Gode Samtaler Anna Kalinowska

Gode Samtaler Anna Kalinowska Org.nr. 934 750 551

Dziś otworzyłam ostatni słoik dżemu jabłkowego, który zrobiła moja babcia.Trzymając go w ręku, poczułam, że zaraz się ro...
02/08/2026

Dziś otworzyłam ostatni słoik dżemu jabłkowego, który zrobiła moja babcia.
Trzymając go w ręku, poczułam, że zaraz się rozpłaczę. I rzeczywiście... płakałam, jedząc naleśnika z tym dżemem. To był ostatni smak po babci.
Kiedy byłam dzieckiem, uciekałam do niej na noc, gdy w domu było niespokojnie. Wieczorem odmawiałyśmy paciorek. Robiła mi kluski na mleku w miseczce w pany. Zrywała kwaśne porzeczki i zasypywała je cukrem, żebym je zjadła. W ogrodzie rosła wiśnia i jabłonka, z której później powstawały dżemy.
Pamiętam też, jak odwiedzałam ją już jako dorosła kobieta. Zawsze czekała herbata i coś słodkiego. Jej uśmiech. Przytulenie. Radość, że mnie widzi. Choć bywało, że się sprzeczałyśmy i podnosiłyśmy na siebie głos.
Przetwory trzymała w piwnicy, na starej drewnianej półce.
I właśnie ten dżem... Dziś jego smak wywołał we mnie falę smutku i tęsknoty.
Żałoba nie ma daty ważności. Potrafi wrócić nagle - przez smak, zapach, piosenkę czy fotografię na ścianie. Nie pyta, czy to dobry moment.
Każdy przeżywa ją inaczej. Za złością na osobę, która odeszła, może kryć się smutek. Za smutkiem - żal. A pod nim jeszcze coś zupełnie innego.
Nie piszę tego po to, żeby kogokolwiek pouczać. Coraz częściej myślę jednak, że warto pozwolić sobie czuć. Nie po to, żeby utonąć w bólu, ale żeby na chwilę zatrzymać się przy sobie i usłyszeć, co dzieje się w naszym wnętrzu.
Dzisiaj tak łatwo odciąć się od trudnych emocji. Zagłuszyć je telefonem, pracą, obowiązkami. A przecież one nie znikają. Czekają.
Może droga do większego spokoju prowadzi nie przez uciekanie od przemijania, lecz przez zgodę na to, że jest częścią życia. Że kochamy, tracimy, tęsknimy. I że nie na wszystko dostaniemy odpowiedź.
Bo nikt z nas tak naprawdę nie wie, co czeka po drugiej stronie.
A może właśnie dlatego warto bardziej doceniać to, co mamy po tej.

Jeg tror det er mennesker som fascinerer meg mest.Ikke en nysgjerrighet som handler om sladder eller det å dømme andre. ...
26/06/2026

Jeg tror det er mennesker som fascinerer meg mest.
Ikke en nysgjerrighet som handler om sladder eller det å dømme andre. Mer et spørsmål: «Hva skjer egentlig inni dette mennesket?»
Jeg liker å lytte. Stille spørsmål. Undre meg over hvorfor noen reagerer slik de gjør. Hva de har opplevd. Hva de bærer på. Hva de er redde for. Hva de lengter etter.
Paradokset er at akkurat dette kan man ikke kjøpe for penger eller lære fullt ut på en studie. Utdanning gir viktig kunnskap om teori, tester og diagnoser. Men ekte nysgjerrighet på et annet menneske er noe som vokser gjennom møter, og kanskje også gjennom å bli bedre kjent med seg selv.

For noen måneder siden begynte jeg på enda en studie innen psykologi. Dette fagområdet interesserer meg veldig. Men et sted inni meg var det også en gammel stemme som fortsatt sa: «Du er ikke god nok ennå. Du trenger bare ett studie til.»
Studier er viktige, og jeg er glad i å lære. Men denne gangen kjente jeg at det var noe annet jeg trengte mest. Jeg trengte å stoppe opp litt. Og finne ut hva som blir igjen når den stemmen, som hele tiden sier at jeg må bevise noe, blir litt stillere.

Derfor valgte jeg å avslutte studiet og heller bruke tid på samtaler med en psykoterapeut. Ikke fordi det er noe galt med meg. Men fordi jeg ønsker å forstå meg selv enda bedre.
Jeg tror at jo bedre jeg kjenner mine egne mønstre, følelser og reaksjoner, desto mer plass får jeg til å møte andre mennesker med åpenhet. Uten å dømme. Uten å ha alle svarene. Og uten å tro at jeg vet best.

