20/08/2026
🙏आज म छोरीहरूकी आमा बनेपछि, समाजमा भइरहेका घटनाहरूलाई हेर्ने मेरो दृष्टि झन् बदलिएको छ।🙁
पहिले पनि आक्रोश हुन्थ्यो, मनमा द्वन्द्व हुन्थ्यो। तर आजभोलि कहिलेकाहीँ यस्तो छटपटी हुन्छ—केही गर्न नसकेको, केही रोक्न नसकेको अपाङ्गताजस्तो।
कहिलेकाहीँ त लाग्छ, आफ्नै कानुन बनाऊँ, देशको कानुनभन्दा माथि उठेर अपराधीलाई आफैं सजाय दिऊँ। तर फेरि सोच्छु—हामीले कस्तो समाज बनाउने हो?
म यस्तो समाज चाहन्छु, जहाँ कुनै महिलाले आफूले चाहेको लुगा लगाएर हिँड्दा उसको चरित्रमाथि प्रश्न नउठोस्। जहाँ महिलाको शरीरलाई उसको “इज्जत” र “अस्मिता” को मापदण्ड नबनाइयोस्। जहाँ “इज्जत लुटियो” भन्ने शब्दभन्दा पहिले “अपराध गरियो” भन्ने सत्य स्वीकार गरियोस्।
जहाँ छोरीलाई शरीर ढाक्न सिकाउनुभन्दा छोरालाई अरूको शरीर, इच्छा र सीमाको सम्मान गर्न सिकाइयोस्।
र हो, अपराधीलाई कडा सजाय हुनुपर्छ। तर सजायको नाममा यातना र बदला खोज्नु पनि हामीले चाहेको न्याय होइन। मृत्युको सजायभन्दा ठूलो कुरा एउटा यस्तो न्याय व्यवस्था हो, जहाँ अपराधी उम्कन नसकोस्, पीडितले वर्षौं न्यायका लागि भौतारिनु नपरोस्, अनुसन्धान निष्पक्ष होस् र कानुन साँच्चिकै पीडितको पक्षमा उभियोस्।
म मेरी छोरीहरूलाई डराएर हुर्काउन चाहन्नँ।
म उसलाई “सावधान भएर हिँड, नत्र केही होला” भनेर मात्र सिकाउन चाहन्नँ।
म यस्तो समाज बनाउन चाहन्छु जहाँ ऊ निर्भय भएर हिँड्न सकोस्।
किनकि परिवर्तन तब मात्र आउँछ, जब हामी छोरीहरूलाई मात्र बदल्न खोज्दैनौँ—हाम्रो सोच, हाम्रो व्यवहार र हाम्रो समाज पनि बदल्छौँ।
मेरी छोरीहरूले सुरक्षित संसार पाओस्।
र त्यो संसार बनाउन हामी सबैले आफ्नो ठाउँबाट केही गरौँ। 🙏
