13/08/2026
Wat heb ik gisteren gedaan?
Net als heel veel andere mensen hebben wij naar de zonsverduistering gekeken.
Ik ben sowieso altijd al een groot liefhebber van de zon en de maan. Ik hou van de zonsopgang, van de zon die uitbundig schijnt, maar ook van die ene zonnestraal die ineens tussen de wolken door komt kijken. Ik hou ervan als de zon schijnt terwijl het regent.
En ik blijf het zo’n bijzonder gegeven vinden dat de zon iedere dag weer opkomt en iedere avond weer ondergaat. Hoe vanzelfsprekend het misschien ook lijkt, voor mij is dat iedere keer opnieuw iets magisch. Een nieuwe dag die begint en aan het einde van de dag de zon die weer langzaam verdwijnt.
Ook hou ik van de maan, van haar kracht, haar verschillende standen en de rituelen die daarbij horen. Daar geniet ik al van zolang ik me kan herinneren.
Maar wat ik gisteren vooral heb ervaren, was die enorme verbinding.
Zoveel mensen hier in Zandvoort gingen naar buiten om samen naar de eclips te kijken. Mensen waren blij, er hing een fijne sfeer en even leek iedereen zich heel bewust van de natuur en van iets wat groter is dan wijzelf.
Een zonsverduistering is zo’n bijzonder samenspel tussen zon en maan: heel even schuift de maan tussen ons en de zon. En misschien was dat wel wat ik gisteren zo sterk voelde, dat we allemaal onderdeel van hetzelfde grote geheel zijn.
En daar wordt mijn hart zó blij van.
Zelf beleefde ik het in een kleine, dierbare setting. Eigenlijk zou ik alleen met Noëll, mijn oudste kleinzoon, gaan picknicken. Toen belde de vrouw van de vader van mijn zoon ik vind ex-man nog altijd zo’n stom woord
Vooral omdat we nog altijd zo close zijn met de vraag of zij ook mee konden gaan. Natuurlijk vonden wij dat geweldig.
Toen heb ik mijn moeder ook gevraagd. En wat ik zo mooi vind: mijn moeder noemt de vader van mijn zoon nog altijd haar schoonzoon. Zijn vrouw is voor haar gewoon haar schoondochter.
En elke is de allerliefste oma trampoline van de hele wereld
Ook mijn zoon en schoondochter kwamen erbij. En natuurlijk was onze allerkleinste er ook bij.
Daar zaten we met elkaar, op twee kleedjes midden in de duinen van Zandvoort. Vlak bij ons huis, eigenlijk gewoon een beetje in onze achtertuin.
Ik voelde me zó dankbaar dat we dit samen mochten beleven. Maar misschien nog wel het meest voor alles wat wij als familie met elkaar hebben geheeld.
Want wanneer je uit elkaar gaat en gaat scheiden, ben je natuurlijk niet altijd meteen goed met elkaar. Dat kan een weg zijn. Ook wij hebben onze eigen weg afgelegd.
En als ik dan zie waar we nu met elkaar staan, met verschillende generaties samen op twee kleedjes in de duinen, besef ik hoe bijzonder dat is.
In onze familie is liefde daarin zeker het toverwoord geweest.
En misschien kwam gisteren voor mij alles even samen: de zon, de maan, de natuur, onze familie en dat diepe gevoel van verbinding.
Liefde is en blijft het toverwoord.
Veel liefs,
Margaretha
💖🧡💛💚💙💜