Jeg kjenner at jeg har mindre behov for å bevise at jeg er god nok.
Og et større ønske om å være til stede.

Hvis denne teksten traff noe i deg, og du kjenner at du ønsker en rolig samtale, så vet du hvor du finner meg. ❤️

Myślę, że najbardziej fascynują mnie ludzie.Ale nie taka ciekawość z poziomu plotki czy oceniania. Bardziej pytanie:„Co ...
26/06/2026

Myślę, że najbardziej fascynują mnie ludzie.
Ale nie taka ciekawość z poziomu plotki czy oceniania. Bardziej pytanie:
„Co dzieje się w środku tego człowieka?”
Lubię słuchać. Zadawać pytania. Zastanawiać się, dlaczego ktoś reaguje właśnie w taki sposób. Co przeżył. Co nosi w sobie. Czego się boi. Za czym tęskni.
Paradoks polega na tym, że właśnie tego nie da się kupić za żadne pieniądze ani zdobyć na żadnych studiach. Można nauczyć się teorii, testów czy diagnoz. Ale autentycznej ciekawości drugiego człowieka uczy się znacznie trudniej.
Kilka miesięcy temu rozpoczęłam kolejne studia - psychologię. Z jednej strony dlatego, że ten temat naprawdę mnie fascynuje. Z drugiej... gdzieś głęboko wciąż odzywał się stary głos:
„Jeszcze nie jesteś wystarczająco dobra. Jeszcze potrzebujesz kolejnego dyplomu.”
Z czasem zrozumiałam, że to nie były studia, których najbardziej potrzebowałam.
Potrzebowałam zatrzymać się i sprawdzić, co zostanie, kiedy choć na chwilę ucichnie ten głos mówiący, że ciągle muszę coś udowadniać.
Bo bardzo możliwe, że dopiero wtedy usłyszę swój własny.
Dlatego zrezygnowałam ze studiów i rozpoczęłam psychoterapię.
Nie dlatego, że chcę „naprawić” siebie. Nie dlatego, że wszystko w moim życiu się rozpada. Po prostu chcę lepiej rozumieć siebie. Wierzę, że im lepiej poznaję własne schematy, emocje i reakcje, tym więcej przestrzeni mam, by naprawdę spotkać drugiego człowieka, bez oceniania, bez gotowych odpowiedzi i bez przekonania, że wiem lepiej.
Coraz mniej chcę udowadniać, że jestem wystarczająca.
Coraz bardziej chcę być po prostu obecna.
Jeśli ten tekst poruszył w Tobie coś ważnego i czujesz, że potrzebujesz spokojnej rozmowy wiesz, gdzie mnie znaleźć. ❤️

Dzisiaj prowadziłam zajęcia w grupie. Rozmawialiśmy o tym, co chcielibyśmy usłyszeć kiedyś od rodziców, nauczycieli czy ...
17/06/2026

Dzisiaj prowadziłam zajęcia w grupie. Rozmawialiśmy o tym, co chcielibyśmy usłyszeć kiedyś od rodziców, nauczycieli czy przyjaciół. O tym, co jest dla nas ważne teraz. Poruszyliśmy tematy szkoły, pracy, stresu, relacji, zdrowia psychicznego i życia ogólnie.

Oto co wybrzmiało w refleksjach tych młodych ludzi:

• Nie musisz mieć zaplanowanego życia w wieku 18–20 lat.
• Możesz zmienić zdanie co do kierunku kariery czy szkoły.
• Popełnisz błędy i to jest normalne.
• Nie wszystkie przyjaźnie i relacje trwają wiecznie. Ludzie się zmieniają, a czasem po prostu idą innymi drogami.
• Ludzie myślą o Tobie dużo mniej, niż Ci się wydaje.
• To, w jaki sposób inni Cię traktują, często mówi więcej o nich samych niż o Tobie.
• Nie musisz radzić sobie ze wszystkim samodzielnie. Proszenie o pomoc nie jest oznaką słabości.
• Trudne okresy w życiu nie oznaczają, że coś jest z Tobą nie tak.
• Życie rzadko wygląda dokładnie tak, jak sobie zaplanowaliśmy, a mimo to może być dobre.
• Kiedy jest Ci ciężko, porozmawiaj z kimś, kto potraktuje Twoje uczucia poważnie, wysłucha Cię i spróbuje zrozumieć.

Takie rozmowy lubię najbardziej. Luźne, otwarte, bez presji podania właściwej odpowiedzi.

