Psycholog Jolanta Śliwińska poradnictwo

11/11/2024

Jest mi bardzo miło gościć Państwa na mojej stronie, stąd ważnym wydaje mi się, żebym się zawodowo przedstawiła. Nazywam się Jolanta Śliwińska, jestem psychologiem, skończyłam studia magisterskie na Uniwersytecie Łódzkim, o specjalności psychologia zdrowia i kliniczna. W pracy zawodowej od kilku lat pracuję z osobami w różnym wieku, od najmłodszych, przedszkolaków, po osoby dorosłe, poszukującymi lepszych rozwiązań, w sytuacji kryzysu życiowego. Przyglądam się ludziom, ich zachowaniu i motywom. Trenuję w sobie łagodność w interpretowaniu rzeczywistości, oddzielanie faktów od myśli i uczuć, by potem przekazać tę umiejętność swoim klientom.

Zadanie, jakie sobie stawiam, to stworzenie dla dzieci bezpiecznej przestrzeni, w której poczują, że mogą opowiedzieć mi o tym co dla nich ważne. Podczas takich spotkań przyjmuję perspektywę mojego rozmówcy. Razem z dzieckiem pracujemy, między innymi, nad adekwatnym poczuciem własnej wartości, uczymy się rozpoznawać, sygnalizować i zaspokajać potrzeby, rozpoznawać i regulować emocje, oswajamy lęki, trenujemy komunikowanie się z innymi ludźmi, które działa.

Pracuję również z rodzicami, opiekunami, pokazując motywy postępowania ich dzieci. Mam głębokie przekonanie, że każdy rodzi się dobry, przekonany o miłości ze strony świata i odwzajemniający tę miłość. Jednak czasem dzieje coś, co zakłóca tę relację. To może być stres, wywołany sytuacją, którego źródeł wspólnie z rodzicami szukamy, niezaspokojone potrzeby, niezdrowe myśli.

Pracuję w oparciu o metody Terapii poznawczo-behawioralnej, Racjonalnej analizy zachowania; Teorii samoregulacji S. Schankera; uczę komunikować się bez przemocy, opierając się na faktach. Ukończyłam roczne szkolenie w zakresie psychoterapii poznawczo-behawioralnej dzieci i młodzieży; stale dokształcam się w tymże zakresie, w temacie pracy z zaburzeniami depresyjnymi, zaburzeniami lękowymi, czy z mutyzmem wybiórczym, konsekwencjami przeżyć traumatycznych.

Regularnie szkolę się i dokształcam, korzystam z zespołowych form superwizji swojej pracy.

28/08/2024

Zapraszam serdecznie na konsultacje psychologiczne, praca terapeutyczna z dziećmi w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, konsultacje z rodzicami, w każdą środę, w godzinach 15:00- 19:00, w gabinecie położonym w Łodzi, w okolicach placu Dąbrowskiego, ulica Doktora Seweryna Sterlinga 27/29. Koszt spotkania: 150 zł. Zachęcam do kontaktu telefonicznego, w celu umówienia spotkania, pod nr tel: 606 787 455, bądź poprzez tę stronę.

16/02/2022

Nasza dorosła reakcja na dziecięce zdenerwowanie jest tym, co może je wyciszyć, bądź wyczerpać.

12/01/2022

Jest tu wiele konkretnych wskazówek co robić, a czego nie, w codzienności, żeby była zdrowa dla naszych dzieci. Ale też wspierała nasze wewnętrzne dziecko. Bo myślę, że czas, kiedy mamy małe dzieci jest świetnym pretekstem, żeby dbać także o swoje dziecięce potrzeby.

W naszych domach rozgrywa się cicha tragedia i dotyczy naszych najcenniejszych klejnotów: naszych dzieci. Nasze dzieci są w niszczycielskim stanie emocjonalnym! W ciągu ostatnich 15 lat naukowcy dali nam coraz bardziej alarmujące statystyki dotyczące ostrego i stałego wzrostu chorób psychicznych dzieci, które obecnie osiągają rozmiary epidemii:

Statystyki nie kłamią:
• 1 na 5 dzieci ma problemy psychiczne
• Zauważono 43% wzrost ADHD
• Zaobserwowano 37% wzrost depresji nastolatków
• Odnotowano 200% wzrost częstości samobójstw u dzieci w wieku od 10 do 14 lat

Co się dzieje i co robimy źle?

