Progresja-Specjalistyczne Gabinety Terapeutyczne

25/07/2026

Ważne przesłanie 💚

🥒 Kiś ogórki, nie emocje❕

Na elewacji Domu Studenta nr 2 UMB powstał wyjątkowy mural, który przypomina: nie tłummy emocji a rozmawiajmy o nich.

Za projektem stoją Up To Date Festival, Stowarzyszenie Pogotowie Kulturalno-Społeczne i Fundacja Don’t Worry Be Yourself, we współpracy z Uniwersytetem Medycznym w Białymstoku i Kliniką Psychiatrii UMB. Autorem muralu jest Andrzej Rysuje.

To nie tylko mural, ale początek większej kampanii o zdrowiu psychicznym, stresie i radzeniu sobie z emocjami. Bo rozmowa, wsparcie i proszenie o pomoc to oznaka siły, a nie słabości. 💬💚

Więcej informacji i materiały dotyczące radzenia sobie z emocjami znajdziecie na kisogorkinieemocje.pl.
https://tiny.pl/zy9jfcs91

22/07/2026

Zaburzenie obsesyjno- kompulsyjne (OCD) charakteryzuje się występowaniem natrętnych myśli (obsesji) oraz koniecznością wykonywania różnych czynności (kompulsji).
Obsesje, czyli niechciane natrętne myśli mogą dotyczyć różnych tematów i zazwyczaj powodują silny niepokój, w związku z czym dana osoba wykonuje szereg różnych czynności (kompulsji), żeby obniżyć napięcie i lęk. Niestety ten mechanizm prowadzi jedynie do chwilowego obniżenia napięcia ale w efekcie utrwala problem.

Przykłady OCD w codziennych sytuacjach:
-MYSL: "A co jeśli nie zamknęłam drzwi?" -KOMPULSJA: Powrót do domu i sprawdzenie, czy drzwi są zamknięte.🚪
- MYSL: "Co jeśli się zarażę?"
-KOMPULSJA: Wielokrotne mycie rąk.🧼
-MYŚL: Co jeśli zrobię komuś krzywdę?
-KOMPULSJA: Chowanie lub unikanie noży. 🗡

🤔 Kiedy warto szukać pomocy?

➡️natrętne myśli powodują duże cierpienie
➡️poświęcasz dużo czasu na rytuały lub sprawdzanie
➡️unikasz sytuacji z powodu lęku

Najskuteczniejszą metodą leczenia OCD jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT), w ktorej wykorzystuje sie techniki ekspozycji i powstrzymywania reakcji. Terapia pomaga zrozumieć mechanizm tego zaburzenia, skupia się na konfrontacji z lękiem i celowym powstrzymywaniu wykonywania kompulsji, dzięki czemu z czasem zwiększa się tolerancja niepewności, dochodzi do naturalnego wygaszania lęku oraz zmiany sposobu myślenia o zagrożeniu.

16/07/2026

Jesli zauważysz, że nie możesz przestać myśleć i Twoje myśli ciągle kręcą się wokół zmartwień, wypróbuj jednej z technik na zamartwianie się: WYZNACZ SOBIE MIEJSCE I CZAS NA ZAMARTWIANIE SIĘ🪑⏰️

Jest to prosta technika, która pomaga, by zmartwienia nie przejmowały kontroli nad calym dniem. Uczy także tolerowania nieprzyjemnych emocji. Gdy pojawi się jakaś myśl, nie musisz zajmować się nią od razu. Wyznacz sobie na to miejsce i czas. Może to być 15-20 minut każdego dnia o określonej porze np. od godziny 16.00 do 16.20. Gdy przyjdzie ta godzina, usiądź na wybrane krzesło i wróć do tego co Cię martwiło. Często okazuje się, że po jakimś czasie część zmartwień nie ma już znaczenia, a nieprzyjemne emocje minęły.

10/07/2026

08/07/2026

Nasz zespół psychologów i psychoterapeutów jest gotowy, by Cię wesprzeć. W naszej placówce dostępne są wolne terminy u wybranych specjalistów. Oferujemy wsparcie dla osób dorosłych, dzieci i młodzieży.
Zapraszamy do kontaktu.
☎️698972322
🌐https://progresja-bialystok.pl

07/07/2026

🔹️Lękowo-ambiwalentny (lękowy)styl przywiązania - wiąże się z silną potrzebą bliskości i jednoczesnym lękiem przed odrzuceniem pod postacią myśli, wyobrażeń o tym, że partner może nas odrzucić/porzucić w relacji. Często pojawia się nadmierne zaangażowanie emocjonalne i trudność w regulacji napięcia, co często ostatecznie prowadzi do odwrotnego skutku, czyli rozpadu związku.

