Wombfulness

Wombfulness is founded by Marjolein Vos, mother of five, retreat leader, doula and mama empowerment The womb is where it all starts.

A river of endless creativity and vitality, conception and birth flows through here. Now it's time to let go of your mind and to dive deeper into your body, your roots, your radiant essence.It's time for you to remember that you're a god(less). Your womb (area) is a place of love and creation. De baarmoeder is waar het allemaal begint. Hier stroomt een rivier van oneindige creativiteit en vitalite

it, conceptie en geboorte. De tijd is nu om de mind los te gaan laten en dieper te zakken in je lichaam, in je wortels, in je ware stralende essentie. De tijd is nu om je te herinneren dat je een goddelijke verschijning bent en dat je baarmoeder(gebied) een onuitputtelijke bron van creatie is.

03/06/2026

Zo rond mijn 22e voelde ik van binnenuit de grote behoefte om meer afstand te nemen van mijn familie. Ik voelde een verantwoordelijkheid op mijn schouders die niet van mij was en om dit los te kunnen laten moest ik het noorden van Nederland verlaten.

Ik kwam terecht in Den Haag en later naar Zutphen. Het contact met mijn halfzussen verwaterde en het contact dat er nog wel wat zat me nooit helemaal lekker. Het voelde voor mij als een knellende schoen en op de een of andere manier paste ik me altijd nog een beetje aan in de hoop om geaccepteerd te worden.

Totdat er een paar jaar geleden iets gebeurde waardoor ik de schoen echt uit moest doen en het contact werd verbroken.

Ik denk wel aan ze. Ik zie namelijk dat ik me diep van binnen er schuldig over kan voelen dat ik niet alleen comfortabele schoenen heb aangetrokken, maar daarmee ook nog eens een heel andere richting mee ben gaan bewandelen. Een deel van mij, het kleine meisje denk ik, had zo graag deel willen uitmaken van het bloedzusterschap. Alleen is het ook dit deel dat zich aanpast, dingen wil oplossen die zij niet op te lossen heeft; het deel dat altijd klein zal blijven.

En intussen ben ik toch echt groot geworden en word ik meer en meer volwassen, autonomer. Kijk ik mijn belastende patronen aan, laat ik ze los en geef ik ze terug. En nu zie ik in dat deze beweging niet zo zeer een grotere afstand is, maar wel een opening. Ruimte voor mijn eigen pad, dat ik mag bewandelen op mijn unieke manier.

Vanaf hier, mijn eigen plek, kan ik mijn hart weer openen voor mijn halfzussen. Al verwacht ik niet dat er op korte termijn contact zal komen. Maar ik ben er wel en ik wil blijven, ook als het spannend wordt. Zoals Elmer Hendrix zo mooi omschrijft: “Geen contact meer willen hebben betekent niet zozeer een afwijzing of afstand nemen van, maar meer het duidelijk stellen van je grenzen en daarmee ruimte te maken voor jezelf.”

Me dit realiserende helpt me om dieper uit te kunnen ademen.

foto

01/06/2026

Ze had al heel veel therapie gevolgd om haar trauma’s aan te kunnen kijken en inmiddels kon ze zichzelf ook reguleren in stressvolle situaties. Toch bleef er een leegte in haar voelbaar en verlangde ze naar meer bedding en steun te voelen. Met dit verlangen reikte ze naar mij uit.

Zonder dat ze precies wist wat ik deed en wat ik voor haar kon betekenen, kwam ze bij me en gingen we samen verkennen of en wat ik voor haar kon betekenen. Aan het einde van deze verkenning wisten we eigenlijk allebei nog steeds niet precies wat er moest gebeuren, maar was het vertrouwen er wel. Het vertrouwen in het veld dat zich zou aandienen en dat ze met mij naast haar zijde hier veilig doorheen kon navigeren.

