Psychoterapia Katarzyna Janusz / Psychotherapy Katarzyna Janusz

17/02/2026

"U części pacjentów ograniczona skuteczność pracy psychologicznej nie musi wynikać z „oporu”, braku motywacji czy niewystarczającego wglądu, lecz z faktu, że organizm funkcjonuje w warunkach przewlekłego stresu, zapalenia lub wyczerpania energetycznego."

Twoje myśli i to jak widzisz świat są odzwierciedleniem stanu twojego układu nerwowego. Zatrzymaj się na pół minuty. Co mówi twój organizm?

Czy regulacja psychiczna zawsze zaczyna się na poziomie mózgu?
Nowe dane neurobiologiczne 🧠🧬

W wielu klasycznych ujęciach psychologicznych i neurobiologicznych regulacja emocji oraz funkcjonowania psychicznego bywa opisywana jako proces inicjowany centralnie — na poziomie mózgu, funkcji poznawczych i świadomej kontroli. Coraz więcej danych z ostatnich lat pokazuje jednak, że ten model jest niewystarczający.

Współczesna neurobiologia coraz częściej opisuje mózg nie jako autonomiczne „centrum sterowania”, lecz jako element systemu regulacyjnego całego organizmu, którego podstawową funkcją jest integracja sygnałów pochodzących z wielu poziomów fizjologicznych — m.in. z układu odpornościowego, metabolicznego, hormonalnego i autonomicznego.

Przeglądy i badania opublikowane w latach 2025–2026 wskazują, że w części zaburzeń nastroju oraz stanów obniżonej zdolności do regulacji psychicznej zmiany fizjologiczne mogą poprzedzać zmiany w funkcjonowaniu mózgu, a nie jedynie być ich konsekwencją. Dotyczy to m.in. podwyższonych markerów zapalnych, aktywacji układu odpornościowego oraz zaburzeń metabolizmu energii, które korelują z objawami takimi jak anhedonia, spadek napędu, przewlekłe zmęczenie czy obniżona elastyczność emocjonalna (Miller i wsp., 2025; Carrera-Bastos i wsp., 2025).

Coraz wyraźniej opisywane są również podtypy depresji i stanów przewlekłego przeciążenia regulacyjnego, w których neurozapalenie i sygnały immunologiczne wpływają na plastyczność sieci neuronalnych, przetwarzanie nagrody oraz funkcjonowanie osi stresu. W takich przypadkach mózg nie tyle inicjuje procesy psychiczne, ile reaguje na utrzymujący się stan fizjologiczny organizmu (Zainal, 2025).

Z perspektywy psychoterapii ma to istotne znaczenie, gdyż sugeruje, że zdolność do regulacji psychicznej jest wrażliwa na poziom fizjologicznej stabilności systemu. U części pacjentów ograniczona skuteczność pracy psychologicznej nie musi wynikać z „oporu”, braku motywacji czy niewystarczającego wglądu, lecz z faktu, że organizm funkcjonuje w warunkach przewlekłego stresu, zapalenia lub wyczerpania energetycznego.

Coraz częściej mówi się więc nie o opozycji „psychika–ciało”, lecz o psychice jako funkcji organizmu jako całości, w której mózg pełni rolę integratora procesów regulacyjnych, a nie wyłącznego inicjatora zmiany.

Nowe dane nie upraszczają obrazu człowieka — przeciwnie, poszerzają mapę procesów, które warto uwzględniać w rozumieniu zmiany psychicznej i jej granic.

Czy regulacja psychiczna zawsze zaczyna się na poziomie mózgu — czy czasem dopiero tam jest integrowana?

12/12/2025

Etap mojej drogi jako psychoterapeutki domknięty. Jestem certyfikowaną psychoterapeutką Gestalt. Cieszę się, tak spokojnie. Ta droga naprawdę była (jest) piękna i ciekawa. :-)

03/12/2025

Jestem od 15 lat w terapii. Z krótszymi i dłuższymi przerwami. Jeden wieloletni proces u jednej terapeutki (Gestalt). Drugi też już kilkuletni proces u drugiej terapeutki (Gestalt :-)) trwa.

