13/07/2026
Po dwóch tygodniach spędzonych rodzinnie na wakacjach usłyszałam od męża - “Brakowało mi Ciebie”. Zatrzymałam się na moment i zastanowiłam nad tym, co usłyszałam. Szybka analiza jak wyglądał nasz urlop.
Byliśmy razem każdego dnia we czwórkę. Wyjazd z dwójką małych dzieci jest wymagający. Uwielbiam nasze wspólne podróże, ale szczerze? Wracam styrana jak koń po Westernie. Hahaha serio, ale kocham to!
Zaciekawione oczka zafascynowane dosłownie wszystkim, co je otacza przyprawiają mnie o zachwyt i poczucie szczęścia. Malutka siedząc w wózku skupiona przygląda się przechodniom, macha do kelnerów albo piszczy na widok kotka lub wielbłąda. Za każdym razem jak zwiedzamy, obie aktywnie uczestniczą i przeżywają prawdziwe, żywe emocje. My dorośli gdzieś po drodze naszego życia tracimy tę umiejętność zachwytu nad kolorowym kwiatem, kotem czy sklepem. A szkoda. Zawsze przed wyjazdem dokładnie analizuję, co będzie dziewczynkom potrzebne i zmieści się do naszych niewielkich bagaży. Czym mogą się zająć, gdy na moment dosięgnie ich nuda? Wynajduję zapomniane kolorowanki albo zeszyt z zadaniami dla przedszkolaka i przemycam subtelnie pod nos starszej, gdy wybiją pierwsze tony: dłuuuuugo będziemy jeszcze lecieć? -.-
Ponadto leki, katarki, water wipesy, plastikowe sztućce, ulubiona miseczka, talerzyk, inhalator, wszystko to, co może akurat się przyda. Tym razem między t-shirty mojego męża zmieściłam nawet nocnik xD
za każdym razem słyszę: Mika…tam są sklepy.
Ale wracając…
Wiadomo, że akumulatorki naładowane są do pełna rano, później energii ubywa i śliczne istotki niekiedy przeobrażają się w marudzące stworki, a rodzice? chcąc nie chcąc w magiczny sposób muszą doładować swoją energię nawet wieczorem, aby sprostać trudnym emocjom dzieci.
Mimo wykupionych swoich łóżek wolą wtulać się w nocy w rodziców zabierając tym samym tę przyjemność mamie i tacie.
Z jednej strony szkoda, z drugiej jak szalona całuję ich główki i przytulam równie mocno czerpiąc garściami te chwile, dopóki w trzy sekundy nie zasnę ze zmęczenia.
I tak leci dzień za dniem, planowanie, jeżdżenie, zwiedzanie, kąpanie. Mąż co jakiś próbuje przytulić bądź skraść żonie buziaka jednak wtem z końca pokoju biegnie maleństwo krzycząc: Nieeee!!!!!!!!!
Dopada mamę, małą rączką odpycha tatę i wtula się jak najmocniej umie w moje udo. Urocze. Kochana jest. Lubię jej mamozę.
Staramy się rozmawiać, kiedy tylko możemy, dopóki starsza nie przerwie z czymś bardzo ważnym. Wiadomo, jak przerywa to, to jest zawsze bardzo ważne. Nawet jeśli po raz setny proszę ją, aby nie przerywała w połowie zdania to mogę się spodziewać, że dopiero za tysięcznym razem prośba zadziała (mam nadzieję).
Dzieci mimo wszystko widzą czułe gesty rodziców, buziak, przytulenie czy wujkowe puszczenie oczka do partnera. O relację małżeńską musimy dbać. Nic samo się nie zrobi i nic nie jest nam dane na zawsze. Słowa “Kocham Cię” uskrzydlają i nawet jak małe dzieci są w centrum uwagi to dają poczucie więzi, bezpieczeństwa w relacji. Czuję, że mój mąż jest moim przyjacielem i najbliższym człowiekiem, o którego muszę dbać tak jak on dba o mnie. W żadnej relacji nie jest łatwo, cudów nie ma. Jesteśmy innymi ludźmi, ale chcąc możemy stworzyć coś pięknego i trwałego.
Słowa “Brakowało mi Ciebie” wybrzmiały w mojej głowie.
Przecież byłam codziennie…ale jednak chyba więcej w roli mamy niż żony. Rozumiem ten komunikat tak - “Hej! oddalamy się od siebie, wracaj!” .
Wracam. Baaa! Biegnę :)
Jak jest u Ciebie? Zastanawiasz się czasem dłużej nad swoją relacją? Kim jesteś na co dzień? Jak okazujesz uczucia swojemu partnerowi/partnerce?
Z serii małe moje przemyślenia - zachęcam do Twoich :)
