30/05/2026
Tacitus schreef over vrouwelijke druïden toen hij de brute slachting van de druïden door de Romeinen op het eiland Mona in Wales beschreef. In zijn verslag spreekt hij over vrouwen die bekend stonden als Banduri, vrouwelijke druïden, die het heilige eiland verdedigden en vloeken uitspraken over de in het zwart geklede indringers.
Tacitus merkte ook op dat er onder de Kelten geen echt onderscheid bestond tussen mannelijke en vrouwelijke heersers, en benadrukte de formidabele macht en autoriteit die Keltische vrouwen bezaten.
Volgens Plutarchus waren Keltische vrouwen totaal anders dan de vrouwen van Griekenland of Rome. Ze namen deel aan de onderhandelingen over verdragen en oorlogen, zaten in volksvergaderingen en traden op als bemiddelaars in geschillen en ruzies.
De geograaf Pomponius Mela schreef over maagdelijke priesteressen die op het eiland Sena in Bretagne woonden, vrouwen die begaafd waren met de gave van profetie en vooruitziendheid.
Beroemde druïdenvrouwen
De Ierse traditie kent twee belangrijke benamingen voor druïdenvrouwen: baduri en banfili,
de vrouwelijke dichters en zieners. De namen van de meeste druïdenvrouwen zijn echter al lang in de vergetelheid geraakt. Eén naam die bewaard is gebleven, is Fedelma, die in oude teksten wordt genoemd als een vrouw aan het hof van koningin Medb van Connacht, beschreven als een banfili. Zij zou in de 10e eeuw v.Chr. in Ierland hebben geleefd.
De misschien wel beroemdste afstammeling van een druïdenvrouw was Boudicca, van wie men geloofde dat haar moeder een banduri was. Boudicca, koningin van de Keltische Iceni-stam in Groot-Brittannië, kwam in de 1e eeuw n.Chr. in felle opstand tegen Rome en werd een blijvend symbool van verzet en soevereine vrouwelijke macht.
De verering van godinnen
De druïdenvrouwen eerden de godinnen door middel van seizoensgebonden feesten en heilige vieringen die verweven waren met het ritme van het jaar. Onder de godinnen die zij vereerden, bevond zich Brigid, wier aanwezigheid lang na de komst van het christendom voortduurde. Later werd zij door christelijke nonnen getransformeerd en aangenomen als de heilige Brigid.
Zij staat aan de drempel van het heilige bos, met een sikkel in de hand, en roept de oude machten aan in de schaduw van de bomen – een van de Banduri, die zelfs door Rome gevreesd werden.
Kunst: Virginie Demont-Breton
Virginie Élodie Marie Thérèse Demont-Breton (26 juli 1859, Courrières – 10 januari 1935, Parijs) was een Franse schilderes wier artistieke carrière opmerkelijk vroeg begon. Op twintigjarige leeftijd exposeerde ze al op de Salon en slechts vier jaar later ontving ze een gouden medaille op de Wereldtentoonstelling in Amsterdam.
Dank je wel Nathalie
