09/09/2026
Ik schrijf dit met tranen in mijn ogen en ik voel me er ook een beetje lullig over.
Ik heb me de afgelopen jaren regelmatig afgevraagd waarom zoveel goede mensen uit de hondenbranche verdwijnen. Mensen die bevlogen zijn, ontzettend veel kennis hebben en echt iets hebben betekend, maar na een aantal jaren toch kiezen voor een gewone baan. Voor een vast inkomen, pensioen, vakantiegeld en het idee dat niet alles continu op hun eigen schouders rust. Ik heb daar lang vrij simpel over gedacht. Als je goed bent in wat je doet en je bedrijf ook een beetje normaal runt, dan moet dat toch gewoon kunnen?
Nou, ik moet toegeven dat ik daar te makkelijk over gedacht heb.
Van buitenaf ziet mijn bedrijf er succesvol uit en dat is het ook. Ik heb veel cursisten, mooie opleidingen, veel werk en ik heb iets opgebouwd waar ik trots op ben. Alleen blijft de verhouding tussen de hoeveelheid werk en wat daar financieel tegenover staat gewoon achter. En mensen vergissen zich ook snel in wat het kost om een opleiding goed te geven. Ik lever lesmateriaal gedrukt aan, huur mensen in voor bepaalde onderdelen, betaal voor online leeromgevingen, software en allerlei andere tools die nodig zijn om alles goed te organiseren. Een opleiding kan op papier dus best een mooie omzet draaien, terwijl er onderaan de streep veel minder overblijft dan je van buitenaf zou denken.
Op dit moment is het voor mij een beetje erop of eronder. Als ik mijn onafhankelijkheid wil behouden, heb ik een paar opties. Ik kan een samenwerking aangaan met een voedingsfabrikant, oftewel mijn ziel verkopen aan de duivel. Ik kan me verbinden aan een opleidingsinstituut, oftewel mijn ziel verkopen aan de duivel. Ik kan commerciële opdrachten aannemen voor educatiecentra, voedingsfabrikanten of andere opleiders, terwijl ik soms niet eens achter alle onderdelen van zo’n programma sta, oftewel: mijn ziel verkopen aan de duivel. Of ik kan een baan gaan zoeken.
Dat klinkt dramatisch, maar zo voelt het wel. Ik heb er altijd heel bewust voor gekozen om onafhankelijk te blijven. Ik wil kunnen blijven zeggen wat ik inhoudelijk vind, zonder rekening te hoeven houden met wie er betaalt, welk product ergens achter zit of welke boodschap ik geacht word uit te dragen.
En zonder de opleiding tot Voedingsdeskundige lukt me dat op dit moment niet op een manier die ik vol kan houden.
Dat vind ik moeilijk, ook omdat ik inmiddels twee keer heb gezegd dat ik met deze opleiding zou stoppen. Tegen de mensen die zich mede daarom voor de laatste ronde hebben ingeschreven wil ik gewoon zeggen: sorry. Ik snap dat dit vreemd kan voelen of dat je daar iets van vindt. Als je daarover met me wilt praten, mag je altijd contact opnemen.
Er is ooit een student afgehaakt bij een opleiding omdat ik dit soort persoonlijke overwegingen deel. Omdat ik vertel wat er achter de schermen speelt, waar ik tegenaan loop en waarom ik bepaalde keuzes maak. Daar ben ik een tijd voorzichtiger van geworden.
Dat heb ik inmiddels losgelaten.
De persoonlijke connectie met mijn studenten is een groot deel van hoe ik lesgeef. Ik wil geen groep nummers voor me hebben en ik wil zelf ook geen afstandelijke docent worden die alleen informatie aflevert. Ik verwacht van studenten dat ze nadenken, twijfelen, vragen stellen, zich laten zien en zich ontwikkelen. Dan hoort daar voor mij ook bij dat ik niet doe alsof mijn eigen keuzes altijd glad, logisch en zakelijk verlopen.
In een wereld waarin we steeds makkelijker nummers van elkaar worden, wil ik dat niet doen. Niet met mijn studenten en ook niet met mezelf. Ik wil dat mensen weten wie er voor de groep staat en waarom ik dingen doe zoals ik ze doe.
Ik heb de hele zomer nagedacht over hoe ik hiermee verder wilde. De oude opleiding simpelweg weer openzetten voelde niet goed. Als ik ermee doorga, wil ik het op een manier doen waar ik zelf weer volledig achter sta.
Daarom start in januari 2027 opnieuw een klassikale opleiding tot Voedingsdeskundige, maar in een kleinere en intensievere vorm.
Ik wil mensen opleiden die dit vak echt willen leren. Mensen die nieuwsgierig zijn, verbanden willen begrijpen, bereid zijn hard te studeren en heel bewust kiezen voor mijn manier van lesgeven. Echte vakidioten dus.
Er is plaats voor maximaal 15 deelnemers. Vooraf komt er een intake met motivatie en een persoonlijk gesprek. De opleiding bestaat uit twaalf lessen en het examen in zes maanden. De begeleiding wordt intensief, met veel persoonlijke aandacht en ook één-op-ééncontact. De lesdagen zijn op maandag. De exacte data volgen binnenkort.
De prijs wordt € 1.950, inclusief gedrukt lesmateriaal, alle lessen en persoonlijke begeleiding.
De online/e-learningvariant blijft daarnaast gewoon bestaan voor mensen die mijn inhoud willen volgen en graag zelfstandig studeren. Maar ik heb de afgelopen jaren ook geleerd dat mijn manier van lesgeven een belangrijk deel is van wat ik te bieden heb. Uitleggen, verbanden leggen, dingen samen uitpluizen en mensen leren om zelf kritisch te denken: daar ligt voor mij veel van de waarde.
Dus ik kom terug op mijn eerdere besluit.
Niet lichtzinnig, of omdat ik vergeten ben wat ik eerder gezegd heb, wel omdat ik anders moet kiezen tussen stoppen, afhankelijk worden van commerciële partijen of werk aannemen waar ik inhoudelijk niet volledig achter sta.
En dat wil ik niet.
In januari gaan de deuren dus opnieuw open voor vijftien vakidioten.
Meer informatie en de exacte maandagen volgen binnenkort. Als je nu al denkt: dit is echt iets voor mij, dan mag je natuurlijk alvast contact opnemen.
