Centrm

02/06/2026

De mens als een project waar voortdurend aan gewerkt moet worden. Een versie van jezelf die beter, rustiger, vrijer, succesvoller of gelukkiger zou moeten worden. De taal van persoonlijke groei is inmiddels overal.

Op veel plekken word je aangemoedigd om meer jezelf te worden, je patronen te doorbreken, je gevoel te volgen, je grenzen aan te geven, meer uit je leven te halen en steeds bewuster te leven. De behoefte aan een lichter of vrijer leven is niet zo gek, maar toch lijken veel mensen juist steeds vermoeider te raken.

Die voortdurende aandacht voor jezelf, draagt iets onrustigs in zich. Alsof het leven steeds om de vraag draait hoe jij je voelt, of je er wel alles uithaalt, of je wel gelukkig genoeg bent. Je werk, je relaties, je gezondheid, rust, zingeving; alles wordt iets waarin jij jezelf moet optimaliseren. Alsof je nog niet goed genoeg bent.

Die voortdurende drang is uitputtend en ziekmakend.
Misschien is de mens wel helemaal niet bedoeld om zichzelf voortdurend centraal te stellen. Veel mensen verlangen uiteindelijk niet alleen naar een beter gevoel, maar vooral naar een rijker leven. Rust ontstaat niet als alles op tiptop op orde is, maar als er ruimte komt voor een leven wat groter is dan je eigen verhaal.

Misschien vraagt deze tijd niet om nóg meer zelfontplooiing, maar om weer te leren leven met wat niet maakbaar is. Dat vraagt om ruimte te maken voor openheid. Je open stellen voor alles wat het Leven met zich meebrengt is niet gemakkelijk of comfortabel. Het is ook niet p***e ontspannen, maar brengt wel een diepe vorm rust en voldoening.

Welkom als je een rustig, rijk en begrensd leven zoekt.

26/05/2026

Loslaten en verteren

Sommige ervaringen blijven spanning en onrust geven
totdat ze niet alleen besproken en begrepen, maar helemaal verwerkt worden.

Bij Centrm werk ik met aandacht voor je hele verhaal; fysiek én mentaal. Zo verteer je, laat je los en ontstaat er rust in al je vezels.

13/05/2026

Misschien kun je niet loslaten wat je niet verteerd hebt.

Sommige dingen in het leven zou je het liefst meteen uitspugen. Teleurstelling, verlies, onrecht, onzekerheid, twijfel of ziekte. Helaas werkt het niet altijd zo. Soms legt het leven iets op je bord wat je helemaal niet lust. Soms krijg je te maken met gebeurtenissen die echt moeilijk te verteren zijn.

Je kunt dan de neiging krijgen om te vechten en te strijden tegen dat wat je niet wilt. Loslaten klinkt dan vaak als een medicijn en iets wat je moet doen. Alsof het een wilsbesluit is; een keuze. Maar je lichaam laat iets anders zien: om los te laten moet je eerst verteren.

Ruimte maken voor wat je niet wilt, maar wel gebeurd is niet zo gemakkelijk. Je kunt er letterlijk en figuurlijk buikpijn van krijgen. Je hele systeem, in voelen én in denken komt in opstand. Je ademhaling schiet omhoog, je borst zet zich vast, je buik verkrampt misschien of je darmen raken letterlijk ontregeld. Je voelt spanning in je lijf. Tegelijk merk je die onrust ook je hoofd. Je wordt misschien boos en krijgt de neiging om te vechten en te strijden tegen dat wat je niet wilt. Dat is de impuls om uit te spugen en dat is onrust.

De strijd speelt zich af in je hele systeem. In denken en voelen. Fysiek en mentaal. Daarom is loslaten vaak ook niet simpelweg een kwestie van anders denken of je gevoel volgen. Eerst wil iets in jou verwerkt worden.

Verwerken en verteren kost tijd. Het gebeurt niet alleen in je denken, maar ook in je lichaam. Het laat zich niet afdwingen en niet versnellen. Het vraagt vooral geduld en de ruimte om het proces zijn werk laten doen. Het kan hard werken zijn om de impulsen, die in je voelen en denken omhoog komen, níet te volgen. Het kan werken zijn om ruimte te maken. Maar je kunt weer rust leren vinden als je leert verteren. Net zoals je lichaam dat doet, rustig en gestaag en soms een beetje pijnlijk.

https://centrm.nl/blog/

07/04/2026

Wie wil het niet: zelfstandig, zelfredzaam, moedig, stevig, stoer, autonoom en onafhankelijk zijn. Voor niets en niemand bang.