Dzisiejsze dzieci są nadmiernie pobudzane i przedawkowane przedmiotami materialnymi i technologicznymi, ale pozbawione są fundamentów zdrowego dzieciństwa, takich jak:
• Emocjonalnie dostępni rodzice
• Jasno określone granice
• Obowiązki
• Zbilansowane odżywianie i właściwe sny
• Ruch ogólnie, ale szczególnie na zewnątrz
• Kreatywna gra, interakcja społeczna, możliwości gry i miejsca na nudę

Zamiast tego, te ostatnie lata zostały wypełnione dzieciom:
• Cyfrowo rozproszeni rodzice
• Przebaczający i pobłażliwy rodzice, którzy pozwalają dzieciom „rządzić światem” i być tym, którzy ustalają zasady
• Poczucie prawa, zasługiwania na wszystko bez zarabiania na nie lub bycia odpowiedzialnym za to, że to osiągnę
• Nieodpowiedni sen i niezrównoważone odżywianie
• Siedzący tryb życia
• Niekończąca się stymulacja, nianie technologiczne, natychmiastowa satysfakcja i brak nudnych chwil

Co robić?
Jeśli chcemy, aby nasze dzieci były szczęśliwymi i zdrowymi jednostkami, musimy się obudzić i wrócić do podstaw. To wciąż możliwe! Wiele rodzin widzi natychmiastową poprawę po tygodniach wdrożenia następujących zaleceń:

• Ustal granice i pamiętaj, że jesteś kapitanem statku. Twoje dzieci czują się bezpieczniej, wiedząc, że kontrolujesz ster.
• Zaoferuj dzieciom zrównoważony styl życia wypełniony tym, czego dzieci POTRZEBUJĄ, nie tylko tym, czego CHCĄ. Nie bój się powiedzieć "nie” swoim dzieciom, jeśli to, czego chcą nie jest tym, czego potrzebują.
• Zapewnia pożywną żywność i ogranicza niezdrowe jedzenie.
• Spędzam przynajmniej godzinę dziennie na świeżym powietrzu, robiąc takie czynności jak: rower, spacer, wędkarstwo, obserwacja ptaków/ owadów
• Ciesz się codzienną rodzinną kolacją bez smartfonów lub technologii, która ich rozprasza.
• Grajcie w gry planszowe jako rodzina lub jeśli dzieci są za małe na gry planszowe, dajcie się ponieść swoim interesom i pozwólcie im rządzić w grze
• Zaangażuj swoje dzieci w jakąś pracę domową lub pracę w zależności od ich wieku (składanie ubrania, sortowanie zabawek, wieszanie ubrań, rozpakowywanie artykułów spożywczych, nakrywanie do stołu, karmienie psa itp. )
• Wprowadź spójny rutynę snu, aby zapewnić, że Twoje dziecko śpi wystarczająco długo. Rozkład zajęć będzie jeszcze ważniejszy dla dzieci w wieku szkolnym.
• Naucz odpowiedzialności i niezależności. Nie chroń ich nadmiernie przed frustracją lub wszelkimi błędami. Mylenie się pomoże im rozwinąć odporność i nauczyć się radzić sobie z życiowymi wyzwaniami,
• Nie noś plecaka swoich dzieci, nie noś plecaków, nie przynoś im zadania, o którym zapomnieli, nie walcz z nimi o banany ani nie walcz z pomarańcze, jeśli potrafią to zrobić samodzielnie (4-5 lat). Zamiast dawać im rybę, naucz ich łowić ryby.
• Naucz ich czekać i opóźniać satysfakcję.
• Zapewnij możliwości na „nudę”, ponieważ nuda to moment, w którym budzi się kreatywność. Nie czuj się odpowiedzialny za dbanie o zabawę dzieci.
• Nie używaj technologii jako lekarstwa na nudę, ani nie oferuj jej w pierwszej sekundzie bezczynności.
• Unikaj stosowania technologii podczas posiłków, w samochodach, restauracjach, centrach handlowych. Wykorzystaj te chwile jako okazję do towarzystwa trenując mózgi, aby móc działać, gdy są w trybie: "nudy"
• Pomóż im stworzyć „słoik nudy” z pomysłami na zajęcia, kiedy się nudzą.
• Bądź emocjonalnie dostępna, aby kontaktować się z dziećmi i uczyć je samoregulacji i umiejętności społecznych:
• Wyłącz telefony na noc, gdy dzieci muszą iść spać, aby uniknąć cyfrowego rozpraszania.
• Zostań regulatorem lub trenerem emocjonalnym swoich dzieci. Naucz ich rozpoznawać i radzić sobie ze swoimi frustracjami i gniewem.
• Naucz ich witać, brać na zmianę, dzielić się nie kończąc z niczym, mówić dziękuję i proszę, przyznawać się do błędu i przeprosić (nie zmuszaj ich), bądź wzorem dla wszystkich tych wartości, które wpoiłeś.
• Połącz się emocjonalnie – uśmiechaj się, przytulaj, całuj, łaskocz, czytaj, tańcz, skacz, baw się lub czołgaj się z nimi.

