Menthalia

26/08/2026

Czy można tęsknić za sobą? 🌿

A może ta dziewczyna, za którą tęsknisz, wcale nie została w przeszłości?
Ona gdzieś ciągle jest.
Ukryta pod cudzymi oczekiwaniami, przekonaniami o tym, jaka powinnaś być i rolami, które przez lata brałaś na siebie.

Czasem daje Ci o sobie znać.

W tęsknocie, której nie potrafisz nazwać.
W poczuciu, że czegoś Ci brakuje, choć przecież wszystko wydaje się być na swoim miejscu.
W zmęczeniu życiem, które z zewnątrz wydaje się całkiem dobre.

Siedzi gdzieś pod tym wszystkim i czeka, aż ją zauważysz.

A przecież ona nie chce wiele.

Chce, żebyś ją zobaczyła.
Żebyś się nią zaopiekowała.
Żebyś pozwoliła jej wreszcie wyjść na powierzchnię. 🌱

Clarissa Pinkola Estés w „Biegnącej z wilkami” pisała o dzikiej kobiecie, którą można stracić z oczu, ale nie można jej całkowicie utracić.

Czasem kryzys sprawia, że nie da się już tak łatwo odwrócić od tego, co w nas woła o uwagę.

I wtedy warto się zatrzymać.

Bo być może ta dziewczyna nie przyszła po to, żeby przypominać Ci o przeszłości.

Być może przyszła, żebyś wreszcie pozwoliła jej być częścią Twojego życia. 🦋

Inspiracją do tego tekstu była piosenka „Tamta dziewczyna” Sylwii Grzeszczak. 🎶

17/08/2026

05/08/2026

🎭 **„Primabalerina tańczę po motywach…”**

To jedno zdanie zatrzymało mnie na dłużej.

I pomyślałam, że czasem właśnie tak wyglądają relacje.

Jedna osoba czuje, że coś się zmieniło. Widzi krótsze odpowiedzi, wycofanie, napięcie, ciszę. Intuicja podpowiada, że pod powierzchnią dzieje się coś ważnego.

Ale zamiast usłyszeć: *„Jest mi trudno”*, *„Jestem zły"* albo *„Potrzebuję czasu”*…

dostaje tylko wskazówki.

Spojrzenia.
Milczenie.
Półsłówka.
Zmianę tonu głosu.

I zaczyna tańczyć po motywach.

Domyśla się.
Analizuje.
Łączy fakty.
Szuka właściwej odpowiedzi na pytanie, którego nikt nie zadał.

To bardzo męczący taniec.

💛 Zwłaszcza dla osób wysoko wrażliwych, które z łatwością wychwytują najdrobniejsze zmiany w zachowaniu drugiego człowieka. Często czują, że „coś jest nie tak”, ale nie mają pewności, czy ich odczucia są prawdziwe. A gdy druga osoba nie mówi wprost, wyobraźnia zaczyna dopowiadać resztę.

Bliskość nie rodzi się z domysłów.

Rodzi się wtedy, gdy możemy powiedzieć, co naprawdę czujemy, czego potrzebujemy i co dzieje się w naszym świecie.

Dojrzałość w relacji nie polega na tym, że ktoś potrafi czytać nam w myślach.

Polega na tym, że uczymy się mówić o tym, co dzieje się w naszym świecie.

❓ A Ty? Zdarzyło Ci się kiedyś „tańczyć po motywach” – próbować odgadnąć, co naprawdę czuje lub myśli druga osoba? A może to Ty liczyłeś(-aś), że ktoś domyśli się, co przeżywasz?

*Zainspirowane piosenką „Primabalerina” Margaret. *

27/07/2026

👣Kiedy przestaliśmy biec...
..okazało się, że od dawna nie idziemy już w tym samym kierunku.

💭 Znasz to uczucie?

Wracasz po całym dniu do domu. Rzucacie sobie szybkie „co tam?”, jecie obiad, scrollując telefony. Potem siedzicie na jednej kanapie, metr od siebie, a czujesz taką pustkę, jakby drugą osobę dzieliły od Ciebie kilometry. W końcu gasicie światło i zasypiacie odwróceni plecami do siebie.

🤍 I nagle dociera do Ciebie, że ta cisza to nie jest „święty spokój”. To jest moment, w którym trzeba przestać okłamywać samego/samą siebie. Ile można udawać, że wszystko jest w porządku i że „jakoś to będzie”.

🕊️ Związki umierają w absolutnej ciszy.