Maar tegelijk zijn we er bijna niet meer toe in staat om het 'niets' en het 'niemand' aan te durven. Wanneer het stil wordt en je het even niet meer weet komt direct het ongemak omhoog. In no-time heb je je telefoon in je handen, scroll je, verzin je weer iets en begin je te praten. Je vult de lucht met geluid en vult de tijd met afleiding. Allemaal om te ontsnappen aan het 'niets' en aan 'niemand'. Dat is onrust. Je vlucht uit het ongemak.

Maar wanneer je leert om niet meer zo bang te zijn voor niets en niemand zul je ontdekken dat daar rust ontstaat. Dat je ongemakkelijk voelen niet eng is. Dat je niet onmisbaar bent en dat je gedachten en gevoelens, gewoon maar jouw gedachten en jouw gevoelens zijn. Dat het leven zich niet laat vangen in jouw beelden of jouw plannen. Rust vinden betekent dat jij je eigen relativiteit onder ogen komt en daar niet bang voor bent.

Daar begint innerlijke rust. Welkom als je niet meer bang wilt zijn; voor niets en voor niemand.

https://centrm.nl/coaching/

25/03/2026

Het leven heeft twee kanten die je vaak tegelijk ervaart. Je behoefte aan écht contact en het op jezelf staan. Beide zijn spannend, ieder op hun eigen manier. Verbinding vraagt dat je je opent en laat zien wie je bent zonder de garantie dat je begrepen wordt.
Alleen zijn en op jezelf staan kan je confronteren met het besef dat jij de enige bent die voelt wat jij voelt en denkt zoals jij.

Iedereen wil uniek zijn, maar niemand eenzaam. Dat is logisch, maar uniek zijn betekent ook: niet volledig begrepen worden. Dat je altijd, hoe open je ook bent, een stukje alleen blijft. Uniek zijn is spannend. Wanneer je die uniciteit niet kunt verdragen, ga je zoeken naar bevestiging. Je deelt je mening in de hoop dat er iemand knikt. Je legt je gevoel uit, in de hoop dat het eindelijk helemaal wordt begrepen. Maar bevestiging is geen verbinding. Het is een poging om vastigheid te vinden en op die manier je eigen ongemak te vermijden. Dat is onrust.

Zowel met je kwetsbaarheid naar buiten komen als het helemaal op jezelf staan zijn spannend. Voelbaar in je lichaam, merkbaar in je gedachten. Maar deze vorm spanning is geen onrust en hoeft niet weg. Het is precies wat het leven levend maakt en jou tot jou maakt.

Wanneer jij je kunt openen voor de unieke allenigheid van jouzelf én die van de ander dan komt er rust. Rust in jezelf en openheid in de ontmoeting met de ander. Op de grens waar niemand je helemaal begrijpt en toch samen bent.

Als je wilt onderzoeken wat er ontstaat als je niet meer hoeft te vluchten voor stilte dan ben je van harte welkom.
https://centrm.nl/coaching/

11/03/2026

Een vraag vraagt om een antwoord. Een probleem om een oplossing. Tenminste, dat denken we meestal. Maar wat als dat helemaal niet hoeft.

Er zijn van die vragen die zich niet zo gemakkelijk laten beantwoorden. Wat wil ik eigenlijk? Wie ben ik, los van mijn functie of rol? Is er een bedoeling met mijn leven?

Het zijn vragen die vaak opkomen in periodes van verandering, vermoeidheid of groei. Wanneer deze vaker terugkomen kun je daar best onrustig van worden. Je gaat op zoek naar een antwoord, duidelijkheid, richting en een nieuw plan. In de hoop dat dát rust zal brengen.

Die neiging is begrijpelijk. In werk en leven lijkt weten, sturen en oplossen belangrijk. Niet-weten voelt al snel als stilstand of verlies van controle. Dus wil je mind begrijpen, analyseren en afronden. Een verhaal maken over wie je bent en waar je naartoe gaat.
Maar die neiging kan juist zorgen voor onrust en vastlopen.