„O, matko! Jak długo! (czyt. ile czasu, trudu, pieniędzy, lat bez radzenia sobie „samemu”, i co tam jeszcze nie wymyślą!)”

Tak, tyle czasu. I dobrze. Jestem wciąż w terapii nie dlatego, że sama jestem psychoterapeutką (żeby szewc bez butów nie chodził) albo że tak dużo i dużych tematów noszę w sobie (choć są one duże i przenikające całe ciało). Jestem tak długo (długo?) w terapii, bo:

🩵 Chociaż mogę sobie radzić sama, umiem i lubię, to wartością dla mnie jest „radzić sobie” z czyimś towarzyszeniem. Poznawać się, zmieniać, doświadczać w czyjejś obecności. Obecności przyjmującej i uważnej. Jak łagodny wiosenny wiatr... Bywa, że czasem nie mogę poczuć jego muśnięć, a innym razem ostro mnie przenika...
🩵 Trud, łzy, i ból („o, matko! Jak długo!), współistnieje, a czasem wręcz tańczy razem z radością, wzruszeniem, ulgą, śmiechem. Szczęściem.
🩵 To jest dla mnie przeżywanie prawdziwego bycia. To jest doświadczenie bycia, które zabieram ze sobą do życia poza gabinetem. I żyję dobrze. Chcę żyć dobrze. Noszę to w sobie.
🩵 To jest najlepsze, co mogłam zrobić dla moich dzieci – uzdrowić, poukładać, uleczyć siebie, rozwinąć się, pomóc sobie (nazwij jak chcesz). Wiem to, bo kiedy wyobrażam sobie, że moi rodzice to zrobili, to czuję jak moje ciało się rozluźnia. Nie zrobili. Nie mogli. Ja mogę i chcę.
🩵 To musiało być tyle czasu, żebym mogła poczuć się w ciele bezpiecznie i przeżyć to, czego czuć wcześniej nie mogłam. Bo było zbyt duże. Zbyt niebezpieczne. Zbyt bolesne. Nieprzyjęte.
🩵 Psychoterapia to dla mnie piękna przygoda. Jak życie.

I na pewno jeszcze kilka punktów 🩵🩵. Na każdy z nich autor „O, matko! Jak długo!” mógłby zareagować: „A to trzeba tak od razu na terapię? Nie można inaczej (taniej, szybciej, lżej? SAMEMU)?” Można, nic nie trzeba – mogłabym odpowiedzieć poppsychologicznie ;-). A jednak czasem jest to najlepsze wyjście. Dla mnie było. Jest.

Nie wiem, czy Twoja terapia musi trwać tyle czasu. Być może nie tyle. Nie wiem, czy potrzebna Ci terapia. Być może nie. Sprawdź. Jeśli chcesz :-) Zachęcam.

10/10/2025

Kiedy mogę powiedzieć, że jestem zdrowy, zdrowa, że wszystko ze mną w porządku? Kiedy dopuszczam do głosu wszystkie swoje części, czyli PRZYJMUJĘ SIEBIE w całości. 💛

Banalne? Ale to nie jest zwyczajne mówienie sobie, że jestem wystarczająca czy ok czy może nawet wspaniała taka, jaka jestem. To jest taka łagodnie ćwiczona umiejętność wytrzymywania swoich wewnętrznych sprzeczności. Zgoda na niezgodę. Akceptowanie istnienia dwóch lub więcej racji, pragnień, myśli, dążeń, wierzeń czy potrzeb, których nie da się ze sobą pogodzić (na pierwszy rzut oka), a wygrana jednej strony pociąga za sobą uciszenie, zniszczenie, zepchnięcie na bok pozostałych stron czy głosów, a w konsekwencji cierpienie... Wygrana równa się strata. Bo człowiek jakoś tak ma, że musi zdecydować, uładzić, pogodzić, wybrać. (Wcale tak nie musi być, bo np. w fizyce kwantowej paradoksy są na porządku dziennym np. taki kot Schrödingera, który jest jednocześnie i żywy i martwy.) 🐈‍⬛