Po prostu przestaje nas obchodzić, co ta druga strona naprawdę czuje, co ją boli, z czego się śmieje. Przestajemy pytać z prawdziwą ciekawością: „jak minął Twój dzień?”. Zaczynamy żyć jak współlokatorzy, którzy po prostu dzielą rachunki i lodówkę. Uwięzieni we własnych sprawach i własnej rutynie.

🎧 Niedawno usłyszałam piosenkę Margaret i Dawida Kwiatkowskiego **„Później Ci opowiem”**.

Muszę przyznać, że już dawno żaden utwór nie zrobił na mnie takiego wrażenia.

Nie opowiada o spektakularnym rozstaniu. Wręcz przeciwnie. Jest o czymś, co wydaje mi się znacznie bardziej przejmujące – o cichym oddalaniu się od siebie. Takim, które dzieje się dzień po dniu, aż w końcu uświadamiasz sobie, że od dawna nie idziecie już w tym samym kierunku.

Jeśli jeszcze jej nie słyszeliście, zatrzymajcie się na chwilę i posłuchajcie.

💬 A jak to wygląda u Was? Złapaliście się kiedyś na tym, że łatwiej jest żyć „obok” niż „z”?

07/07/2026

# ❄️ Najgorsza jest obojętność.

Wiele osób boi się złości. Traktuje ją jak emocję, której najlepiej jak najszybciej się pozbyć.

A przecież złość sama w sobie nie jest problemem.

⚡ To znak, że coś jest dla nas ważne. Że jakaś granica została przekroczona. Że nie zgadzamy się na to, co się dzieje. To właśnie złość często daje odwagę, by powiedzieć „dość”, odejść, zawalczyć o swoje prawa, zmienić pracę, zakończyć relację albo zacząć żyć po swojemu.

Dlatego, paradoksalnie, złość bywa dobrym objawem.

Bo dopóki czujemy emocje – cokolwiek jeszcze się w nas dzieje. Walczymy. Szukamy. Próbujemy. Mamy nadzieję, że coś można zmienić.

Najbardziej niepokoi mnie coś zupełnie innego.

🧊 Obojętność.

To moment, w którym przestajemy się złościć, bo uznajemy, że nie warto. Przestajemy rozmawiać, bo i tak nic to nie zmieni. Przestajemy zabiegać o relację, angażować się w pracę, walczyć o siebie.

Nie dlatego, że wszystko jest w porządku.

Dlatego, że przestaliśmy wierzyć, że cokolwiek ma jeszcze sens.

💔 To właśnie obojętność najczęściej kończy związki. Nie kłótnia. Nie złość. Nie różnica zdań.

To ona sprawia, że ktoś odchodzi emocjonalnie na długo przed tym, zanim odejdzie naprawdę.

To ona zabiera satysfakcję z pracy, gdy przestajemy widzieć sens w tym, co robimy.

To ona odbiera człowiekowi gotowość do zawalczenia o siebie.

Dlatego nie oceniaj swoich emocji zbyt pochopnie.

🌱 Bo dopóki potrafisz się złościć, wzruszać, cieszyć czy smucić, dopóty coś w Tobie żyje.

Największym zagrożeniem nie jest burza.

Największym zagrożeniem jest cisza, która przychodzi po niej.

🎵 Pamiętacie piosenkę „Gdybyś był” zespołu Łzy? Za każdym razem, gdy jej słucham, uderza mnie, jak wiele mówi o tym, co dzieje się między ludźmi, kiedy zamiast emocji pojawia się pustka.

22/06/2026

👂 Słuchają, ale nie słyszą

Czasem mam wrażenie, że ludzie słuchają tylko po to, żeby odpowiedzieć, a nie po to, żeby zrozumieć.

Mówisz wprost, czego chcesz, czego nie chcesz, co byłoby dla Ciebie pomocne. A w odpowiedzi i tak dostajesz coś zupełnie innego — bo ktoś uznał, że wie lepiej.

💭 Wie, co powinnaś zrobić. Wie, co jest dla Ciebie dobre.

I w pewnym momencie człowiek zaczyna się zastanawiać, po co w ogóle mówić, skoro i tak trafia to gdzieś obok.

To trochę jak rozmowa z czatem GPT — słowa przechodzą przez filtry i schematy interpretacji i wracają już w innej wersji niż zostały wypowiedziane.

❤️ Nie każdy potrzebuje rady. Chce tylko, żeby go usłyszano i uszanowano jego decyzję.

