Psycholog: Małgorzata Sawicka

19/04/2026

https://www.youtube.com/watch?v=fGoWLWS4-kU&t=29s

Copyright ©2015 Emmeline May and Blue Seat StudiosNon-commercial use: Video must have copyright information displayed below video, with a live link to origin...

16/04/2026

09/04/2026

Pacjentów nie interesuje wojna psychologów z psychoterapeutami.
Dla osoby w kryzysie to jest jedno pole. Jeden gabinet. Jedna relacja. Jedna odpowiedzialność.
Pacjent nie przychodzi na spór o tytuły, tylko po pomoc.
Środowisko od lat prowadzi wewnętrzną wojnę plemienną. Kto ma prawo. Kto jest bardziej. Kto kogo nie uznaje.
Z boku wygląda to jak kłótnia o mundur na statku, który przecieka.
Fakt jest prosty i niewygodny.
W Polsce można prowadzić psychoterapię po czteroletniej szkole weekendowej (a nawet i bez), bez wykształcenia bazowego z psychologii.
To nie jest pluralizm. To jest ryzyko systemowe.
Nie chodzi o to, czy ktoś jest psychologiem czy psychoterapeutą.
Chodzi o to, czy rozumie psychopatologię, granice odpowiedzialności i konsekwencje błędów.
Relacja terapeutyczna nie wybacza ignorancji.
Pacjent nie widzi wojenek.
Pacjent widzi tylko skutki.

06/04/2026

"Znana psychoterapeutka psychodynamiczna Martha Stark nazwała taką nadzieję [ że rodzice się zmienią] "nieustępliwą”. Dorosłe już osoby często mają poczucie, że czegoś w dzieciństwie nie dostały, jeżdżą do domów rodzinnych, myśląc, że tym razem będzie inaczej. Że mama i tata w końcu ich docenią. Dlatego jeszcze bardziej się postarają, kupią lepszy prezent, będą bardziej potulni albo awansują w pracy tylko po to, by w oczach mamy lub taty pojawił się błysk dumy albo miłość. Ale to się nie dzieje. W terapii tym, co leczy, jest pozbawienie nadziei na to, że rodzic się zmieni. I że w dorosłym życiu da to, czego nie dał w dzieciństwie. Ta świadomość pozwala wejść w proces żałoby za tym brakiem. Kiedy żałoba zostaje przepracowana, można zaczynać budować nowe, dorosłe życie. Bo ci sami ludzie, którzy straceńczo jeżdżą do domów po zrozumienie, często sami nie "widzą" i nie akceptują swoich rodziców takimi, jakimi oni są.
A w tym nowym, dorosłym życiu można na swoich rodziców spojrzeć innym okiem. Dostrzec, że zimny, krytyczny ojciec nie jest może w stanie dać ciepła, ale może mi np. naprawić samochód. Albo że mama, choć kompletnie niezainteresowana tym, co się u mnie dzieje, to potrafi zrobić wyśmienitą kapustę. Nie kochała tak, jak tego oczekiwałam, ale kapusta jest OK. I że mogę przyjechać do niej po prostu na obiad, a nie po to, czego kiedyś nie dostałam.
Ale że tak jak ja nie zamierzam być dentystką z mężem i dwójką dzieci, tylko, powiedzmy, historyczką sztuki żyjącą w bezdzietnym związku z kobietą – tak moja mama nie będzie wrażliwą i empatyczną duszą, a tata intelektualistą. Im mniej wzajemnego oczekiwania zmiany, tym łatwiej się spotkać w dorosłym tu i teraz. Albo zadecydować o ograniczeniu kontaktu, jeśli ta niezmienność polega na tym, że np. tato jest alkoholikiem, stosuje przemoc psychiczną i nie chce się leczyć."

Katarzyna Szaulińska-Dynowska, psychiatra, psychoterapeutka
fot Jack Anstey

01/04/2026

„Emocjonalna bliskość wspiera wspaniały seks, zaś wspaniały seks tworzy głębszą emocjonalną bliskość. Kiedy partnerzy są emocjonalnie dostępni, responsywni i zaangażowani, seks staje się intymną zabawą, bezpieczną przygodą. Bezpieczni partnerzy czują się wolni i pewni na tyle, by paść sobie w ramiona, poznać i zaspokajać swoje seksualne potrzeby, dzielić się najgłębszymi radościami, tęsknotami i wrażliwością. Wtedy „uprawianie miłości” naprawdę oznacza miłość.”

Sue Johnson, „Emocjonalna bliskość wspiera wspaniały seks, zaś wspaniały seks tworzy głębszą emocjonalną bliskość. Kiedy partnerzy są emocjonalnie dostępni, responsywni i zaangażowani, seks staje się intymną zabawą, bezpieczną przygodą. Bezpieczni partnerzy czują się wolni i pewni na tyle, by paść sobie w ramiona, poznać i zaspokajać swoje seksualne potrzeby, dzielić się najgłębszymi radościami, tęsknotami i wrażliwością. Wtedy „uprawianie miłości” naprawdę oznacza miłość.”

