13/05/2026
Zijn betrokkenheid bij het sociaal domein en de theaterwereld tekende jarenlang wie hij was. Daar voelde hij zich op zijn plek: tussen mensen, verhalen en ontmoetingen die ertoe deden. Maar het leven veranderde. Langzaam verdwenen vaste taken en vertrouwde rollen, en bleef er vooral één wens over: weer van betekenis zijn voor anderen.
Hij besloot opnieuw op onderzoek uit te gaan. Met enthousiasme verkende hij mogelijkheden bij het AZC en de Oekraïne-opvang. Hoewel deze pogingen uiteindelijk geen vervolg kregen, bracht het hem wel dichter bij wat hij zocht. Via een sociaal werker kwam hij in contact met een Iraanse dame die graag haar Nederlands wilde verbeteren. Hij bood aan haar les te geven, zonder vaste kaders, gewoon van mens tot mens. Niet veel later sloot ook een kennis van haar aan.
Wat begon als een klein initiatief, groeide uit tot iets moois. De lessen werden momenten van ontmoeting, vertrouwen en wederzijds leren. De Iraanse dame voelde zich steeds zekerder en vond uiteindelijk de stap om vrijwilligerswerk te gaan doen bij een activiteit in het Huis van de Wijk Klundert. Ze zocht een zinvolle en leuke invulling van haar tijd, iets waarmee ze kon bijdragen en onderdeel kon zijn van de gemeenschap.
Voor haar betekende dit groei, meedoen en gezien worden. Voor hem betekende het een hernieuwd gevoel van waarde en verbondenheid. Zo ontstond er, bijna vanzelf, een heerlijke win-winsituatie: een verhaal waarin kleine stappen grote betekenis kregen.
🇳🇱 👴🏼 👩🏽 🥳
