Monika Wilkowska - psychologia i mindfulness

12/05/2026

Wisława Szymborska o rozwijaniu pewnych znajomości,
których może nie musimy odkładać?

Milczenie roślin

Jednostronna znajomość między mną a wami
rozwija się nie najgorzej.
Wiem co listek, co płatek, kłos, szyszka, łodyga,
i co się z wami dzieje w kwietniu, a co w grudniu.
Chociaż moja ciekawość jest bez wzajemności,
nad niektórymi schylam się specjalnie,
a ku niektórym z was zadzieram głowę.

Macie u mnie imiona:
klon, łopian, przylaszczka,
wrzos, jałowiec, jemioła, niezapominajka,
a ja u was żadnego.

Podróż nasza jest wspólna.
W czasie wspólnych podróży rozmawia się przecież,
wymienia się uwagi choćby o pogodzie,
albo o stacjach mijanych w rozpędzie.

Nie brakłoby tematów, bo łączy nas wiele.
Ta sama gwiazda trzyma nas w zasięgu.
Rzucamy cienie na tych samych prawach.
Próbujemy coś wiedzieć, każde na swój sposób,
a to, czego nie wiemy, to też podobieństwo.

Objaśnię jak potrafię, tylko zapytajcie:
co to takiego oglądać oczami,
po co serce mi bije
i czemu moje ciało nie zakorzenione.

Ale jak odpowiedzieć na niestawiane pytania,
jeśli w dodatku jest się kimś
tak bardzo dla was nikim.

Porośla, zagajniki, łąki i szuwary –
wszystko, co do was mówię, to monolog,
i wy go nie słuchacie.

Rozmowa z wami konieczna jest i niemożliwa.
Pilna w życiu pospiesznym
i odłożona na nigdy.

08/05/2026

Uczę się ACT ale nie tylko :) Kryzys ma swoje dobre oblicze, pozwala się zatrzymać, rozeznać, aktualizować, nadawać nowe sensy i "odzyskać kontakt z własnym doświadczeniem" jak powiedziała dzisiaj prowadząca szkolenie Katarzyna Kachniarz ze Stowarzyszenie Widzących Więcej i bardzo mi się to spodobało. Kryzys ma też tę drugą trudniejszą stronę, kiedy możemy tracić poczucie bezpieczeństwa, nasze życie podlega dezorganizacji albo reorganizacji a my mamy trudniejszy dostęp do wewnętrznych i zewnętrznych zasobów. Warto wiedzieć, jakie mogą być sygnały ostrzegawcze, po czym poznamy, że robi się trudniej, jakich myśli, emocji, wrażeń w ciele możemy wtedy doświadczać i co możemy robić, żeby wspierać siebie i/lub innych.
Uczę się między innymi z Studio uważnego rozwoju-Zuzanna Setkowicz i Ewelina Adamczyk Uważna Droga:)

06/05/2026

O tym, że zdecydowałam się studiować ten nurt psychoterapii (czyli terapię kontekstualno - behawioralną ze szczególnym uwzględnieniem Terapii Akceptacji i Zaangażowania ACT) a nie inny, zdecydował fakt, że sama przeszłam terapię własną w tym nurcie. W tym czasie szukałam podejścia, które byłoby zgodne z moimi wartościami i sposobami myślenia o życiu i człowieku. Podczas terapii odkrywałam tę zgodność i spójność z między innymi moimi doświadczeniami z medytacją i medytacją uważności. Nauka w Szkoła Psychoterapii Behawioralnie utwierdza mnie w przekonaniu, że to był dobry wybór.
Tak samo ważne było dla mnie, że ten nurt jest solidnie przebadany i wciąż badany. Badania pokazują, co i w jaki sposób działa, co pozwala na najważniejsze - dostosowywanie interwencji do klienta a nie klientów do interwencji.
Na stronie Stowarzyszenia Association for Contextual Behavioral Science ACBS Polska można znaleźć przegląd badań na temat Terapii Akceptacji i Zaangażowania.

PRZEGLĄD BADAŃ ACT

Komisja ds. Inicjatyw Badawczych, powołana przez Konsultanta Krajowego ds. Psychoterapii, Łukasza Müldnera-Nieckowskiego, opublikowała wytyczne dla ośrodków szkolących w psychoterapii, których celem jest pogłębienie świadomości na temat danych naukowych, na których opiera się praktyka psychoterapeutyczna.

ACBS Polska publikuje podsumowanie danych na temat terapii akceptacji i zaangażowania (ACT, acceptance & commitment therapy), zawierającą listę badań RCT ACT oraz opis mediatorów zmiany, w tym zmiennych istotnych dla danej kategorii badawczej.

P**a badań w dniu 11 kwietnia 2026 wynosi 1447 i opiera się na pełnej liście RCT ACT udostępnionej na stronie Association for Contextual Behavioral Science. Lista ta zawiera badania RCT od 1986 do aktualnego momentu.

Link w komentarzu.