Przykład: kiedy odczuwam smutek z powodu samotności, mogę czuć się nieszczęśliwa, doświadczać ukłucia w sercu i tracić nadzieję na przyjaźń czy związek. Wtedy może pojawić się taki głos, który mówi: lepiej już nic nie chcij, przestań czuć, lepiej się czymś zajmij, takie pragnienia przynoszą tylko rozczarowanie. I przez chwilę ten drugi głos może „wygrywa” („Nie potrzebuję nikogo”), a potem znów odzywa się pierwszy: „jest mi źle i bardzo chcę kogoś”. A potem mogę od siebie usłyszeć: „w sumie jest mi całkiem dobrze w życiu, mam to i tamto, i naprawdę bywam radosna i szczęśliwa.”
Czy rozpoznajecie w sobie takie głosy? Czy któryś wygrywa? Czy któryś jest prawdziwszy?

Otóż, wszystkie są prawdziwe, bo WSZYSTKIE SĄ TOBĄ: jednocześnie chcę mieć kogoś bliskiego, źle mi, że nie mam, boli mnie to, boję się tego bólu, widzę dużo dobrego w moim życiu, radzę sobie same, czasem chcę bardziej, czasem coś innego jest na pierwszym planie. I to już nie jest paradoks, ani sprzeczność nie do pogodzenia, prawda?

Ćwiczenie akceptacji siebie to łagodne nawet kilkusekundowe albo krótsze zatrzymanie się i przyjęcie wszystkich tych głosów. Takie niemal jednoczesne wysłuchanie wszystkich stron. Bez wybierania, ważenia, których lepszy, bez decydowania, uzgadniania, sporu, rozejmu czy kapitulacji. Chociaż przez sekundę.

Kiedy ja pozwalam sobie na takie kilkusekundowe zatrzymanie, zauważam, że najczęściej bezwiednie robię głębokich wdech i wydech ulgi, a moje ciało się przyjemnie rozluźnia. Godząc się na tę – pozorną – wewnętrzną niezgodę rozluźniam się, jak niemowlę w ramionach kochającej spokojnej mamy.

Rozluźniona nie boję się już tak bardzo dopuścić do siebie głosów, które wiążą się z bólem. Ból, który wcześniej był nie do zniesienia, teraz może wypłynąć i mogę się nim w końcu zająć. Głos, który mnie przed nim chronił staje się mniej natarczywy i powoli zamienia się w głos łagodnej troski.

Z okazji Światowego Dnia Zdrowia psychicznego życzę sobie i wszystkim czytającym zgody na niezgodę, pomieszczania wewnętrznych różnic i oczywiście zaspokojenia swoich potrzeb (no bo w końcu o to chodzi, nie?) Niech Twój wewnętrzny kot Schrödingera sobie w końcu odpocznie!;-) 💛💛💛

(Dziś chyba już nie muszę dodawać, co NIE JEST oznaką zdrowia psychicznego: nie jest nią brak cierpienia, nieodczuwanie smutku, bycie ciągle zadowolonym, niepopełnianie błędów, brak wątpliwości, nieodczuwanie strachu, brak konfliktów z ludźmi i sobą itd... pomimo tego, że fajne by to było.....)

25/05/2025

„Wygląda na to, że my, ludzie, stworzenia poszukujące sensu, mieliśmy nieszczęście znaleźć się w świecie, który żadnego immanentnego sensu nie ma. Jednym z naszych ważniejszych zadań jest więc wymyślenie sensu dostatecznie solidnego, by podtrzymywał nas przy życiu, a powinniśmy przy tym zrobić to tak sprytnie, by się nie wydawało, że sami ten sens wynaleźliśmy. Możemy wówczas stwierdzić, iż sens ten niejako czekał na nas „na zewnątrz”. Przez to nasze nieustanne poszukiwanie trwałego systemu sensów raz po raz popadamy w kryzys sensu.”
(Irvin Yalom „Dar terapii”)