We doken de vrouwenlijn in. Het was een chaos aan emoties… Van walging tot haat, van diep verdriet tot ook wel inzien dat zij allemaal behoefte hadden aan een beschikbare moeder. Dat niemand echt klein heeft kunnen zijn en dat ze zich allemaal groot hebben moeten houden, ieder op haar eigen manier. Jezelf zó groot houden, omdat voelen te pijnlijk is. Echt het gemis voelen zou je hart breken…

Met vloerankers en de drum werd haar voormoederveld zichtbaar, konden we ons hart al drummend en zingend openen voor haar moeder, haar oma, haar grootmoeder, helemaal terug tot aan de beschikbare Grootmoeder. En stap voor stap, lied voor lied, ontving deze Grootmoeder haar kinderen in haar armen.

En ook zij die verlangde, kon zich uiteindelijk ook omdraaien en zelfs een beetje leunen. Er waren geen woorden, alleen tranen, een grote buiging en voor het eerst kon ze volledig ademen. Al die jaren yoga en therapie had haar niet deze ervaring gegeven die ze nu in een uur had meegemaakt.

Ook ik ben er stil van.

En bovenal dankbaar dat het sjamanisme en het systemisch werk zo samenkomt en ik getuige mag zijn.

Tot de zomer heb ik nog 1 plek voor een individueel traject. DM me voor meer info.

12/05/2026

In de afgelopen 15 jaar, tijdens alle sessies en retraites die ik heb gegeven, is er iets mij heel duidelijk geworden: hoeveel en wat voor verhalen hoofden mogen vertellen, de waarheid komt hier niet vandaan.

Oh die verhalen… ik ken ze zelf maar al te goed. Verhalen die ik mezelf heb aangepraat om vanaf kleins af aan te kunnen overleven in deze wereld. Verhalen die pijn en verdriet probeerden goed te praten. Verhalen die me hielpen om mezelf groter of kleiner te maken.

Verhalen van verlangens en van hoop tot verlies en totale mislukking.

Verhalen die we allemaal kennen… die we vertellen om maar niet te hoeven voelen wat er écht in diepere lagen aanwezig is.

Het hoofd vertelt de verhalen, maar alleen je lichaam kent de waarheid.

Stijve schouders, hoge ademhaling? Die brok in je keel als je iets wil zeggen? Die leegte in je buik als je aan je moeder denkt?

Je lijf probeert je te helpen herinneren. En het enige wat je kan doen om te gaan luisteren naar de verhalen achter de verhalen die je hoofd je hele leven al vertelt is verstilling. Het naar binnen stappen in je lijf en zodra de tijd rijp is, een diepe buiging te maken voor allen die je voor zijn gegaan.

Je voorouders.

Wat fluisteren de jouwe je toe?

Foto

01/05/2026

Het is zeker al 15 jaar geleden dat ik voor het eerst in een vrouwencirkel stapte. En het was meteen een warme herkenning voor me: zitten in een cirkel, op de grond, gelijkwaardig, maskers af, delen wat er op je hart ligt, luisteren naar andere harten, samen zakken...

Toen ik moeder werd van 1, 2, 3, 4(!) dochters ben ik al snel ook zelf met vrouwen gaan werken. Cirkels, retraites, sessies... Het was en is een groot feest. Ik dompelde mezelf volledig in warme zachte vrouwenkracht.

Maar ergens voelde ik ook dat er iets niet helemaal klopte. Want thuis, met mijn eigen opgroeiende dochters, voelde het contact vaak niet warm en zacht — terwijl ik dat buiten de deur zo makkelijk kon zijn. Ik was zelf niet opgegroeid met oma’s, (oud)tantes, nichten en had zelfs geen contact meer met mijn biologische halfzussen. Toch voel ik al zo lang ik me kan herinneren een diepe verbinding met het voorouderveld, een grote warme stevige altijd aanwezige bedding waarin ik kan in- en uitademen.

Uit dit veld haal ik mijn kracht, mijn vertrouwen, mijn diepe weten. Als ik aan het werk ben stroomt dit door me heen. Maar thuis voelde ik de stroom amper. En ik vond dit erg verwarrend.

Dus ik heb hier hulp bij gezocht en kwam uit bij systemisch werk. Langzamerhand vielen de dingen op hun plek en ik zie nu, na ruim 20 jaar mediteren, therapieën, zelfhulpboeken, vrouwencirkels, cacaoceremonies en baarmoederwerk dat ik me allereerst mag verbinden met de rij van vrouwen die achter me staan, dat ik voor ze mag buigen, zodat de stroom vanuit het oorspronkelijke voorouderveld, de oermoeder, via hen — ipv om hen heen — naar mij mag stromen.