Słuchając ich, pomyślałam, że wiele z tych słów przydałoby się nie tylko młodym ludziom. Czasem również nam, dorosłym.

Może dlatego, że niezależnie od wieku wszyscy potrzebujemy czasem usłyszeć, że nie musimy być idealni, wszystko wiedzieć i zawsze sobie radzić.

Carl Jung skrev en gang at det som fascinerer oss ved andre mennesker ofte peker mot noe som ønsker å bli bevisst i oss ...
12/06/2026

Carl Jung skrev en gang at det som fascinerer oss ved andre mennesker ofte peker mot noe som ønsker å bli bevisst i oss selv. Men det betyr ikke at prosessen bare skjer hos én av partene.

Noen ganger møter vi mennesker som får oss til å føle oss litt mer levende, litt mer til stede og litt mer oss selv.
Det trenger ikke å føre til et forhold, en forelskelse eller engang et nært vennskap. Selve møtet kan være nok til å sette spor.

Noen ganger berører et menneske noe langt dypere i oss. Det kan minne oss om en del av oss selv, et behov som ikke er møtt, en drøm, en mulighet eller en side av oss selv som kommer tydeligere frem i møte med akkurat den personen.

Han skrev en bok om mennesker og symboler. Og symboler har en merkelig egenskap. De vekker ikke bare glede. De vekker også sorg.
For hvis noe eller noen symboliserer deg som bare er Deg - ikke mor/far, kone/mann, arbeidstaker, student, problemløser- så blir du kanskje ikke bare minnet på at Du finnes.
Du blir også minnet på hvor sjelden du møter denne versjonen av Deg i hverdagen.
Da er det ganske naturlig å kjenne på tristhet.

Innimellom tror vi at vi møter et menneske, mens vi kanskje møter et speil. Men vi glemmer om at et speil skaper ikke bildet. Det viser oss bare det som allerede er der. Enkelte personer blir ikke en del av historien vår. De blir en påminnelse om den.
Det er noe veldig annet enn romantikk. Det handler mer om mening enn om forhold. Om gjenkjennelse mer enn om nærhet.

Og nettopp derfor tror jeg det er vanskelig å sette ord på. Det passer dårlig inn i de vanlige kategoriene folk bruker når de prøver å forstå slike møter.
Kanskje blir vi noen ganger så opptatt av mennesket som vekket noe i oss, at vi glemmer å utforske hva det egentlig var som ble vekket.

Kjære leser, tusen takk for at du er her ❤️
Ønsker deg alt godt, og husk å ha litt omsorg for deg selv, hver dag.
Anna

Jeg trodde jeg skulle se en lett kjærlighetshistorie, men fikk en fortelling om traumer, ensomhet, forsvarsmekanismer og...
08/06/2026

Jeg trodde jeg skulle se en lett kjærlighetshistorie, men fikk en fortelling om traumer, ensomhet, forsvarsmekanismer og den langsomme veien tilbake til seg selv.

Dette er en serie hvor hovedpersonen prøver å forstå sin egen indre verden og bearbeide fortiden. Og jeg føler at jeg fant denne serien akkurat på et tidspunkt hvor jeg selv er ganske følelsesmessig berørt.

Ofte er det ikke historier som ligner vårt eget liv som berører oss mest, men historier som treffer de samme følelsene.

Det som rørte meg var ikke den romantiske delen, men en person som valgte å prøve å forstå en kvinne med traumer og hjelpe henne gjennom hennes indre verden.

Jeg tror denne serien traff noe veldig dypt i meg. Og det handler ikke om et ønske om å bli reddet, men om et ønske om å bli sett.

Det som gjorde sterkest inntrykk på meg, var øyeblikket hvor noen valgte å ikke dømme, ikke fikse og ikke gå sin vei. Han prøvde rett og slett å forstå et annet menneske.

Jeg tror mange av oss, mer enn råd og løsninger, trenger noen som stopper opp et øyeblikk og oppriktig prøver å forstå hva som skjer på innsiden av oss.

Kanskje er det derfor denne historien ble værende hos meg lenge nok til at jeg ville dele den med dere.

Jeg tror at selv sterke mennesker noen ganger trenger noen som setter seg ved siden av dem og sier:
"Fortell meg. Jeg ønsker å forstå hvordan dette ser ut fra ditt perspektiv."

Og den dårlige samvittigheten for å ha brukt en hel helg foran skjermen?