Uwielbiam ten cytat. Taki trochę z kategorii „król jest nagi.” Pasuje mi bardzo. :-) 🩷

🔔 Może myślicie, że powiem, jak sobie z tym poradzić, jakie są rozwiązania lub sensy najskuteczniej działające? Blisko, blisko. Już miałam napisać, że poczucie dobrostanu, czucie się dobrze w ciele. Zatrzymałam się. Na kilka tygodni. Bo co, jeśli tak nie jest? Jeśli nie czuję się dobrze, albo widzę koniec życia, albo życie jest na tyle przytłaczające, że można je tylko przetrwać? Nie podam więc uniwersalnego rozwiązania.

🔔 A teraz może czekacie, że powiem, że wszystko, co robimy jest poszukiwaniem tego solidnego sensu, którym siebie przekonamy samych siebie do życia i działania w świecie. Może i tak jest. Czasem mam takie podejrzenia. Czasem coś mi świta, ale nigdy nie jestem pewna. Dlatego nie ubiorę tego w słowa. Było już tylu filozofów!...

Codziennie jest inaczej, codziennie zmienia się mój stosunek do sensu i bezsensu, codziennie mniej lub bardziej świadomie badam to zjawisko zwane życiem. Raz sens ma znaczenie, raz nie ma. Raz już go łapię, ale coraz częściej nie.

Coraz częściej za to wydaje mi się, że wiem, co ma ZNACZENIE. 🩷

Więź. Więź z innymi ludźmi. Życiodajne połączenia z bliskimi, dziećmi, rodziną, przyjaciółmi. Kiedy czuję obecność, korzystam z obecności, wiem, że mogę sięgnąć po obecność drugiego człowieka tak po prostu, to nie myślę za wiele o sensie. Po prostu jestem w świecie. I to nie sama. 🩷

Odważnie dziś stwierdzę, że proces terapeutyczny to odkrywanie znaczenia więzi.

🩷 Bo jedno wiem na pewno: w psychoterapii to relacja ma największy sens ;-) Nie wyłączając relacji z psychoterapeutą. I tym się przeważnie zajmujemy w gabinecie.

07/05/2025

Książki to dobry trailer, ale....
"Nie zmieniamy się, czytając książki czy myśląc o zmianie. Zmieniamy się, kiedy nasze serce doświadcza czegoś nowego." (Yalom)

“Kiedy wypowiadasz swój ból na głos, przestaje on mieć nad Tobą władzę. A w grupie terapeutycznej ktoś w końcu go usłyszy. (...) Nie zmieniamy się, czytając książki czy myśląc o zmianie. Zmieniamy się, kiedy nasze serce doświadcza czegoś nowego. Grupa daje tę możliwość.”

Irvin D. Yalom, Psychoterapia grupowa. Teoria i praktyka, s. 198
fot Mackenna Philips

02/05/2025

Gdzieś ostatnio przeczytałam cytat, chyba z Nancy McWilliams, że każdy z nas przez całe życie i w różnych formach wygłasza jedno przemówienie.
Ten monodram czy performance przybiera różne formy, zmienia się też widownia i partnerujący aktorzy. Nasze życiowe przemówienie ma zazwyczaj jeden główny motyw i to on wyznacza życiowe ścieżki, pochłania energię i nakłada konkretne filtry na obiektyw, na który patrzymy przez świat.
To wokół tego motywu koncentruje się proces psychoterapii, nawet jeśli treści zmieniają się jak w kalejdoskopie.
⚡Jestem nieważna.
⚡Nie wiem, kim jestem.
⚡Muszę się starać.
⚡Nigdy nie odpocznę.
⚡Pomóż mi.
⚡Wszystko stracone.
⚡Inni są ważniejsi.
Przemówienie każdego z nas ma jakiś tytuł. Mogę powiedzieć, że jednym z etapów procesu psychoterapii jest poszukiwanie tego tytułu. Odgrywanie monodramu w obecności terapeuty. Odgrywanie monodramu ze świadomością, co to za tytuł. Sprawdzanie czy to to. Schodzenie głębiej, tam gdzie wcześniej nie było ścieżki albo straszyła ciemność. Przekształcanie monodramu w dialog dzięki obecności Drugiego.
Ten performance - performance zwany życiem, które nieuchronnie odtwarza się w gabinecie - robią dwie osoby. Dzięki temu, że psychoterapeuta staje się postacią w historii klienta - w tym kawałku dziejącym się przez 50 minut w tygodniu - historia odrzucenia, pomijania, narzucania woli, czy dewaluowania dzieje się na gorąco. I klient na gorąco może się jej przyglądać, reflektować, przeżywać w OBECNOŚCI Drugiego. "Bo co zostało zepsute w relacji, tylko w relacji może być naprawione." Albo inaczej: ponieważ cierpienie człowieka ma źródło w relacji, tylko w innej relacji - żywej, świadomej, wspierającej - może być transformowane. A o to też chodzi w psychoterapii.

