Pracownia psychologiczna Strefa Od-Rodzenia Agnieszka Adamczyk

02/06/2026

02/06/2026

Badania naukowe pokazują, że sposób mówienia o samobójstwach może wpływać na osoby znajdujące się w kryzysie psychicznym. Dlatego Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) oraz Międzynarodowe Towarzystwo Zapobiegania Samobójstwom (IASP) od lat publikują rekomendacje dotyczące bezpiecznej komunikacji medialnej.

W Polsce również opracowano standardy informowania o samobójstwach, przygotowane przez ekspertów związanych z inicjatywą „Życie Warte Jest Rozmowy”, Polskim Towarzystwem Suicydologicznym oraz środowiskiem specjalistów zajmujących się profilaktyką zachowań samobójczych. Standardy te powstały po to, aby wspierać dziennikarzy, twórców internetowych, instytucje i osoby publikujące treści dotyczące samobójstw.

Zarówno polskie, jak i międzynarodowe rekomendacje podkreślają, że warto:

🔹 unikać sensacyjnego języka i dramatyzowania przekazu,

🔹 nie wskazywać jednej przyczyny samobójstwa,

🔹 nie opisywać szczegółowo metod ani okoliczności śmierci,

🔹 pamiętać, że samobójstwo jest zjawiskiem wieloczynnikowym,

🔹 każdorazowo zamieszczać informacje o dostępnych formach pomocy,

🔹 wzmacniać przekazy budujące nadzieję, sprawczość i gotowość do szukania wsparcia.

Współczesna suicydologia podkreśla, że odpowiedzialna komunikacja może pełnić funkcję profilaktyczną. Słowa mają znaczenie — mogą utrwalać stereotypy i stygmatyzację, ale mogą też pomagać osobom w kryzysie zrobić pierwszy krok po pomoc.

📘 Polskie standardy informowania o samobójstwach dostępne są bezpłatnie:
https://zwjr.pl/artykuly/standardy-informowania-o-zachowaniach-samobojczych

02/06/2026

Przypominamy: poniedziałek i wtorek to dni, w których jest czynny Telefon Zaufania dla Nauczycieli +48 510 338 182

Więcej o tym dlaczego powstał i na jakich zasadach działa można przeczytać w artykule w magazynie "Twarze depresji".

Partnerem projektu jest UmmU a patronat nad nim ma Ministerstwo Edukacji Narodowej.

02/06/2026

🌸🎈 Dzień Dziecka w Rodzę w DG 🎈🌸

Z okazji Dnia Dziecka życzymy wszystkim dzieciom, tym małym i tym, które dopiero przyszły na świat, dużo uśmiechu, zdrowia, ciepła i codziennej radości 💕👶

Niech każdy dzień będzie pełen miłości, bezpieczeństwa i pięknych chwil spędzonych z najbliższymi ✨

Dziękujemy, że możemy uczestniczyć w tak wyjątkowych momentach ❤️

26/05/2026

Dzień Matki to moment, w którym chcemy powiedzieć o tym, jak ważna dla rozwoju dziecka jest bezpieczna, bliska relacja z mamą 🤱

To właśnie więź z rodzicem daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Pomaga mu poznawać świat, budować zaufanie do innych, a także uczyć się rozpoznawać emocje, potrzeby i granice. Więź ma wpływ nie tylko na dzieciństwo, lecz także na to, jak dziecko w przyszłości będzie budować relacje z innymi i myśleć o sobie.

Warto też pamiętać, że budowanie więzi to proces. Nie zawsze dzieje się od razu i nie zawsze jest łatwe. Rodzice i opiekunowie również potrzebują wsparcia i wiedzy, by z uważnością towarzyszyć dzieciom w ich rozwoju i wzmacniać ich poczucie bezpieczeństwa.

📢 Dlatego przypominamy o naszym bezpłatnym webinarze poświęconym programowi wzmacniania bezpieczeństwa dzieci GADKI. Zapraszamy na niego rodziców i opiekunów dzieci do 12. roku życia.
📆 Już jutro (27 maja) w godz. 18:00–19:0
Zapisy: https://fundacjadajemydzieciomsile.clickmeeting.com/928774335/register

26/05/2026

- Stała czujność – bycie zawsze "dostępną"; mózg w ciągłym trybie gotowości.
- Regulowanie emocji dziecka przy jednoczesnym regulowaniu własnych.
- Mental load – niewidzialne zarządzanie życiem rodziny.
- Lęk o dziecko – zdrowotny, rozwojowy, społeczny.
- Koordynowanie, planowanie, przypominanie – przedszkole, szkoła, zakupy, ubrania, wizyty. Podejmowanie dziesiątek drobnych decyzji dziennie.
- Poczucie braku wsparcia – np. rodzina daleko, partner pracuje, sąsiedzi to obcy ludzie.
- Presja społeczna – być dobrą matką, wyglądać, pracować, rozwijać się...
- Samotność w roli – poczucie bycia główną odpowiedzialną.

Czy ta lista jest także o was? A co was nie dotyczy?
Czy od "zmęczenia matki" można odpocząć w jeden weekend?