Ze horen er allemaal bij, ook al is er fysiek geen contact (meer). Ik houd ze vast in mijn hart en ik buig voor alle dynamieken en verstrikkingen die er nodig waren om te overleven. Het bloed door mijn aderen is letterlijk de stroom van mijn voormoeders die mij voedt.

En zo ontdek ik op precies het juiste moment, op precies de juiste plek, omringd met precies de juiste vrouwen, hoe de werkelijke kracht van vrouwen ontstaat.

In verbondenheid. Vanuit een heldere blik, een open hart en een zachte buik — voor allen die mij voor zijn gegaan.

📷 .october

29/04/2026

De Rite van de Oermoeder
Een uniek weekend waarbij ik me volledig ten dienste stel van de grote dragende liefdevolle kracht… Om haar in jou ook te laten ontwaken, zodat je je diepe wijsheid geboren kan laten worden.

11-13 september in De Lutte 🍀 reageer met ‘oermoeder’ als je meer info wenst.

21/04/2026

Toen ik begin twintig was zeiden mensen tegen me: “Jij bent echt een oermoeder.”

Ik wist niet wat ik daarmee moest. Ik wilde niet eens moeder worden.

Nu, na vijf kinderen en vele innerlijke geboortes later, begrijp ik het. De Oermoeder was er altijd al — als de zachte fluistering die me droeg op de momenten dat niemand anders dat deed.

In mijn nieuwste blog schrijf ik over wie zij is. Niet als de enige waarheid, maar als mijn waarheid. En als uitnodiging om haar ook in jezelf te ontdekken. 🌿

Neem er een kopje thee bij!

Het blog is te vinden via de link onder dit bericht.

Foto 🫶🏼

06/04/2026

Zodra je een ouder wordt staan er drie dingen vast:

1: Je gaat onvoorwaardelijk van je kind houden
2: Je gaat je best doen of doet in ieder geval wat je kan
3: Jouw manier van kinderen grootbrengen wordt bepaald door de manier waarop je zelf bent grootgebracht.

Of we nu als onbeschreven bladeren ter wereld komen of met een reiskoffer vol bagage: je zal als kind altijd wel ergens een tekort oplopen. Fysiek aanwezige ouders, emotioneel afwezige ouders of andersom. Familiegeheimen, rouw die geen plek kreeg, geldproblemen, verstrikkingen… Zelfs als je uit een lijn komt waarin alles in overvloed was kan je iets anders nodig hebben dan wat er is.

Een perfecte opvoeding bestaat niet, dit is precies de bedoeling én het is wat het is.

Het is zo begrijpelijk… Zelf heb je het een en ander gemist als kind en zodra je zelf ouder wordt wil je zien te voorkomen dat jouw kind hetzelfde ervaart. Ik spreek uit ervaring. Maar hoe hard je ook je best doet, hoeveel therapieën, zelfreflecties en leermomenten je ondergaat: je kan het leven dat je kind te leven heeft niet dragen. Je kan niets voor hem of haar oplossen. Je kan alleen maar loslaten.

En dan bedoel ik met loslaten niet de andere kant op kijken en het negeren, maar naar binnen kijken. In jezelf. Je eigen schaduw in het licht zetten, je eigen pijn onderzoeken, je eigen plek innemen als kind van je ouders, je eigen gemis en verlangen erkennen. Accepteren dat de dingen zijn zoals ze zijn.

Je kan gaan voorleven wat je je kind toewenst en gunt, wetende dat je nog steeds doet wat je kan. Je kind heeft uiteindelijk zelf de keuze wat hij of zij gaat doen met de voorbeelden die het voorgeschoteld heeft gekregen. En misschien is het grootste geschenk dat je kan geven wel het vertrouwen dat je kind zijn of haar eigen lot kan dragen.

Adres

Tichelkuilen 133
Zutphen
7206

Website

http://www.wombfulness.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Wombfulness nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Wilt u dat uw praktijk hét hoogst genoteerde Kliniek in Zutphen wordt?