💛Jaki tytuł ma twoje przemówienie?

PS. Całkiem nieźle też szuka się swojego tytułu w grupie. Tylu aktorów! Dlatego tak cenna jest długoterminowa terapia grupowa czy chociażby warsztaty terapeutyczne. :-)

21/04/2025

Pozwolić beznadziei być zobaczoną...
"... tęsknota otwiera osobę na kontakt z drugim człowiekiem i przełamuje jej poczucie izolacji. Nadzieja pojawia się wtedy, gdy nasza beznadzieja znajduje zrozumienie."

"Nadzieja to antidotum na rozpacz. Pochodzi głównie z rozwijającego się zaufania i wiary w to, że terapeuta zdoła nam pomóc. Rodzi się gdy klient dzieli się poczuciem beznadziei i rozpaczy z terapeutą. Terapeuta zauważa ból kryjący się pod beznadzieją, co aktywuje niespełnioną tęsknotę klienta za poczuciem więzi. A to właśnie tęsknota otwiera osobę na kontakt z drugim człowiekiem i przełamuje jej poczucie izolacji. Nadzieja pojawia się wtedy, gdy nasza beznadzieja znajduje zrozumienie; to nadzieja na to, że uda się ponownie nawiązać więź z ludzkością, że będzie się zrozumianym, a przede wszystkim, że jest się ważnym. Wtedy pojawia się też chęć do życia."

na podstawie "Terapii depresji skoncentrowanej na emocjach" Leslie S. Greenberga i Jeanne C. Watson
fot Rosie Kerr

09/02/2025

Oglądam serial "Yellowstone", w małych porcjach, bo ciężki, dużo przemocy, mało radości. Ostatnio, z ust drugoplanowej postaci, rdzennego Amerykanina, padło takie zdanie:

„Jeśli coś ma umrzeć, to umrze. Gdy to zabijasz, by uniknąć patrzenia jak umiera, sam stajesz się zabójcą. I cierpisz w dwójnasób.”

Coś mi się w tym nie zgadzało, mój protest wzbudziło słowo „zabójca.” Jak to zabójca? Kiedy szukasz ulgi??
I po chwili namysłu tak to sobie zrozumiałam pewnie nieco inaczej niż w zamyśle scenarzysty, reżysera, czy samego Kevina Costnera ;-)

💛 Jeśli coś ma umrzeć, to umrze – jeśli wzbiera w tobie smutek, złość, poczucie winy, jeśli dzieje się coś, czego doświadczasz jako trudne, to jest to trudne. Kropka.
💛 Gdy to zabijasz – gdy chcesz zmienić bez przeżywania, gdy unikasz, wypierasz, ucinasz, ignorujesz, myślisz pozytywnie,
💛 Stajesz się zabójcą – nie pozwalasz się temu wysycić, nie pozwalasz być temu, co jest, mówisz smutkowi, złości czy poczuciu winy – nie ma cię...
💛 I cierpisz w dwójnasób...