Want zodra een vraag wordt gesloten met een antwoord, zet je jezelf ongemerkt vast. In een beeld over jezelf en hoe je vind dat het zou moeten zijn. Dat geeft houvast, maar vernauwt ook. Er ontstaat druk om te voldoen aan het beeld dat is ontstaan. Je blik wordt nauwer, je mening een waarheid, je adem kleiner. Zo ontstaat de druk om te gaan voldoen aan het beeld is ontstaan. Wat begon als je zoektocht naar leven en naar zin, eindigt dan ongemerkt en ongewild in verkramping.

Misschien zijn sommige vragen helemaal niet bedoeld om beantwoord te worden. Sommige vragen doen hun werk juist wanneer ze open mogen blijven. Dan brengen ze geen antwoord, maar inzicht. Wanneer je een vraag niet meteen hoeft te beantwoorden, ontstaat er ruimte om het even niet te weten en zoekend te zijn. Er hoeft niet altijd een oplossing te zijn. Wanneer niet alles dichtgetimmerd wordt, kan de energie weer stromen.

Je hoeft niet precies te weten wie je bent om goed werk te doen. Je hoeft niet precies te weten waar je naartoe gaat om hier van betekenis te zijn.

Lang leve alles wat je niet weet!

Meer hierover: https://centrm.nl/zingeving/

13/02/2026

Spanning benaderen we vaak als iets verstorends. Als iets wat gerepareerd moet worden met ademhalingsoefeningen, betere planning of een andere mindset. Maar de bron van veel spanning is niet wat er ís, maar wat er niet mag zijn. Een plan loopt anders, het weer zit tegen of je bent moe, maar jouw systeem vindt dat je nog productief moet zijn. Dit hoor ik bijvoorbeeld regelmatig terug in een zin als ‘mijn lijf werkt niet mee’. Alsof je lichaam zich moet schikken naar de ideeën die jij over het leven hebt. Dat is verzet en krampachtig proberen het leven in jouw format te drukken; bron van heel veel onrust.

Spanning hoort bij een open en raakbaar bestaan. Het betekent dat je écht leeft dat je ergens om geeft. Verlangen, bezieling, onzekerheid en twijfel zijn allemaal vormen van een open en raakbaar leven. Liefde en bezieling zijn prettige gevolgen, twijfel en onzekerheid zijn misschien wat minder leuk. Maar wanneer jij je daartegen probeert te verzetten kom je vast te zitten. Voelbaar in je schouders, je kaken, je buik en in een gedachtestroom die in rondjes blijft draaien.

In het opgroeien leer je om de wereld te ordenen. Je leert vergelijken, benoemen en beoordelen. Op die manier ontstaat er duidelijkheid en houvast in al die ervaringen die over je heen komen. Zo ontstaat richting en ontwikkel je een ‘ik’. Dat is belangrijk want zonder begrippen zou alles diffuus blijven. Een mens heeft woorden en kaders nodig om zich te oriënteren en zijn plaats te vinden in de wereld.

Nieuwe fases in je leven vragen om nieuwe antwoorden en dan kan die houvast verstarrend gaan werken. Vanuit die verstarring zie je niet meer wat er is, maar kijk je alleen nog door de ‘ik-bril’ van wat je denkt te weten of te voelen. Willem Hussem schrijft dit heel mooi ‘wanneer je kijkt, zie je nog niet, wanneer je ziet, grijpt het je aan’. Blijven kijken door je eigen raster is de onrust van het vastzitten in jezelf en in je ‘ik’.

Onzekerheid, twijfel en angst horen ook bij een levend bestaan. Wanneer jij je verzet los kunt laten en je weer kunt openen, gaan ook je ogen open en is er weer ruimte om te zien, in plaats van te kijken.

Maar ook loslaten brengt spanning met zich mee. Net zoals vasthouden. Misschien is spanning daarom ook niet iets wat opgelost zou moeten worden, maar is de kunst om te leren zien of deze voortkomt uit verzet of uit openheid.

