Terrapi

03/06/2026

Waarom de periode rondom een mammografie zoveel met je doet.

Als borstweefseltherapeut ontmoet ik veel vrouwen in die periode vlak na de spanning van een onderzoek en het valt me altijd op hoe sterk het lichaam dan nog in de ‘aan-stand’ staat. De schouders zijn onbewust opgetrokken, de ademhaling blijft hoog en oppervlakkig, en je borsten voelen ineens niet meer als een vanzelfsprekend onderdeel van je lichaam. Het is bijzonder om te merken hoe snel dat kan veranderen; waar ze eerst gewoon ‘erbij hoorden’, worden ze in zo’n periode bijna een bron van onzekerheid of zelfs vervreemding.

Het is alsof alle aandacht die er door het onderzoek op komt te liggen, het gevoel ervan verandert en de verbinding met je eigen lijf even zoekraakt. In de gesprekken over screening en uitslagen blijft de emotionele beleving vaak onderbelicht, terwijl het juist zo begrijpelijk en zelfs logisch is om die spanning diep in je weefsel te voelen. Tijdens een borstweefselbehandeling ontstaat er gelukkig weer ruimte om dat contact op een zachte manier te herstellen. Door het weefsel rustig te benaderen, merk ik dat de fysieke spanning afneemt en dat je borsten weer meer ‘eigen’ gaan voelen, zodat je het vertrouwen in je lichaam stap voor stap weer terug kunt vinden.

Herken jij dit gevoel? Weet dat je bij Terrapi in Zaltbommel van harte welkom bent om in alle zachtheid die rust weer terug te vinden. Ik ben er graag voor je. 🧡

Liefs Ingrid

31/05/2026

Vorige week was ik mee op de route van de Roparun. Niet als hardloper, maar als masseur met een team waarin alles draait om timing, discipline, herstel en doorgaan wanneer het zwaar wordt. Terwijl de lopers kilometers maakten onder warme weersomstandigheden, de vermoeidheid zich aandiende en de nachtelijke uren lang duurden, stonden Peter en ik klaar om spieren los te maken of soms alleen maar even om rust te brengen.

Nog geen drie dagen later stonden we als hardlooptrainers aan de start van een door onszelf uitgezette route met een totaal andere groep mensen. Geen ervaren atleten, geen prestatiedruk. Twaalf weken geleden begonnen zij aan een traject van nul naar vijf kilometer. Sommigen hadden nog nooit hardgelopen. Anderen twijfelden zelfs of ze het überhaupt konden. En afgelopen woensdag liepen ze ‘ineens’ vijf kilometer aan een stuk.

>>> Lees verder via de link >>>

Vorige week was ik mee op de route van de Roparun. Niet als hardloper, maar als masseur met een team waarin alles draait om timing, discipline, herstel en doorgaan wanneer het zwaar wordt. Terwijl de lopers kilometers maakten onder warme weersomstandigheden, de vermoeidheid zich aandiende en de nach...

31/05/2026

10 signalen dat je onderbewustzijn je iets probeert te zeggen.

Herken jij deze subtiele (en minder subtiele) boodschappen van jouw lijf?

Spanning in je schouders die steeds weer terugkomt zonder duidelijke reden.

Hoofdpijn die zich steevast aan het einde van een drukke dag aandient.

Onrust in je buik of darmen bij bepaalde situaties of ontmoetingen.

Een gejaagd gevoel alsof je altijd moet rennen, zelfs als je stilzit.

Slaapproblemen waarbij je hoofd maar niet tot rust lijkt te komen.

Een trillend gevoel of lichte angst zonder dat er sprake is van direct gevaar.

Oppervlakkige ademhaling die hoog in je borstkas blijft hangen.

Aanhoudende vermoeidheid die niet verdwijnt na een nacht goed slapen.

Snel geprikkeld zijn door kleine dingen die je normaal gesproken moeiteloos oppakt.

Fysieke blokkades rondom oude littekens die ineens meer aandacht vragen.

Bij Terrapi kijken we samen voorbij de symptomen op fysiek, mentaal, emotioneel en energetisch niveau om de onderliggende patronen te ontrafelen en de rust in je systeem weer terug te brengen.

Welke van deze signalen herken jij op dit moment het meest in je eigen dagelijks leven? Laten we het gesprek hieronder openen, je bent niet de enige. 👇🧡

Liefs Ingrid

29/05/2026

En zomaar werd het 5 kilometer

Het zit er nu toch echt op. De groep met beginnende hardlopers heeft de 5 kilometer behaald.

Twaalf weken geleden keken sommigen nog vol ongeloof naar het schema. Vijf minuten achter elkaar hardlopen leek al een hele afstand. Toen werd het tien minuten. Daarna twintig. En gisteravond liepen deze toppers gewoon die 5 kilometer.

Wat een knappe prestatie.

Voor wie het nog niet helemaal gelukt is, waren de afgelopen maanden misschien op een andere manier waardevol. Erachter komen dat hardlopen toch niet past. Of voelen dat een oude blessure aandacht vraagt. Ook dat hoort erbij.

De wens om te bewegen is er. Om je lichaam inspanning te geven, soepel te blijven en te ontdekken wat wel bij je past.

Dank jullie wel voor jullie inzet, plezier, saamhorigheid en verbinding.

Met dank aan voor de prachtige locatie voor het feestje achteraf,

Voel jij ook dat je meer uit jezelf wilt halen? Stuur gerust een bericht.

Liefs
Ingrid

27/05/2026

Waar ik eerder niet eens aan moest denken en waar ik nu zo intens van geniet...