… Cierpisz w dwójnasób, bo to, czego starasz się nie przeżywać, wcale nie znika. Działa w tobie, twoim organizmie, twojej rzeczywistości. Również tej namacalnej, fizycznej. I szuka ujścia. Czasem w chorobach, czasem w powtarzających się sytuacjach, którym towarzyszą właśnie te trudne uczucia, które starasz się zabić. Więc znów cierpisz, w dwójnasób, trójnasób...

Kiedy nie przeżywasz, nie doświadczasz czy nie oglądasz tego, co się z tobą dzieje, trzymasz rzeczywistość – tę swoją emocjonalną i wręcz tę fizyczną, w której żyjesz – w ryzach i nie pozwalasz jej się zmieniać. Rzeczywistość napiera więc ze zdwojoną siłą. Zmiany zachodzą – albo gwałtowniej, albo nie tam, gdzie mogłyby ci służyć.

Uczucia płyną, wzbierają jak rzeka, kotłują się, przepływają. Kiedy starasz się postawić tamę na tej rzece i wkładasz w to ogrom wysiłku (często dosłownie kosztem swojego zdrowia), nie dowiadujesz się, którędy przepłynęłaby woda, dokąd zaniosła życie, dokąd mógłbyś popłynąć. A ta woda – smutek, złość, poczucie winy – cały czas tam jest. I wzbiera. Uczucia będą się do ciebie dobijać, żeby dać ci znać, co ci służy, a co nie. W bardziej skrajnych przypadkach, będą mówić najwyraźniej przez ciało i choroby.

Dla sprawiedliwości (i otuchy) dodam, że wiem, jakie to trudne i bolesne – przeżywać to, co jest – czasem wydaje się wręcz bezsensowne i bezkresne.

Możesz się bać, że uczucia cię przygniotą i odbiorą siły, możesz nie wiedzieć, co się dzieje, chociaż wiesz, że coś się dzieje, możesz myśleć, że w ogóle nie czujesz, więc, co tu przeżywać!...

💛 Również po to jest psychoterapia. Żeby móc podejść do brzegu z czyimś towarzyszeniem, żeby obejrzeć (nie burzyć tak od razu, broń Boże!) te tamy, jeśli są, żeby sprawdzić temperaturę wody albo posłuchać, jak szemrze. I żeby dowiedzieć się, po co w ogóle chodzić nad wodę i pływać ;-) I tak powoli … przechodzić na inny poziom równowagi biochemicznej. I pozwolić rzeczywistości wokół ciebie dostosować się :-)

(Nie namawiam nikogo do skoku na głęboką wodę w pojedynkę. )

To taka generalna zasada: odczuć, co jest do odczucia. Dla anglojęzycznych, za Robertem Frostem: „The only way out is through”.

PS. Sprawdzone na sobie. Również jeśli chodzi o poziomy równowagi biologicznej i zmieniającej się rzeczywistości :-) Ale także, jeśli chodzi o poczucie bezkresu, bezsensu i zaprzeczanie. „I'm only human after all.”

03/02/2025

"Ciągle palę ogniska"

Myślałam, kiedy minie ekscytacja, nic nie zostanie.
Myślałam, muszę podsycać ogień.
Dokładałam gałązkę do gałązki, patyczek do patyczka.
(czasem nawet to suche sosnowe igliwie, co rozbłyska,
trzaska i zaraz gaśnie, ale ile radości)
Cieszyło mnie to.
Myślałam, jak zgaśnie, wszystko się skończy
i będzie mi zimno.

Potem zaczęło palić mnie od środka.
Mówiłam, moje serce to dobre miejsce na ognisko.
Oddech dostarcza tlenu, zadry i drzazgi - paliwa.
Mówiłam, tak dużo dymu, bo mokro. Oczy łzawią.

Pytałam czy to bezpieczne, taki pożar w ciele?
Mówili, ogień oczyszcza
Pytałam, nie można inaczej?
Mówili, próbuj.

Teraz w środku mam żar.
Szukam glinianego pieca.

