Catoire 16-6-2023
met dank aan Samen Sterk Huis en Evelien de Gier, de Hartenwerkplaats

07/04/2024

Belangrijke boodschap voor degenen die mij de afgelopen periode hebben geprobeerd te bellen; sinds mijn nieuwe telefoon gaf mijn nummer (blijkbaar) direkt een voicemail bericht. Terwijl ik niet kon zien dat er iemand gebeld had, en ook niets kon beluisteren. Echt heel vervelend, en niemand wist hoe het zat. Dankzij een kundige medewerker van de KPN is het nu sinds zaterdag eindelijk opgelost! Bel me dus gerust nog een keer