Sue Johnson, „Siedem rozmów wzmacniających związek”, s. 222
fot vibe toys„Siedem rozmów wzmacniających związek”, s. 222
fot vibe toys

21/02/2026

Dzień Psychologa
Nie wiem, czy to zawód.
Czasem myślę, że to raczej odpowiedzialność, którą bierze się na siebie każdego dnia.
Psycholog nie jest od tego, żeby być lubianym.
Jest od tego, żeby być bezpiecznym miejscem.
Nie naprawiam ludzi.
Nie oceniam ich wyborów.
Nie daję gotowych odpowiedzi.
Siedzę obok.
Słucham.
Wytrzymuję ciszę.
Wytrzymuję łzy.
Czasem wytrzymuję złość.
Uczę się latami, żeby wiedzieć, kiedy mówić,
a jeszcze dłużej, żeby wiedzieć, kiedy milczeć.
W tym zawodzie nie ma oklasków.
Są za to historie, których nikt poza nami nie usłyszy.
Jest trauma, wstyd, lęk, rozpacz.
I ogromne zaufanie, które ktoś nam oddaje w ręce.
Psycholog to nie ktoś, kto ma wszystkie odpowiedzi.
To ktoś, kto wie, jak wielką siłę ma jedno zdanie
i jak bardzo może zranić nieostrożność.
Dlatego etyka to nie dodatek.
Uważność to nie moda.
Profesjonalizm to nie wizerunek.
To fundament.
Dziś nie świętuję prestiżu.
Świętuję ludzi, którzy codziennie wybierają rzetelność zamiast popularności.
Ciszę zamiast autopromocji.
Odpowiedzialność zamiast uproszczeń.
Bo czasem nasza obecność
jest jedynym miejscem, gdzie ktoś może przestać udawać, że daje radę.
I to wystarczy.

13/02/2026

Tłusty Czwartek: rozszerzony katalog mechanizmów obronnych:

🍩 Racjonalizacja
„To element dziedzictwa kulturowego. W zasadzie spełniam obowiązek społeczny.”

🍩Zaprzeczenie
„To mały pączek.” (ma 12 cm średnicy).

🍩Wyparcie
„Nie pamiętam momentu, w którym sięgnąłem po czwartego.”

🍩Projekcja
„Ty to chyba masz problem z jedzeniem słodyczy.”

🍩 Rozszczepienie
Przed południem: „Pączki są cudowne.”
Wieczorem: „Pączki są złe. Ja jestem beznadziejny.”

🍩 Regresja
„Chcę z marmoladą jak w dzieciństwie!”

🍩 Intelektualizacja
„Cukier aktywuje układ nagrody poprzez dopaminergiczne ścieżki mezolimbiczne.”

🍩 Przemieszczenie
Złość na szefa → pączek z różą.

🍩Sublimacja
„Nie zjem ani jednego. Napiszę o tym post psychoedukacyjny.”

Smacznego!

24/01/2026

04/01/2026

Jesteśmy już kilka dni w nowym roku, a jednak wiele rzeczy z 2025 wciąż w nas pracuje.
Dla wielu osób tamten rok nie był prosty ani lekki.
Był pełen doświadczeń, które przyszły nie w porę i bez zapowiedzi.
Ten rok nie zawsze dawał odpowiedzi.
Bywał surowy, momentami cichy, czasem bardzo samotny.
Były dni, w których samo „jakoś przetrwać” było wystarczającym celem.
I to też było w porządku.
Jeśli jesteś dziś tutaj – to znaczy, że zrobiłeś coś niezwykle ważnego.
Przeszedłeś przez coś, co Cię przerosło, a jednak nie odebrało Ci życia.
Może nie wszystko się udało.
Może nie wszystko się poukładało.
Może jesteś bardziej zmęczony niż kiedykolwiek.
Ale jesteś. I to ma ogromne znaczenie.
Czasem siła nie polega na walce ani na byciu dzielnym.
Czasem siła to pozwolenie sobie na słabość i dalsze trwanie.
Na to, by iść powoli.
Na to, by nie mieć jeszcze odpowiedzi.
Wchodząc w 2026 rok, życzę Ci łagodności dla siebie.
Zostaw za sobą to, co bolało ponad miarę.
Zabierz ze sobą to, co Cię nauczyło i ukształtowało.
Nie musisz zaczynać od wielkich postanowień – wystarczy prawda i uważność na siebie.
Nowy rok to nie obietnica, że będzie łatwiej.
To zaproszenie, by być bliżej siebie.
Dziękuję, że jesteś.
Dobrego, spokojnego 2026 roku 🤍

13/11/2024

W codzienności,
zapominamy, że to, co z pozoru zwyczajne, jest nadzwyczajne.

Nadzwyczajna codzienność - to dla mnie moment z rodziną,
to spacer po lesie,
to wieczór z książką i ciepłą herbatą z malinami i cytrynką
to zwykłe pogaduchy z przyjaciółmi, kiedy potrafisz śmiać się tak, że nie możesz przestać.

W tej naszej produktywnej, przydatnej codzienności,
gubimy, to co nas wspiera, wzmacnia, co jest ważne,
po ludzku fajne.

I to często powód naszego zmęczenia,
naszego wypalenia rodzicielskiego.

Często to obserwuję,
często zdarza mi się zadawać w gabinecie pytanie:
"kiedy ostatnio mieliście czas z rodziną, ale taki totalnie na luzie?
Kiedy robienie czegoś, nie było po coś?
Kiedy robiliście, co wam do głowy wpadło?
Kiedy nic nie trzeba było?"

Zdarza się, że nadmiar nas przytłacza,
ale równie często przytłacza nas BRAK.
Nas i nasze dzieci.

BRAK luzu,
brak śmiechu,
brak zabawy,
brak nicnierobienia,
brak tego, co lubimy.

Brak tego, co zapala w nas światło.
Brak nadzwyczajnej codzienności.

-------

Co Was rozświetla od środka?
Co jest Waszą nadzwyczajną codziennością?

----
Cytat pochodzi z książki:
"Nothing You Don't Already Know" Alexander Den Heijer'a