- Konsultant Krajowy i Zespół Ekspercki

26/04/2026

Włączanie interwencji i praktyk opartych na uważności i współczuciu do pracy z osobami mającymi trudności z lękiem lub zdiagnozowanym zaburzeniem lękowym było tematem mojego ostatniego spotkania z uczestniczkami Szkoły Mindfulness dla Profesjonalistów w Polski Instytut Mindfulness.

Przyglądałyśmy się z poznawczym, emocjonalnym, fizjologicznym i behawioralnym komponentom zaburzeń lękowych i niepomocnym próbom radzenia sobie z nimi. Dlaczego włączanie uważności i współczucia jest szczególnie pomocne w pracy z nimi?
Georg Eifert i John Forsyth - autorzy książki "Terapia akceptacji i zaangażowania zaburzeń lekowych. Przewodnik po strategiach zmiany opartych na uważności, akceptacji i wartościach" zwracają uwagę na fakt, że zaburzenia lękowe są zaburzeniami polegającymi na unikaniu doświadczenia a praktyki uważności i współczucia pozwalają na stopniowe rozwijanie wewnętrznych zasobów, postaw i umiejętności wspierających akceptującą relację z własnymi doświadczeniami i sobą samym.

Bardzo to było dobre spotkanie. Dziękujemy wszystkim uczestniczkom za zaciekawienie, otwartość i zaangażowanie:)

Jeśli ktoś z Was jest zainteresowany, zapraszamy na stronę Polskiego Instytutu Mindfulness, na której znajdziecie informacje o programie i rekrutacji. https://www.polski-instytut-mindfulness.pl/szkola.../

Team MINDPRO- prof. Zuzanna Setkowicz z Studio uważnego rozwoju-Zuzanna Setkowicz, Anna Molenda Anna Molenda, dr Magda Wilk z Magda Wilk - Życie w harmonii, Monika Wilkowska.

18/04/2026

A gdyby tak co jakiś czas, intencjonalnie i świadomie zanurzyć się w krajobraz w podobny sposób do tego, w jaki zanurza się a potem opisuje Hiroko Oyamada?
"Ogród był ogromny. (...) Nieopodal stawu rosło drzewo. Z powykręcanego szarawego pnia wyrastała kępa jasnozielonych listków. Spomiędzy nich wyłaniały się okrągłe zielone owoce. Te liście i te owoce również falowały, ale zupełnie inaczej niż roślinność nad stawem. Podszedłem do drzewa i spojrzałem w niebo. Nie wszystkie liście były jeszcze rozwinięte i w szczelinach pomiędzy nimi udało mi się dojrzeć błękit. Pogoda była piękna. Na tle nieba zielone owoce nabierały złotawego odcienia. Gdy liście się zakołysały, ich cienie zaczęły tańczyć na mojej twarzy, czasami blokując oślepiające słońce".

16/04/2026

Zapraszamy serdecznie do kolejnej edycji Szkoły Mindfuless dla Profesjonalistów w Polski Instytut Mindfulness. Ten projekt ma dużo miejsca w moim sercu i mojej głowie, bo mam przyjemność go współtworzyć i prowadzic razem z prof. Zuzanną Setkowicz - Janeczko ze Studio uważnego rozwoju-Zuzanna Setkowicz, Anią Molendą Anna Molenda i dr Magdą Wilk Magda Wilk - Życie w harmonii. Jeśli ktoś z Was jest zainteresowany, zapraszamy na stronę Polskiego Instytutu Mindfulness, na której znajdziecie informacje o programie i rekrutacji. https://www.polski-instytut-mindfulness.pl/szkola-mindfulness-dla-profesjonalistow/

09/04/2026

Uważne widzenie.
Uważności możemy uczyć się od każdego.
Ja lubię uczyć się uważności na przykład od architektów.

31/03/2026

W weekend miałam przyjemność spotkać się z uczestniczkami Szkoły Mindfulness dla Profesjonalistów w Polski Instytut Mindfulness i poprowadzić z prof. Zuzanną Setkowicz - Janeczko moduł poświęcony włączaniu uważności i współczucia do pracy z drugim człowiekiem. Obejmowałyśmy refleksją teorię i doświadczenia płynące z naszej wspólnej i osobistej praktyki. Na przykład to, jak te trzy aspekty wpływają na nasza wiedzę, doświadczenie, umiejętność konceptualizacji ale też a może przede wszystkim na postawy, perspektywy i naszą obecność w relacji terapeutycznej.
Bardzo to było ciekawe spotkanie i jednocześnie praktyka uważności. Mam dużą wdzięczność dla uczestniczek za zaangażowanie, obecność i zaciekawienie. Dziękuję:)
Cieszę się na kolejne spotkanie.
A wszystkich zainteresowanych zapraszamy na stronę Polskiego Instytutu Mindfulness, na której można przeczytać o kolejnej edycji szkolenia https://www.polski-instytut-mindfulness.pl/szkola-mindfulness-dla-profesjonalistow/

Zespół MindPro: prof. Zuzanna Setkowicz-Janeczko Studio uważnego rozwoju-Zuzanna Setkowicz, Anna Molenda Anna Molenda, dr Magda Wilk Magda Wilk - Życie w harmonii, Monika Wilkowska

27/03/2026

Jak rozumiem proces terapeutyczny i relację terapeutyczną?
Właśnie tak, jak behawioralny kontekstualizm został opisany w udostępnionym poście Stowarzyszenia Association for Contextual Behavioral Science Polska ACBS Polska, do którego należę.
Nie zawsze sie udaje, ale staram się, bo bliska jest mi myśl, że "w tym podejściu tak ważne są relacja terapeutyczna, uważność na funkcję zachowania i szacunek do ludzkich prób radzenia sobie".
Cieszę się, że mogę uczyć się od ludzi i z ludźmi, którzy mają podobne wartości, a różnice między nami są dla mnie inspiracją.