***

(Jako psychoterapeutka powinnam teraz odpowiedzieć, co miałam na myśli z pozycji tej, która coś wie (i przeżyła):
czy ogień rzeczywiście oczyszcza?
czy jak się do cna przeżyje trudne emocje, to pozostanie już żar, który ogrzewa na resztę życia?
czym jest ten żar?
czy można inaczej, łagodniej, mniej boleśnie?

Ja odpowiem, jak w tym moim wierszu: próbuj.
I dodam: próbuj w obecności przyjmującej osoby. To może być właśnie psychoterapeuta.)

29/01/2025

Na sesji dzieje się intymność. W życiu zdarza się intymność.

Czym jest intymność w życiu? Czym jest intymność na sesji psychoterapii? Może pierwsze, co przychodzi ci na myśl to bliskość, zwierzenie, może dotyk, może wstyd...

🌤️Intymność, z angielskiego sugeruje coś wewnątrz. A przecież „to, co dla każdego z nas najbardziej intymne przychodzi od innej osoby.”

🌤️Do intymności potrzebny jest drugi człowiek. To ten moment, kiedy w kontakcie z drugim – z przyjacielem, z partnerem seksualnym, ukochanym, z psychoterapeutą, nieznajomym – pozwalasz sobie i tej drugiej osobie oglądać coś ze swojego wnętrza. Wtedy, kiedy pokazujesz drugiemu człowiekowi coś, co zazwyczaj trzymasz schowane w środku. Zbyt delikatne, by na co dzień być na zewnątrz, zbyt wystraszone, zawstydzone albo nieporadne, bo nigdy na zewnątrz nie wychodziło. A teraz doświadczasz tego z drugą osobą. Bo ta druga osoba to przyjmuje

🌤️To, co choćby przez chwilę jest na zewnątrz, łączy cię ze sobą i z drugim człowiekiem – jesteście połączeni wspólnym przeżyciem. Doświadczasz siebie z drugim, a ona, on doświadcza ciebie (i siebie). I tak, to może być dotyk, jakieś uczucie, zwierzenie, może mieć to posmak bliskości, może i wstydu. Jest nowe, delikatne, twoje, obnażone, często nienazwane. 🌥️

Inspiracja: „To, co seksualne. O terapii Gestalt poza słowami” André Lamy

(Dla mnie jako psychoterapeutki momenty intymności są cenne, więc staram się przytrzymywać je, lecz jak najdelikatniej, na tyle, na ile to do niedawna schowane zniesie światło dzienne.)

24/01/2025

"(...) na głębszym poziomie większość z nas pragnie kochać i być kochana. Odkrycie tego może nam zająć całe życie."
Czasem zajmuje to tak długo, bo pragnienie miłości wiąże się z bólem, ryzykiem, niemożliwością i innymi przestraszającymi rzeczami. Dlatego choć wiem, że warto 💛, nie powiem Ci "idź i odkrywaj", bo nie mam pojęcia przez co musiałbyś/musiałabyś przejść.

Mogę tylko iść obok Ciebie, jeśli będziesz próbować. I o tym też jest psychoterapia. 💛💛💛

"Miłość to bez wątpienia jedno z najbardziej intymnych przeżyć. Jednak nie wszyscy tak samo potrafią obdarzyć miłością i przyjmować ją; niektórych ludzi tak źle kochano, że trudno im odczuwać miłość albo pozwolić, by inni ich kochali. Niemniej niezależnie od tego, jak różnie kochamy, wydaje mi się, że na głębszym poziomie większość z nas pragnie kochać i być kochana. Odkrycie tego może nam zająć całe życie. Być może starzenie się to czas, którego potrzebujemy, by cierpliwie, dzień po dniu, do końca życia uczyć się, jak wyrażać miłość przeczuwaną w sekundach wieczności."

Danielle Quinodoz, "Starzenie - przygoda życia, które trwa", tłum. Magdalena Kaczorowska-Korzniakow, 2014, s. 199-200.
fot Jamez Pickard