06/08/2026
Niemand vertelde mij dat mijn keizersnedelitteken dit nodig had…
Mijn litteken was geen “gewoon” litteken. Pas tijdens mijn opleidingen ontdekte ik dat ik een hypertrofisch litteken had. Dat betekent dat het litteken verdikt is, iets boven de huid ligt en vaak rood van kleur is.
Niemand vertelde mij dat. Ook niet tijdens de nacontrole in het ziekenhuis.
De eerste weken voelde mijn litteken vreemd. Het trok mijn aandacht bij iedere beweging. Alsof het niet bij mijn lichaam hoorde. Ik vroeg me af of dat gevoel ooit weg zou gaan.
Langzaam ben ik mijn litteken liefde en aandacht gaan geven. Ik masseerde het, werkte aan de beweeglijkheid van het weefsel, gebruikte siliconengel en later een siliconenpleister. Toen mijn lichaam daar klaar voor was, paste ik ook stretchtechnieken en cupping toe.
En toen gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten.
Na ongeveer drie maanden lag ik in bed en wilde ik, zoals ik iedere avond deed, mijn litteken voelen. Ik schrok recht overeind. Ik voelde het bijna niet meer.
Waar mijn litteken eerst altijd aanwezig was, was er ineens rust. Het voelde bijna vreemd, omdat dat litteken ook onderdeel was geworden van mijn verhaal. Van mijn bevalling. Van mijn kraamtijd.
Nu kijk ik daar anders naar.
Het was geen afscheid van mijn bevalling. Het was het moment waarop mijn lichaam liet zien dat het had mogen herstellen. Dat alle liefde, tijd en aandacht die ik eraan had gegeven, verschil hadden gemaakt.
💛 Daarom doe ik nu wat ik doe.
Omdat ik weet hoe het voelt om met vragen te blijven zitten. En omdat ik weet hoeveel verschil de juiste begeleiding kan maken.
Herken jij jezelf in dit verhaal? Of heb jij nog vragen over jouw keizersnedelitteken? Laat ze hieronder achter of stuur me gerust een bericht. Ik denk graag met je mee.