🔹️Unikający styl przywiązania - przejawia się dystansem emocjonalnym i tendencją do unikania bliskości, wiążących deklaracji, chłodną postawą w stosunku do partnera i przeżywaniem trudnych emocji „wewnątrz”. Niezależność bywa tu strategią obronną przed zranieniem, gdyż taka osoba również potrzebuje kochać i być kochana, lecz jest to utrudnione ze względu na lęk i mocne strategie unikające.

🔹️Zdezorganizowany styl przywiązania - łączy sprzeczne, naprzemienne strategie (bliskość i unikanie), często wynikające z doświadczeń relacji, które były jednocześnie źródłem bezpieczeństwa i zagrożenia. Osoba o tym stylu przywiązania wykazuje się większą nieprzewidywalnością w relacji, jej nastrój jest zmienny i zależy od sytuacji, podąża bardziej za aktualnymi myślami i kieruje się emocjami na dany moment, co jest skutkiem impulsywnych reakcji i zachowań, które utrudniają kontakt.

🔹️Bezpieczny styl przywiązania - najbardziej pożądany styl przywiązania, który charakteryzuje się zaufaniem do partnera, zdolnością do tworzenia stabilnych, opartych na zaufaniu relacji. Osoby te potrafią być blisko, a jednocześnie zachować autonomię, nie potrzebują ciągłych zapewnień bycia kochanymi i akceptowanymi w relacji, nie mają silnej potrzeby poczucia kontroli sytuacji. Mają zdolność do konfrontacji z trudnymi emocjami oraz umiejętności zdrowej, asertywnej komunikacji opartej na wzajemnym szacunku. Nie oznacza to jednak braku kłótni - ten element jest zdrowym objawem posiadania innych poglądów i zdań na różne tematy.

Identyfikacji swojego stylu przywiązania można dokonać przy pomocy kwestionariusza (KSP - kwestionariusz stylów przywiązaniowych) pod okiem psychologia w gabinecie lub samodzielnie za pomocą stron internetowych lub książek dotyczących stylów przywiązania, np. „Partnerstwo bliskości” Amir Levine, Rachel Heller. Warto jednak pamiętać, że pomoc w identyfikacji i pracy nad swoim stylem przywiązania wymaga dużego wkładu pracy nad własnymi przekonaniami na temat relacji. Warto w tym celu zgłosić się o pomoc do specjalisty zdrowia psychicznego, by uzyskać lepszy wgląd w siebie oraz uzyskać równowagę w budowaniu zdrowych, bezpiecznych relacji z innymi.

23/06/2026

Zaburzenie stresowe pourazowe to zaburzenie lękowe, które charakteryzuje się dynamicznym przebiegiem z występowaniem objawów na przemian z poprawnym funkcjonowaniem. Charakteryzuje się między innymi trudnościami z przetwarzaniem zdarzenia traumatycznego, powracającego w formie flashabacków, czyli przeżywania zdarzenia w chwili obecnej, silnym poczuciem zagrożenia, odczuwaniem częstego lęku, wzbudzeniem w ciele, pogorszeniem ogólnego funkcjonowania w pracy czy szkole (zaburzenia koncentracji, uwagi, unikanie). Z PTSD jest również silnie związane pojęcie derealizacji, czyli poczucie nierealności otoczenia lub samego siebie (np. oglądanie siebie z innej perspektywy, bycie bohaterem własnego życia, poczucie spowolnionego czasu). Osoba z PTSD może unikać wspomnień i miejsc związanych z traumą, ale również nie pamiętać wielu elementów zdarzeń traumatycznych, za to objawy mogą być tak samo dokuczliwe. PTSD często może być mylone z objawami ADHD ze względu na możliwość występowania nadmiernej pobudliwości, trudności ze snem, nadmiernej czujności, problemów z koncentracją. Za samo zdarzenie traumatyczne uważamy zdarzenia stwarzające zagrożenie życia, zdarzenia stwarzające zagrożenie fizyczne, wywołujące u osoby doświadczającej duże poczucie bezradności, strachu, lęku, którego mózg nie jest w stanie właściwie przetworzyć. Zdarzenia te mogą mieć charakter jednorazowy bądź wielokrotny, jeżeli osoba doświadczała wielokrotnie różnych zdarzeń traumatycznych, np. w dzieciństwie (wtedy mówimy o CPTSD). Podsumowując PTSD to nie „słabość”, ale naturalna reakcja układu nerwowego na doświadczenie przeciążające możliwości radzenia sobie. Wsparcie i odpowiednio dobrana terapia mogą znacząco zmniejszyć objawy i pomóc odzyskać poczucie bezpieczeństwa oraz wpływu na własne życie.