Artykuł napisany przez dr Luisa Rojasa Marcosa Psychiatrę.

Zdjęcie pochodzi z terapii emocjonalnej Deborah

Za https://www.facebook.com/photo.php?fbid=130499194927077&set=a.102548304388833&type=3

23/09/2021

Piękna, klarowna odpowiedź na często niewypowiedziane pytanie rodziców: "To co ja mam z nim/ nią robić? Mam się cały czas bawić klockami, samochodzikami?" Zobaczcie Państwo co jeszcze można robić, żeby dziecko czuło, że jesteśmy razem z nim.

Jak wspieracie swoje relacje z dzieckiem❓😀
Kilka podpowiedzi poniżej. 👇

22/07/2021

To nasze dorosłe myśli podpowiadają nam, że dziecko "robi nam na złość". Dzieci tego nie znają. One po prostu nie potrafią znaleźć słów na wyrażenie swoich trudnych myśli.
Czy my dorośli nie mamy podobnie? Czy w chwili złości/ strachu/ zmęczenia rozmawiamy, czy raczej krzyczymy, wychodzimy z pokoju, trzaskamy tym co mamy pod ręką?

Na złość mi to robi!
Specjalnie!
Celowo!
Już ja mu pokaże!

***
Kiedy napięcie w rodzinie sięga zenitu, wszystkim jest trudno.

Łatwo wtedy wpaść w błędne koło napięcia. Jak ono działa? Jak my działamy?

Trudno nam zajrzeć pod powierzchnię zachowania. Trudno dostrzec, że za biciem, gryzieniem albo "mamo jesteś głupia" stoi dużo napięcia.

Idealnie byłoby gdyby nasze dziecko usiadło naprzeciwko nas i powiedziało: "Mamo, odczuwam dyskomfort, bo jestem głodny. W dodatku dziś w przedszkolu kolega się na mnie obraził".

Niestety. Tak to nie działa. Dzieci biją, gryzą, złoszczą się, nazywają nas "głupimi", bo... Jest im trudno. Brakuje im strategii na poradzenie sobie. Wyrzucenie ich do pokoju, ukaranie, odrzucenie...nie pomaga poradzić sobie z napięciem. Niestety tego napięcia czasem w konsekwencji jest więcej a dziecko jeszcze "głośniej" domaga się pomocy, wsparcia.

Dlaczego?

Bo nadal nikt nie pomógł mu znaleźć startegii na poradzenie sobie.

Zatem co zrobić zamiast?
Zobaczyć pod powierzchnię zachowania. Zastanowić się, jak mogę dziecku pomóc poradzić sobie, jak go wesprzeć.

Czasem my też zmagamy się z dużym napięciem. Wtedy niestety jest trudniej, zobaczyć co stoi za zachowaniem. Mi w takich chwilach pomagają 3 głębokie wdechy i odpalanie w głowie programu tłumacz, który zadaje mi pytanie "Co Twoje dziecko chce Ci przekazać? Czy faktycznie "jesteś głupia" to docelowy komunikat?

