31/10/2026
Ik was vroeger al een buitenbeentje.
En eerlijk?
Dat is nooit meer helemaal goed gekomen.
Ik lachte te hard, droeg kleding die ík leuk vond in plaats van wat op dat moment mode was en deed dingen regelmatig nét even anders.
Met mijn gezondheid bleek dat niet anders te zijn.
De reguliere zorg kon me niet altijd bieden wat mijn lichaam nodig had. Dus ging ik verder kijken. Niet omdat ik tegen reguliere zorg ben, maar omdat ik wilde ontdekken: is dit alles, of is er misschien nog meer mogelijk?
Sommige uitstapjes hielpen. Andere totaal niet.
Tot ik in 2000 APS-therapie tegenkwam.
Pijnbestrijding zonder medicatie?
Hé… dáár had je mijn aandacht.
Een paracetamolletje deed bij mij weinig en andere pijnstillers vond ik vanwege de mogelijke bijwerkingen spannend. Dus kocht ik eerst gewoon een APS-apparaat voor mezelf.
Dat dit uiteindelijk zou leiden tot een opleiding tot APS-therapeut, mijn interesse in counselling, allerlei opleidingen en bijscholingen, ambulant werken en uiteindelijk een eigen praktijkruimte bij SportCity?
Nee. Dat had ik toen echt niet bedacht. 😅
En ik ben nog lang niet klaar. Er liggen alweer plannen voor samenwerking met een masseuse en zo zet ik iedere keer weer een volgende stap in mijn ontwikkeling als therapeut.
Maar één moment uit al die jaren is me altijd bijgebleven.
Een arts die mijn “kwakzalverij” vroeger nogal lachwekkend vond, bood me jaren later zijn excuses aan.
Ik keek hem volgens mij aan alsof hij ineens Chinees sprak.
Excuses? Waarvoor?
Omdat hij moest erkennen dat de reguliere zorg mij niet alles had kunnen bieden wat ik nodig had en dat complementaire zorg voor míj wel degelijk verschil had gemaakt.
Dat raakte me.
Zeker omdat er uit een rapport van het UWV ooit bepaald geen bruisende en ondernemende toekomst voor mij naar voren kwam.
Tja…
Vier wielen? Ja.
Twee benen die niet altijd meewerken? Ook ja.
Krukken? Regelmatig.
Stilzitten en netjes binnen de lijntjes kleuren? Nog steeds niet mijn sterkste kant. 😉
En misschien is dat precies waarom ik als therapeut werk zoals ik werk.
Ik geloof niet in één oplossing voor iedereen.
Ieder lichaam is anders.
Ieder mens is anders.
Wat voor mij werkt, hoeft voor jou helemaal niets te doen.
Maar ik geloof wél in verder kijken.
In vragen blijven stellen.
In nieuwsgierig blijven.
In reguliere én complementaire mogelijkheden onderzoeken.
En vooral in kijken naar de hele mens, in plaats van alleen naar een klacht, diagnose of beperking.
Want soms betekent herstel niet dat alles weer wordt zoals het vroeger was.
Soms betekent het minder pijn.
Meer kunnen.
Meer regie krijgen over je eigen leven.
Of leren omgaan met wat je lichaam niet meer kan en met alles wat dat met je doet.
En ook dát is waardevol.
Misschien heb jij ook weleens gedacht: is dit het dan?
Blijf daar niet alleen mee rondlopen.
Heb je pijn, loop je vast in wat je lichaam wel of niet meer kan, of heb je behoefte aan iemand die verder kijkt én naar jouw verhaal luistert?
Neem gerust contact met me op.
Voor een behandeling met APS-therapie, een counsellinggesprek of gewoon om eerst eens te bespreken wat bij jou zou kunnen passen.
Geen grote beloftes.
Geen standaardoplossing.
Wel samen kijken naar wat er voor jou nog mogelijk is. ❤️