Vel ... noen ganger ser ikke hvile ut som en tur i skogen, yoga eller en produktiv hobby. Noen ganger ser den ut som 12 episoder på to dager, hvor man sitter igjen med litt mer forståelse av seg selv enn man hadde før man startet.

Myślałam, że włączam lekką historię o miłości, a dostałam opowieść o traumie, samotności, mechanizmach obronnych i powol...
08/06/2026

Myślałam, że włączam lekką historię o miłości, a dostałam opowieść o traumie, samotności, mechanizmach obronnych i powolnym odzyskiwaniu siebie.

Jest to serial, w którym ktoś próbuje zrozumieć własny świat wewnętrzny i przepracować przeszłość. I mam wrażenie, że trafiłam na niego w momencie, gdy sama jestem bardzo poruszona emocjonalnie.

Często najbardziej poruszają nas nie historie podobne do naszego życia, ale te dotykające podobnych emocji. Mnie najbardziej poruszył nie wątek romantyczny, tylko człowiek, który postanowił zrozumieć kobietę z traumą i pomóc jej przejść przez jej wewnętrzny świat.

Myślę, że ten serial dotknął czegoś bardzo głębokiego. I nie chodzi mi o potrzebę bycia uratowaną, ale o potrzebę bycia zobaczoną.
Poruszył mnie moment, w którym ktoś postanowił nie oceniać, nie naprawiać i nie uciekać. Po prostu spróbował zrozumieć drugiego człowieka.

Myślę, że wielu z nas bardziej niż rad potrzebuje właśnie kogoś, kto zatrzyma się na chwilę i szczerze spróbuje zrozumieć, co dzieje się w naszym świecie wewnętrznym.
I może dlatego ta historia została ze mną na tyle, aby ją Wam opisać.

Myślę, że czasem nawet bardzo silni ludzie potrzebują kogoś, kto usiądzie obok i powie:
„Opowiedz mi. Chcę zrozumieć, jak to wygląda z Twojej perspektywy”.

A wyrzuty sumienia po spędzeniu weekendu przed ekranem?
Cóż... czasem odpoczynek nie wygląda jak spacer, joga czy produktywne hobby. Czasem wygląda jak 12 odcinków obejrzanych w dwa dni, po których człowiek rozumie o sobie coś więcej niż przed ich rozpoczęciem.

Dzisiejszy Dzień Mamy.Średnia wymówka, ale ją rzucę- dzieci od urodzenia mieszkają za granicą i jeszcze nie udało nam si...
26/05/2026

Dzisiejszy Dzień Mamy.
Średnia wymówka, ale ją rzucę- dzieci od urodzenia mieszkają za granicą i jeszcze nie udało nam się nauczyć ich polskich dat świąt. (Ani godzin na zegarze ze wskazówkami…).

Wracam do domu i po jakiejś godzinie wspominam dzieciom, że dziś Dzień Mamy.
Córka pobiegła do pokoju, zrobiła kartkę i wręczyła mi ją dumna i zadowolona :)
Syn przyjął informację do wiadomości… po czym wrócił do grania. (Nie, nie na pianinie, tylko na PlayStation).

Cóż, jak co roku- nie byłam zdziwiona ;)

Po jakimś czasie poprosiłam, żeby wyłączył ekran. Emocje szybko w nim wezbrały, bo coś w grze mu nie wyszło. Prawie rzucił padem o łóżko, w oczach pojawiły się łzy, głos zaczął się unosić. Widziałam, że wchodzi w stan, z którego później bardzo trudno mu się wyciszyć.

I wtedy córka stanęła przede mną. Ruchami rąk sugerowała, żebym odpuściła sytuację. A gdy to nie poskutkowało- po prostu mocno mnie przytuliła.

Syn się uniósł, a my wyniosłyśmy się z jego pokoju bez krzyków, awantury i walki o władzę.

Po chwili córka się rozpłakała.
– Mamo, bo ja chciałam pomóc. Chciałam, żebyś wyszła od niego, żeby nie było awantury.

I wtedy ja się popłakałam.

– Córeczko, ale przecież pomogłaś. Przytuliłaś mnie i to pozwoliło mi nie wybuchnąć. Dziękuję.

(Wiem, że uspokajanie mnie nie jest rolą dziecka. Ale moją rolą jest zauważenie i wzmocnienie jej dobrej intencji).

Po jakimś czasie syn wyszedł z pokoju i oznajmił, że jedzie rowerem nad wodę łowić ryby. Upewniłam się tylko, że ma telefon i kanapkę.

Dwie godziny później zadzwonił:
– Mogłabyś po mnie podjechać? Jestem zmęczony.