Daj znać co Tobie pomaga?

Jak zawsze będę wdzięczna za udostępnienie

18/02/2021

Szanowni państwo, pozwólcie opowiedzieć mi o tym, jak pracuję. Dużą częścią mojej pracy są spotkania z dziećmi, oraz ich rodzicami/ opiekunami/ dziadkami.

Naszą współpracę rozpoczynamy od wstępnego spotkania, zwanego konsultacją. Może zdarzyło się Państwu być na konsultacji laryngologicznej, na konsultacji u neurologa, czy innego lekarza medycyny. Psycholog również ma swoją konsultację. To takie pierwsze spotkanie, jak pierwsza randka, podczas którego mamy okazję poznać się jako ludzie, wywrzeć na sobie jakieś wrażenie. To wrażenie jest ważne, ponieważ jest podstawą do podjęcia decyzji- czy chcemy ze sobą pracować? Czy Państwu odpowiada to, jak psycholog się do nas odnosi, jak wygląda- takie intuicyjne odczucia są ważne. Warto znaleźć psychologa, który będzie Państwu odpowiadał. To czas również na to, by opowiedzieć o sprawie, z którą przyszliście.

W tym miejscu padają różne tematy, m.in.:
- trudności dziecka w koncentracji uwagi;
- agresywne reakcje dziecka;
- niechęć chodzenia do szkoły;
- trudność dziecka w przestrzeganiu zasad;
- trudność dziecka w rozstaniu z rodzicami przy porannym wchodzeniu do przedszkola;
- zamknięcie w sobie dziecka;
- lęk, napady płaczu, w określonych porach i określonych miejscach;
- trudności dorosłych z emocjami i reakcjami w odpowiedzi na zachowanie dziecka;
- niezrozumienie zachowania dziecka, złość i gwałtowne dorosłe reakcje na zachowanie dziecka;
- obawy związane z przyszłym rodzicielstwem par w ciąży.

Kiedy już ustalimy (my, czyli psycholog i rodzice dziecka) jaki jest powód naszej rozmowy- ja podejmuję decyzję, czy mogę państwu pomóc, a państwo- czy chcecie ze mną współpracować. Następnie proszę o drugie spotkanie, bądź kilka (od 1 do 3 spotkań), na które zapraszam dziecko, by dokładnie przyjrzeć się sprawie- zebrać wywiad oraz zawiązać relację.

Na podstawie informacji zebranych od rodziców i dziecka podczas wywiadu oceniam, czy w danej sprawie najbardziej pomocnym byłaby psychoedukacja rodziców w zakresie danego tematu; a może wsparcie emocjonalne, bo osoby, które mnie odwiedzają, są zazwyczaj pełne napięcia i cierpienia. Może okazać się również, że warto zgłaszaną trudność przełożyć na cel do pracy, na którą się (my, czyli psycholog, rodzice dziecka i dziecko) umawiamy.

Współpraca to kilka/ kilkanaście/ kilkadziesiąt spotkań, podczas których pracuję z dzieckiem nad osiągnięciem celu. Zdarza się, że pracuję również z rodzicami. Bardzo często sama zmiana myślenia i zachowania rodziców zmienia zachowanie dziecka. To zawsze bardzo pozytywnie zadziwia rodziców.

Jeśli któraś z wymienionych przeze mnie wyżej sytuacji jest Państwu bliska- zachęcam do znalezienia w sobie tyle spokoju, by umówić się na konsultację, podobnie, jak można umówić się na wizytę do dentysty, gdy boli ząb. Cierpienie psychiczne jest przejawem zdrowego odczuwania trudnych dla każdego z nas sytuacji. Tak jak ból zęba świadczy o dobrze działającym układzie nerwowym. Niemniej warto sobie pomóc szukając źródła bólu i lecząc go.

Z życzenia zdrowia i codziennej radości zapraszam serdecznie do kontaktu:
pod nr tel. 606 787 455,
mejlem: [email protected],
bądź za pośrednictwem tej strony.

Jolanta Śliwińska