📩 Jeśli czujesz, że potrzebujesz przestrzeni, w której możesz naprawdę zostać wysłuchana/y — możesz się do mnie odezwać.

🎧 A jeśli chcesz zostać z tym na chwilę — posłuchaj utworu „Odłamki” zespołu Afromental.

06/06/2026

🧸 W każdym z nas wciąż jest dziecko 🌿✨

Lubię wracać do tego wiersza. Przypomina mi dzieciństwo, kiedy czas płynął wolniej, a zwykłe rzeczy miały w sobie coś wyjątkowego. ☀️

Bywa, że chcemy wracać
do prostych rzeczy. Do ziemi, do kamieni,
do trawy i wiatru. Do rzeczy znanych nam
od dawna, do tego, co wiedzieliśmy kiedyś,
gdy nasze godziny wypełniały patyczki
wbite w ziemię, sterty zeschłych liści,
albo cieniutkie białe kości
od dawna martwych ptaków.
Tak łatwo było wtedy położyć się
na wielkiej skale przy potoku
i czuć na ciele ciepło słońca.
Za to nie czuliśmy presji czasu,
jak teraz. Świat zdawał się solidny
i prawdziwy, a życie było powolne i długie, i dobre.

— Carolyn Elkins, "Co wiedzieliśmy kiedyś"

✨ I zastanawiam się, czy to świat się zmienił tak bardzo… czy to my zaczęliśmy zbyt szybko i zbyt głośno iść przez życie, żeby zauważać jego prostotę?

🎵 Polecam utwór Sylwii Grzeszczak – „Och i ach”. Wsłuchajcie się w słowa; to przypomnienie, by zawsze pielęgnować w sobie dziecko. 🍭

23/05/2026

W czyich rękach jest Twoje życie?

🧠 Życiem nie rządzi pech ani fatum.

Czasem znacznie prościej jest powiedzieć „tak wyszło”, „los tak chciał”, niż zastanowić się, na ile sami dokładamy cegiełkę do tego, co później nazywamy „pechem”.

Bo sukces lubimy przypisywać sobie.
A porażkę łatwo zrzucamy na okoliczności zewnętrzne.

Tylko że gdzieś po drodze tracimy kontakt z tym, na co realnie mamy wpływ.

To prawda — nie mamy wpływu na wszystko. Pogoda, choroba, śmierć bliskich, wypadki, nagłe zdarzenia czy decyzje innych ludzi nie zależą od nas.

⚖️ Ale są też sytuacje, które wynikają z naszych decyzji.

I ważne jest, żeby umieć to odróżnić.

🪡 Bo wtedy wraca sprawczość — poczucie, że nie jesteśmy bezwolnymi marionetkami i nie każde wydarzenie jest wyłącznie dziełem przypadku.

🤲 Że możemy wziąć sprawy w swoje ręce i pokierować swoim życiem.

Jeśli czujesz, że chcesz mieć większy wpływ na swoje życie — zapraszam Cię na rozmowę. 🌿

🎧 Na koniec zostawiam Ci „Ostatnią nadzieję” Sanah i Dawida Podsiadły.

09/05/2026

🌿To ja goję rany, nie czas...

W kryzysie często słyszymy: „daj sobie czas”. ⏳
I to jest ważne — bo upływ dni może trochę obniżyć napięcie,
uspokoić ciało i uporządkować myśli. 🧠

Ale samo czekanie nie leczy. ❗

Kluczowe jest to, co dzieje się w tym okresie:
czy masz przestrzeń, żeby poczuć trudne emocje, 💔
czy próbujesz je odsunąć, zagłuszyć albo przeczekać.

Unikanie daje chwilową ulgę,
ale zatrzymuje proces zdrowienia.

Dlatego wiele osób mówi:
„minęło tyle miesięcy, a ja nadal jestem w tym samym miejscu”.

Gojenie ran zaczyna się wtedy, kiedy krok po kroku: 👣
zauważasz swoje emocje,
nazywasz je,
i uczysz się z nimi być — bez uciekania od siebie. 🤍

Czas może w tym pomóc.
Ale nie zrobi tego za Ciebie.

💬 Jeśli jesteś teraz w kryzysie i czujesz, że trudno Ci przez to przechodzić samodzielnie — zapraszam do kontaktu.

🎧 Na koniec zostawiam Cię z piosenką Margaret "Tańcz głupia".
Z pozoru prosty tytuł, ale tekst niesie dużo więcej, niż może się wydawać...