02/08/2026
Dziś otworzyłam ostatni słoik dżemu jabłkowego, który zrobiła moja babcia.
Trzymając go w ręku, poczułam, że zaraz się rozpłaczę. I rzeczywiście... płakałam, jedząc naleśnika z tym dżemem. To był ostatni smak po babci.
Kiedy byłam dzieckiem, uciekałam do niej na noc, gdy w domu było niespokojnie. Wieczorem odmawiałyśmy paciorek. Robiła mi kluski na mleku w miseczce w pany. Zrywała kwaśne porzeczki i zasypywała je cukrem, żebym je zjadła. W ogrodzie rosła wiśnia i jabłonka, z której później powstawały dżemy.
Pamiętam też, jak odwiedzałam ją już jako dorosła kobieta. Zawsze czekała herbata i coś słodkiego. Jej uśmiech. Przytulenie. Radość, że mnie widzi. Choć bywało, że się sprzeczałyśmy i podnosiłyśmy na siebie głos.
Przetwory trzymała w piwnicy, na starej drewnianej półce.
I właśnie ten dżem... Dziś jego smak wywołał we mnie falę smutku i tęsknoty.
Żałoba nie ma daty ważności. Potrafi wrócić nagle - przez smak, zapach, piosenkę czy fotografię na ścianie. Nie pyta, czy to dobry moment.
Każdy przeżywa ją inaczej. Za złością na osobę, która odeszła, może kryć się smutek. Za smutkiem - żal. A pod nim jeszcze coś zupełnie innego.
Nie piszę tego po to, żeby kogokolwiek pouczać. Coraz częściej myślę jednak, że warto pozwolić sobie czuć. Nie po to, żeby utonąć w bólu, ale żeby na chwilę zatrzymać się przy sobie i usłyszeć, co dzieje się w naszym wnętrzu.
Dzisiaj tak łatwo odciąć się od trudnych emocji. Zagłuszyć je telefonem, pracą, obowiązkami. A przecież one nie znikają. Czekają.
Może droga do większego spokoju prowadzi nie przez uciekanie od przemijania, lecz przez zgodę na to, że jest częścią życia. Że kochamy, tracimy, tęsknimy. I że nie na wszystko dostaniemy odpowiedź.
Bo nikt z nas tak naprawdę nie wie, co czeka po drugiej stronie.
A może właśnie dlatego warto bardziej doceniać to, co mamy po tej.