Vroeger was mijn hoofd altijd creatief genoeg om talloze manieren te bedenken om vooral maar door te gaan, zelfs op de momenten dat mijn lichaam eigenlijk al heel duidelijk ‘stop’ had gezegd. Stilzitten of even niets doen, voelde voor mij destijds bijna als tijdverspilling, omdat ik vastzat in de overtuiging dat ik altijd productief moest zijn om de controle te behouden. Nu heb ik echter geleerd dat dit ‘lummelen’ dat simpele, doelloze zijn in het hier en nu juist essentieel is voor mijn herstel en voor de balans in mijn hele systeem.

Ik kijk tegenwoordig met veel bewondering naar hoe onze kat Cobus dat elke dag weer zo mooi voorleeft; hij kan volledig opgaan in het moment van even helemaal niets hoeven.

Ik ben heel benieuwd: wat is jouw favoriete manier om even helemaal ‘niets’ te doen en jezelf die momenten van stilte te gunnen? Ik lees je ervaringen heel graag in de reacties onder deze post. 🐈‍⬛✨

Liefs Ingrid

24/05/2026

“Oh ja, dat wilde ik je nog zeggen.” Plotseling kijkt ze met wijd open ogen naar het plafond. Mijn handen, die bezig waren haar in ontspanning te brengen, blijven rusten onder haar hoofd. Kwetsbaar, maar vol vertrouwen in mij en in het positieve gevoel dat de behandeling haar naar verwachting gaat geven, ligt ze op de massagetafel. Voor deze borstweefselbehandeling heeft ze haar pruik afgedaan. Onder mijn vingers voel ik de zachte haartjes die na de chemo langzaam terugkomen. Het zijn kleine tekens van herstel.

>>> Lees verder via de link >>>

“Oh ja, dat wilde ik je nog zeggen.” Plotseling kijkt ze met wijd open ogen naar het plafond. Mijn handen, die bezig waren haar in ontspanning te brengen, blijven rusten onder haar hoofd. Kwetsbaar, maar vol vertrouwen in mij en in het positieve gevoel dat de behandeling haar naar verwachting ga...

23/05/2026

Littekens dragen vaak meer dan alleen een fysieke herinnering op je huid.

De impact van littekenweefsel reikt vaak verder dan wat we aan de oppervlakte kunnen zien. In mijn praktijk merk ik regelmatig hoe een litteken de natuurlijke doorstroming in je lichaam kan belemmeren, waardoor er niet alleen fysieke spanning of een trekkend gevoel ontstaat, maar er ook energetische blokkades kunnen blijven hangen. Het weefsel is daar vaak stugger en minder doorbloed, wat invloed heeft op hoe vrij en licht jij je in je eigen lijf kunt bewegen.

Door met zachte en specifieke technieken aandacht te schenken aan deze plekken, help ik het weefsel weer te versoepelen en de verbinding met dat deel van je lichaam te herstellen. Het is telkens weer bijzonder om te ervaren dat wanneer een litteken weer mag gaan 'stromen', er niet alleen fysieke verlichting optreedt, maar er vaak ook een emotionele ruimte ontstaat die voorheen vast leek te zitten. Je weer helemaal thuis voelen in je eigen huid begint bij het verzorgen van de blokkades die je onbewust met je mee bent blijven dragen.

Ervaar jij zelf ook een plek op je lichaam die stug aanvoelt of waar de energie niet lijkt te stromen door een litteken? Ik kijk heel graag met je mee hoe we de zachtheid en beweging op die plek weer terug kunnen brengen. Stuur me gerust een berichtje voor meer informatie. 🧡

Liefs Ingrid

20/05/2026

Het voelt persoonlijk om te delen, maar ik doe het toch...

Voor de vrouwen die ik mag begeleiden in mijn trajecten neem ik regelmatig persoonlijke boodschappen op om hen te ondersteunen, maar ik moet je eerlijk bekennen dat het plaatsen van video’s op Sociale media voor mij ook elke keer weer een stap buiten mijn comfortzone is. Ik moedig mijn coachees dagelijks aan om de zachtheid op te zoeken en imperfectie toe te laten, merk ik bij mezelf dat die interne criticus, die vindt dat het altijd 'nog beter' kan, nog steeds weleens luidkeels van zich laat horen.

Ik kies ervoor om deze beelden met je te delen, omdat ik weet hoe herkenbaar die strijd is en hoe belangrijk het is om juist op die momenten de vertraging op te zoeken. Soms maken we het onszelf onnodig zwaar door vast te houden aan strikte kaders en hoge verwachtingen, terwijl een kleine verschuiving in je aanpak er al voor kan zorgen dat je dag weer veel lichter aanvoelt.

Is dat verlangen naar perfectie voor jou ook zo herkenbaar, of heb jij inmiddels geleerd om die interne criticus wat vaker liefdevol tot rust te brengen? Ik lees je ervaringen heel graag in de reacties. 🧡

17/05/2026

Enthousiast vertelt ze over de reis die ze gemaakt heeft. Een hele maand voor zichzelf, met zichzelf, op zichzelf. Wandelen, klimmen, dalen en aanwezig zijn in de natuur. Om andere dingen te ontdekken dan de geluiden, geuren en kleuren die ze van thuis en haar werkplek kent. Haar werk putte haar uit. Wat tot een paar maanden geleden ‘gewoon goed’ was, en ze min of meer op de automatische piloot deed, nam ze ineens mee naar huis. Ze kon de gesprekken die ze voerde niet meer van zich afzetten.

>>> Lees verder via de link >>>

Enthousiast vertelt ze over de reis die ze gemaakt heeft. Een hele maand voor zichzelf, met zichzelf, op zichzelf. Wandelen, klimmen, dalen en aanwezig zijn in de natuur. Om andere dingen te ontdekken dan de geluiden, geuren en kleuren die ze van thuis en haar werkplek kent. Haar werk putte haar uit...