Umówiliśmy się, że przyjadę i wezmę jego wędkę.

Po powrocie do domu zapytałam go, czy uważa, że jego reakcja na niepowodzenie w grze była właściwa. Przyznał, że nie. Potem włączył telewizor, poprosił o jedzenie… a chwilę później o dokładkę ;)

W końcu podszedł do mnie, zrobił „uśmiech numer 5” i oczy Osiołka ze Shreka. Przytuliłam go.

– Mam szczęście, że jestem twoją mamą.
– No wiem – odpowiedział.
– I ty masz szczęście, że masz taką mamę.
– Mhm.

Posłaliśmy sobie pełne miłości uśmiechy i każde wróciło do swoich spraw.

I wtedy pomyślałam, że wcale nie jest mi przykro, że akurat 26 maja mój syn nie biegnie do mnie z kwiatkiem i życzeniami, deklarując miłość i oddanie ;)

Może kiedyś zacznie.
A póki co naprawdę świętuję bycie mamą dwójki wspaniałych, zupełnie różnych od siebie i wyjątkowych na swój sposób małych ludzi.

Przez wiele lat byłam raczej zawsze dostępna i w ciągłym kontakcie z innymi. Powiadomienia na ekranie telefonu: Messenge...
07/05/2026

Przez wiele lat byłam raczej zawsze dostępna i w ciągłym kontakcie z innymi. Powiadomienia na ekranie telefonu: Messenger, SMS, Snapchat, IG… blink blink..

Był moment, że w pracy wypadało wyciszyć telefon. Przyzwyczaiłam się. Potem pojawił się smartwatch, dla ruchu, kroków, spacerów. I znowu… powiadomienia. Niby bez dźwięku, ale jednak.

Większość z nas korzysta z technologii. To normalne. Ale mam też w swoim otoczeniu kilka osób, które potrafią inaczej. Albo nie mają social mediów, albo mają i prawie z nich nie korzystają.

Pamiętam jednego człowieka, który mówił, że potrafi odłożyć telefon na wiele godzin i w ogóle o nim nie myśleć. Że telefon rozprasza. Że woli ruch, trening, naturę. Imponowało mi to. Ale sama wtedy jeszcze nie potrafiłam się odciąć. Dziś rozumiem o czym mówił.

Jesienią 2025 wylądowałam na zwolnieniu lekarskim. Dwa i pół miesiąca w domu. Pracy nad sobą. Czad. Polecam. Wtedy zaczęłam widzieć, ile czasu ucieka mi przez ekran i to ciągłe „bycie dostępną”.

W marcu 2026 wprowadziłam prostą zmianę: między 21:00 a 7:00 działa u mnie tylko opcja dzwonienia. Reszta ikonek uśpiona. Do dziś łapię się wieczorem na tym, że chcę sięgnąć po telefon żeby coś sprawdzić, zapisać, odpisać… Ale tego nie robię.

Z dnia na dzień zauważam, że coraz mniej zaglądam na social media. A nawet 15 minut scrollowania potrafi sprawić, że robi mi się niedobrze. Mam też wrażenie, że jest tam coraz więcej AI, a coraz mniej człowieka.

Zaczęłam też odkładać zegarek i telefon do garderoby na kilka godzin dziennie.
Czytam. Piszę. Siedzę z kawą. Jestem bardziej tu i teraz.

I w tym wszystkim jest coś bardzo prostego. W świecie, gdzie lajki i obserwujący często przekładają się na pieniądze, a posty bywają napompowane „mądrościami”, żeby coś sprzedać- ja chyba idę trochę pod prąd. Nie mam potrzeby sprzedawać swojej marki w taki sposób. Może dlatego, że moim pierwszym celem nie jest zarobienie miliona, tylko dotarcie do osób, którym naprawdę mogę pomóc. Może dlatego nigdy nie będę bogata 😉

Na dziś: odłóż telefon. Pobądź chwilę ze sobą. Oddychaj. Zobacz, jakie myśli się pojawiają i jak reaguje ciało. Przyjrzyj się sobie z uważnością i czułością.
Kim jesteś tu i teraz? I czy są momenty, w których sama/sam się blokujesz? W końcu to Ty kształtujesz swoją rzeczywistość.

Adresse

Sarpsborg

Nettsted

Varslinger

Bli den første som får vite det: Vi sender deg en e-post når Gode Samtaler Anna Kalinowska legger ut nyheter og kampanjer. E-postadressen din brukes ikke til noe annet formål, og du kan melde deg av når som helst.

Snarveier

Del