Welkom, als je wilt leren loslaten, ruimte wilt maken voor spanning en daarin rust te vinden. https://centrm.nl/spanning-en-onrust/

27/01/2026

Het gaat bijna ongemerkt maar bijna alles wat je denkt, voelt en vindt, presenteert zichzelf alsof het heel belangrijk is. Alsof je overal een mening over moet hebben en die mening vervolgens waarheid wordt. Alsof vervelende gevoelens opgelost móeten worden; het liefst vandaag nog. Wanneer je die neiging volgt zit je, voor je het weet, opgesloten in je eigen verhaal. Merkbaar in een hoofd wat in rondjes blijft draaien en een lichaam wat zich vastzet.

Je denken, je voelen, je meningen komen gewoon als vanzelf naar boven. Dat is ook geen probleem, behalve dat dit de neiging heeft om zichzelf tot hoofdpersoon te maken. Zoals we vroeger dachten dat de aarde het middelpunt van het universum was, zo ervaren onze gedachten en gevoelens dat soms (stiekum) nog steeds. Misschien is dat niet zo erg, maar eigenlijk vooral best grappig. En bevrijdend wanneer je daar wat luchtiger mee om kunt gaan.

Wanneer jij je niet meer zo vast hoeft te bijten in jezelf, komt er ademruimte. Je hoeft dan namelijk niet meer alles te verwerken, niet meer alles op te lossen, niet overal een antwoord op te hebben en jezelf ook niet meer zo te verdedigen. Gevoelens, prettig of onprettig, hoeven niet direct weg of opgelost te worden. Ze veranderen dan langzaam van een probleem naar een uitnodiging. Niet in iets wat ‘gewoon voorbij’ gaat, maar in een levende beweging. Verdriet verlangt naar troost en wordt daarmee een opening naar een diepere verbinding. Een mening is dan niet meer iets wat verdedigd hoeft te worden, maar een uitnodiging voor een breder perspectief.

Zo word jij wat rustiger en het leven een beetje milder. Fijn toch?

https://centrm.nl/rustiger-en-milder/

13/01/2026

Iedereen wil gelukkig zijn; vanzelfsprekend. Maar voor je het weet heb je het idee dat er wat mis is als dat geluksgevoel er even niet is. Als je onrustig bent, je alleen voelt of het even niet meer weet. Je doorlopend gelukkig willen voelen als doel: daar begint onrust.

Wanneer geluk de norm wordt, verandert elk ongemak in een probleem. Elke vorm van spanning, elke onzekerheid, elke twijfel is iets wat dan opgelost moet worden. Zo kom je in je vicieuze cirkel. Omdat je gelukkig en ontspannen móet zijn, stelt het leven natuurlijk altijd teleur. En dus ga je nog harder je best doen, nog meer leuke dingen doen, nog meer zelfonderzoek, nog meer sporten, nog meer ontspannen.

Ik spreek een vrouw die me vertelt dat het 'écht niet goed met haar gaat'. Als we daar even bij stilstaan gaat het eigenlijk over vermoeidheid en verdriet. In de afgelopen periode heeft ze een aantal dingen mee moeten maken die pijnlijk en intens zijn. Daar word een mens gewoon moe en verdrietig van.

Verdrietig kunnen zijn om verdrietige dingen, is misschien niet leuk maar wel gezond. Het brengt rust wanneer je (weer) leert om weer gewoon mens te zijn. Soms gelukkig en soms niet. Soms onzeker en soms juist niet. Soms zoekend, soms onbegrepen en soms een beetje angstig. Het brengt je hele systeem tot rust wanneer je beseft dat geraakt worden geen probleem is.

Kwetsbaarheid is niet eng en hoeft niet opgelost. Het hoort gewoon bij leven. Wanneer jij je kunt openen voor alles wat het leven brengt zonder daardoor overspoeld te raken, komt er rust. Die openheid brengt verbinding. Het leven wordt minder een individuele opgave en meer iets wat je samen doet. Geluk is dan nog steeds heel fijn, maar wordt dan geen norm meer. Gewoon mens mogen zijn, en in alle openheid in het volle leven staan; als je dat weer wil leren, ben je van harte welkom.

https://centrm.nl/zingeving/

07/01/2026

"Het lawaai van de informatie en communicatie, dat de ziel aantast, is veel destructiever dan het lawaai van moderne machines. De geest heeft stilte nodig om iets heel anders voort te brengen of te ontvangen." Byung-Chul Han

We moeten steeds harder schreeuwen om onze stem te laten horen, ziet Byung-Chul Han. Met Simone Weil gaat hij op zoek naar innerlijke stilte.