28/04/2026
चिकित्सा र शल्यचिकित्साका अधिकांश क्षेत्रमा काम गर्नु भनेको मानौँ नदीको बहावसँगै बग्नुजस्तै हो—रोगी र उनीहरूका परिवार, पहिले नै पीडित र असहाय अवस्थामा, आवश्यकता र आशाको भरमा उपचारको खोजीमा अगाडि बढ्छन्। तर मनोचिकित्सा भने फरक छ। यहाँ रोगी केवल परिस्थितिले मात्र होइन, प्रायः आफ्नै मनले, आफ्नै परिवारले र समाजले समेत बेवास्ता गरेको हुन्छ। तैपनि, मनोचिकित्सकले सबै कठिनाइहरूको बीचमा पनि उपचार सम्भव छ भन्ने विश्वास गर्न छोड्दैनन्।
धन र शक्तिको खोजीले चलायमान यस युगमा, नैतिकता प्रतिष्ठाभन्दा माथि र मानवता पहिचानभन्दा ठूलो हुने बाटो रोज्नेहरू निकै थोरै हुन्छन्। धेरैजना महान् डाक्टर बन्ने आकांक्षा लिएर चिकित्सा क्षेत्रमा प्रवेश गर्छन्, तर असल मानव बन्ने गहिरो आह्वानलाई सम्हालिराख्नेहरू भने झनै कम हुन्छन्।
मनोचिकित्सकहरू, सायद अरू धेरै क्षेत्रभन्दा बढी, आफ्नो अभ्यासको केन्द्रमा नैतिकतालाई राख्न सिकाइन्छ। तर जब उनीहरू वास्तविक चिकित्सा संसारमा पाइला राख्छन्, उनीहरू पनि भीडसँग मिल्ने आकर्षणबाट पूर्णतः अछुतो रहन सक्दैनन्। बहाव बलियो हुन्छ, र धेरैजना त्यसैसँगै बग्न सिक्छन्।
तर, ती सबैबीच केही विरलै त्यस्ता व्यक्तिहरू पनि हुन्छन्, जो प्रतिरोध गर्छन्। उनीहरू करुणा, इमानदारी र मानवीयताको शान्त तर शक्तिशाली सारलाई दृढतापूर्वक समातिराख्छन्। उनीहरूको अभ्यास केवल ज्ञानमा मात्र होइन, अन्तरात्मामा पनि आधारित हुन्छ। उनीहरू प्रत्येक दिन केवल दक्ष पेशेवर बन्ने होइन, दयालु, उपस्थित र सच्चा मानव बन्ने निर्णय गर्छन्।
यो केवल महान् डाक्टर बन्ने दौड होइन; यो महान् मानव बन्ने यात्रासमेत हो।
मनोचिकित्सक हुनुमा गर्व छ।