Czym właściwie jest behawioralny kontekstualizm?
..to sposób patrzenia na człowieka, w którym nie wyrywamy zachowań, emocji ani myśli z ich żywego tła. Nie pytamy „co jest z tobą nie tak?”. Pytamy raczej: w jakim kontekście to się wydarza? czemu to zachowanie służy? przed czym chroni? co pomaga przetrwać, czy oddala od ważnego życia?

W takim podejściu człowiek nie jest „zbiorem objawów”. Jest osobą, która działa najlepiej, jak potrafi, w konkretnych warunkach swojego życia, historii, relacji, ciała, emocji i doświadczeń. Kontekstualizm zakłada, że samo zachowanie nie jest z natury ani „dobre”, ani „złe”. To, co na pierwszy rzut oka wygląda jak problem, bardzo często było albo nadal jest próbą poradzenia sobie z bólem, lękiem, stratą, napięciem czy samotnością.

Unikanie może kiedyś chroniło.
Wycofanie mogło pomagać przetrwać.
Złość mogła być jedynym dostępnym językiem granic.
Nadmierna kontrola mogła dawać choć odrobinę poczucia bezpieczeństwa.

To nie znaczy, że każde zachowanie nam służy. Ale zanim zaczniemy coś zmieniać, próbujemy to zrozumieć w kontekście, a nie ocenić. W psychoterapii opartej na naukach kontekstualno-behawioralnych patrzymy więc nie tylko na to, co ktoś robi, ale też:
kiedy to robi,
w odpowiedzi na co,
z jaką historią,
jakim kosztem,
i czy to przybliża go do życia, które chce budować.

To właśnie dlatego w tym podejściu tak ważne są relacja terapeutyczna, uważność na funkcję zachowania i szacunek do ludzkich prób radzenia sobie.

Do nurtów psychoterapii zakorzenionych w naukach kontekstualno-behawioralnych należą m.in.:
ACT (Terapia akceptacji i zaangażowania),
FAP (Terapia oparta na analizie funkcjonalnej),
PBT (Terapia oparta na procesach),
cRFT (kliniczne zastosowanie Teorii ram relacyjnych),
a także inne podejścia rozwijane w ramach trzeciej fali terapii behawioralnych.

Łączy je wspólne założenie: człowieka najlepiej rozumie się nie przez etykiety, lecz przez kontekst jego życia, bo czasem to, co wygląda jak „trudność”, jest po prostu bardzo ludzką próbą poradzenia sobie w bardzo trudnych warunkach.

Czy bliskie jest Ci to podejście?

15/03/2026

"- Proszę nie szarpać drzwi - powiedziała pani z obsługi.
- Przecież jest tabliczka "This way out".
- Tam już nic nie ma.
- To jak się wychodzi?
- Wejściem."

napisał Marcin Wicha w felietonie "Łabędzi śpiew przy wschodniej ścianie", który możemy przeczytać w książce "Proste rzeczy". Widzenia, słyszenia, czucia możemy uczyć się od innych. Lubię jak niektórzy architekci widzą świat, przestrzeń, kolory, faktury, perspektywę. Mówią rzeczy, które mogłyby się znaleźć w podręczniku terapii akceptacji i zaangażowania. Renzo Piano powiedział na przykład - "elastyczność daje wolność i umożliwia zmianę". Każdy może być naszym nauczycielem uważnej obecności.

27/02/2026

Kiedy na koniec kursów uczestnicy zastanawiają się, co w trakcie kursu zmieniało się i co zmieniali w swoim życiu, a potem czytam, że jedną z najważniejszych rzeczy było odkrycie współczucia dla samego/samej siebie, o którym wcześniej nie miało się pojęcia, że istnieje, że bezstronność to game changer w życiu, że pojawia się lekkość odczuwania, akceptacja emocji, tego, co mówi ciało, nawet, kiedy to jest bardzo trudne, że pojawia się zmiana w odczuwaniu sensu życia, że można podchodzić do trudności w życiu, w sposób, o który się wcześniej siebie samego/siebie samej nie podejrzewało, to niezmiennie pojawia mi się myśl, że warto się zaciekawiać, otwierać i podejmować zaangażowane działanie i że bycie w grupie bardzo nas w tym może wspierać.
Dziękuję kolejnej grupie za to, ze mogłam jej towarzyszyć. Czerpałam z tych spotkań radość i dużo się od Was nauczyłam. Dziękuję :)