15/08/2026
“Huwag nating hintayin na magkaroon muna ng ganitong klaseng kwento sa pamilya natin bago natin seryosohin ang vaccination. Huwag nating hintayin na magkakaron ng sakit at kumplikasyon yung mga anak natin ng dahil sa mga vaccine-preventable diseases. Or wag nating hintayin na maging huli ang lahat at saka natin maiisip na “sana pinabakunahan ko siya.”
At isipin din natin ang herd immunity.”
Story time.
Noong residente pa ako, nagkaroon kami ng kaso ng diphtheria. Classic na classic yung presentation: may makapal na gray/white pseudomembrane sa throat, high-grade fever, bull neck appearance, at iba pa.
Dumating sa ER yung 4-year-old na bata na severe respiratory distress, kaya kailangan siyang ma-intubate.
Una, hindi siya ma-intubate ng junior co-resident ko. Sabi niya, kakaiba raw talaga yung airway. Tinawag ako sa ward para tumulong.
Pagtingin ko sa lalamunan niya, ang unang bumungad sa akin yung pseudomembrane. Nasira na nga ito sa kakahawi para maipasok yung tube, at may involvement na hanggang ilong.
Ang nasabi ko na lang sa mga kasama ko:
“Shet beh. Hindi ba pseudomembrane yan? Mukhang Diphtheria ’to.” 😭
Unang tanong ko sa nanay:
“Nay, may bakuna po ba?”
Sagot niya:
“Dra, wala po. Kahit isa.”
Imagine that. 4 years old yung bata, at lahat ng anak niya ay hindi bakunado.
Tinawag na namin ang Anesthesiology dahil hindi talaga ma-intubate nang maayos kahit gumamit na ng video-assisted laryngoscope.
Eventually, nag-arrest yung bata. Nalaman namin na dalawang araw na pala siyang hinihingal sa bahay bago dinala sa ospital.
Na-revive siya, kaya agad kaming nakipag-coordinate sa San Lazaro para sa transfer dahil doon available ang diphtheria antitoxin.
Pero bago pa siya mailipat…
wala na. Nag-expire din ang bata.
At hindi pa doon natapos ang hirap.
Dahil communicable disease ang Diphtheria, kailangan naming isipin lahat ng taong na-expose—sa ospital at maging sa bahay. Kailangan ng contact tracing, assessment, at prophylaxis.
Isang bata lang ang may sakit, pero maraming tao ang kailangang gamutin at bantayan.
Kaming mga exposed—doctors, nurses, aides, at iba pa—kailangan ng prophylaxis. Everyday, nagtutusok kami ng Penicillin G for 7–10 days. Except ako, dahil allergic ako sa Penicillin. So kailangan kong uminom ng Erythromycin, na grabe rin ang side effect ng sakit sa tiyan. 😭
Kaya kapag sinasabi ng iba na:
“Choice ko naman kung magpapabakuna ako.”
I understand that vaccines involve personal decisions. Pero sana maintindihan din natin na hindi laging personal ang consequences.
Dahil kapag may isang taong nagkasakit ng isang vaccine-preventable disease, hindi lang siya ang affected.
Nadadamay ang pamilya. Nadadamay ang healthcare workers. Nadadamay ang ibang pasyente. Nadadamay ang community.
That experience as a resident never left me.
Kaya bilang isang pediatrician, lagi kong sinasabi sa mga magulang: huwag nating hintayin na magkaroon muna ng ganitong klaseng kwento sa pamilya natin bago natin seryosohin ang vaccination. Huwag nating hintayin na magkakaron ng sakit at kumplikasyon yung mga anak natin ng dahil sa mga vaccine-preventable diseases. Or wag nating hintayin na maging huli ang lahat at saka natin maiisip na “sana pinabakunahan ko siya.”
At isipin din natin ang herd immunity.
Kung hindi natin na-achieve ang sapat na population immunity during COVID-19 through vaccination, baka hanggang ngayon mas mahigpit pa rin ang restrictions, marami pa ring naka-mask, at limitado pa rin ang paglabas at pakikisalamuha natin.
Vaccination isn’t just about protecting one child. It helps protect everyone around that child, too.
Kaya bago natin sabihing, “Ayoko magpabakuna,” sana isipin din natin:
“Sino-sino ang maaaring maapektuhan kapag nagkasakit ako o ang anak ko?”
Because sometimes, one decision can create a domino effect far beyond what we imagined. ❤️
Love,
Doc Jen