12/06/2026

Dr. Agnieszka Kozak to wykładowczyni, psycholog i trenerka biznesu. Jacek Wasilewski - medioznawca, doktor habilitowany nauk społecznych. Wspólnymi siłami stworzyli książkę ”Uwięzieni w słowach rodziców”. Jest ona niezwykle uważną i poruszającą refleksją nad tym, jak ogromną rolę w naszym życiu odgrywają słowa - szczególnie te, które słyszymy w dzieciństwie. Autorzy wychodzą od prostego, ale bardzo trafnego założenia: od początku życia funkcjonujemy wśród słów i to właśnie one nas kształtują. W okresie, gdy jesteśmy najbardziej wrażliwi i zależni od dorosłych, język staje się narzędziem budowania naszej tożsamości i może nas wzmacniać, ale też ograniczać. Szczególnie ważnym elementem książki jest metafora słów jako „zaklęć”. To one potrafią odebrać głos („dzieci i ryby głosu nie mają”), zamrozić emocje („chłopaki nie płaczą”) czy zablokować autentyczność („nie wydziwiaj”). Autorzy pokazują, że takie komunikaty nie znikają, a zapisują się w nas i zaczynają działać jak wewnętrzne reguły kierujące naszym życiem. W tym sensie słowa rzeczywiście mają moc: mogą nas „ubrać” w poczucie wartości albo w lęk i społeczne oczekiwania. Książka skupia się na przekonaniach wyniesionych z domu rodzinnego, systemie nakazów, zakazów i powiedzeń, które głęboko się w nas zakorzeniają. Autorzy trafnie porównują je do ciasnego gorsetu: czegoś, co może być niewidoczne, ale w dorosłym życiu zaczyna uwierać, ograniczać i utrudniać swobodne funkcjonowanie. To bardzo obrazowe i jednocześnie trafne ujęcie mechanizmu, który wielu czytelników może w sobie rozpoznać.

Warto podkreślić, że publikacja nie ma na celu obwiniania rodziców czy negowania wychowania. Jej siła polega raczej na uświadamianiu, jak ogromny wpływ mają słowa i jak nieświadomie mogą być krzywdzące. Pokazuje też, że nawet jeśli pewne przekonania zostały w nas głęboko zakorzenione, nie jesteśmy wobec nich bezradni i możemy je rozpoznać, zakwestionować i zastąpić bardziej wspierającymi.

To książka szczególnie wartościowa dla osób, które chcą rozpocząć proces terapii lub są na jego początku. Pomaga zrozumieć, skąd biorą się nasze schematy myślenia, jakie znaczenie mają wzorce rodzicielskie oraz jak bardzo język wpływa na sposób postrzegania siebie i świata. Jednocześnie daje nadzieję i pokazuje, że zmiana jest możliwa.

31/05/2026

📚II Ogólnopolska Konferencja Naukowa "Nowe Horyzonty w Psychiatrii i Psychoterapii: Uzależnienia XXI wieku"

Kilka kadrów z konferencji poświęconej współczesnym wyzwaniom związanych z uzależnieniami.
Nieustannie dbamy o rozwój, żeby aktualizować naszą wiedzę.🌱

26/05/2026

Wiele osób stresuje się przed pierwszą wizytą u psychologa, czy psychoterapeuty. To zupełnie normalne. Mówienie o swoich trudnościach obcej osobie nie jest łatwe, dlatego zgłoszenie się na pierwszą konsultację wymaga dużej odwagi.
Żeby było to nieco łatwiejsze w tym poście przeczytasz o tym jak przebiega wizyta i jakich pytań możesz się spodziewać.

Na pierwszym spotkaniu w PROGRESJA po przywitaniu się ze specjalistą dostaniesz zestaw niezbędnych dokumentów do wypełnienia, przedstawiony zostanie regulamin, a po formalnościach zostaniesz zapytany o swoje trudności.
Pytania, które możesz usłyszeć na początku to "Z jakimi trudnościami przychodzisz?", "Dlaczego akurat teraz?", "Czy to Twoje pierwsze spotkanie z psychologiem/psychoterapeutą?", "Co chcesz zmienić?" "Nad czym chcesz pracować?", "Jakie masz oczekiwania od spotkań i jak je sobie wyobrażasz?".
Na pierwszym spotkaniu specjalista będzie pytał o podstawowe informacje o Twoim życiu. Na koniec wskaże odpowiednią formę pomocy i zaproponuje dalsze spotkania lub pokieruje do innego specjalisty, jeżeli będzie taka potrzeba.

Musisz wiedzieć, że sama konsultacja nie zobowiązuje do kontynuacji, a wybór terapeuty należy do Ciebie.

Na wizycie masz prawo zadawać nurtujące Cię pytania, a jeśli nie zdążyłeś wcześniej doczytać, warto pytać terapeutę o jego doświadczenie, w jakim nurcie pracuje, czy jest pod stałą superwizją.
Pierwszy krok często bywa najtrudniejszy ale pamiętaj, że psycholog/psychoterapeuta nie ocenia, a Ty nie musisz znać odpowiedzi na wszystkie pytania.

Pierwsze spotkanie dziecka z terapeutą wygląda nieco inaczej, o tym opiszemy w oddzielnym poście.