👉 "Jak dawać radę, gdy dziecko nie daje rady" – książka, która pokazuje drogę do emocjonalnej równowagi. Książkę znajdziecie na natuli.pl.

26/05/2026

- Klocek nie pasuje do otworu i trzeba próbować kilka razy.
- Buty zakładane samodzielnie po raz pierwszy i po raz dziesiąty.
- Inne dziecko nie chce się bawić w tę samą grę.
- Czekanie na kolację, gdy jest się głodnym.

💛 Dlaczego to jest takie ważne? A my zazwyczaj chcemy dziecku oszczędzać trudniejszych doświadczeń, prawda?

👉 Dlaczego dzieci potrzebują frustracji? Brzmi przewrotnie. Ale to jedno z lepiej udokumentowanych odkryć psychologii rozwojowej. Frustracja to stan, który pojawia się wtedy, gdy między tym, czego chcemy, a tym, co dostajemy jest luka.
- Chcę dosięgnąć zabawki, ale nie mogę. Chcę wygrać, ale przegrywam. Chcę teraz, ale muszę czekać. Chcę coś dostać, ale nie dostaję.

Ta luka, czyli małe, codzienne i proporcjonalne do wieku doświadczenie, jest budulcem odporności psychicznej. Odporności tej nie buduje wiedza o tym, że trudności się przeżywa – buduje ją doświadczenie przeżycia ich. Każda mała frustracja, której doświadcza dziecko zostawia w układzie nerwowym “wzmacniający” ślad. Natomiast jest jeden, podstawowy warunek tego procesu. Jaki?

Frustracja buduje odporność tylko wtedy, gdy dziecko nie jest z nią samo. Przy spokojnym, obecnym dorosłym uczy się tego, że trudności nie wyniszczają. Nie chowa ich do wewnątrz, nie zamraża się, nie neguje, ale uczy się w nich nawigować i regulować układ nerwowy. Frustracja jest naturalnym elementem życia. Naszym zadaniem nie jest chronić przed nią dzieci, lecz tworzyć środowisko, w którym będą mogły się z nią bezpiecznie mierzyć.

💛 "Wild family" – książka o więzi (fundamencie rozwoju) i relacjach rodzinnych. Książkę znajdziecie na natuli.pl.

26/05/2026

Agnieszka Wiśniewska: Co to jest instynkt macierzyński? Posługujesz się w ogóle taką kategorią?

Justyna Dąbrowska: Nie. Gdybym miała mówić o czymś, co jest wrodzone, mówiłabym raczej o wrodzonej energii do życia, do przeżywania przyjemności i o potrzebie wchodzenia w relacje z innymi ludźmi.
Pragnienie posiadania dziecka może być ekspresją tej życiowej energii, którą psychoanaliza ładnie nazywa „libido”, może też być sposobem, żeby poradzić sobie z lękiem przed śmiercią, żeby przedłużyć swoje istnienie. Może wynikać z potrzeby tworzenia relacji z innymi ludźmi – jesteśmy wszak istotami społecznymi, rozwijamy się w stadzie, a rodzicielstwo bardzo rozwija.
Ale myśl o dziecku może też wynikać z potrzeby spełnienia oczekiwań społecznych, zyskania aprobaty rodziny i otoczenia. „Bo tak trzeba”. Czasem któreś z partnerów ma nadzieję, że dziecko scementuje związek, że ich jeszcze bardziej połączy. Ale żadnej z tych motywacji nie utożsamiałabym z „instynktem”. Gdyby w kobiecie była jakaś przemożna siła biologiczna pchająca ją ku rozmnażaniu, nie mielibyśmy takiego spadku urodzeń w całej Europie.

AW: To pojęcie pojawia się często w kontekście porodu i opieki nad dzieckiem.
JD: Mówi się, że „instynkt” wybucha wraz z narodzinami dziecka. Według mnie nic tam nie wybucha, tylko zapoczątkowuje się proces, który potem rozwija się latami. Zaczyna się budować więź.

AW: Czym jest ta więź między matką a dzieckiem?

JD: Więź służy bezpieczeństwu. Najpierw chodzi o to, że noworodek sam nie przeżyje. Robi więc wszystko, by zatrzymać matkę przy sobie. Ona po niewygodach porodu mogłaby chcieć go porzucić, jednak zazwyczaj tego nie robi, wspomaga ją w tym również fizjologia. Mechanizm na poziomie biologicznym jest podobny do tego, który cementuje relację miłosną między partnerami. Po udanym porodzie w organizmie matki jest tyle oksytocyny co po długim orgazmie. Jest ona także we krwi dziecka. Dzięki oksytocynie oboje psychologicznie się na siebie „otwierają”, są wobec siebie ufni, jest im ze sobą miło. To m.in. dlatego nie używam sformułowania „instynkt macierzyński” – bo „instynkt” zakłada jednokierunkowy wektor: od matki do dziecka. Tymczasem to działa wzajemnie – matka wiąże się z dzieckiem, a dziecko z matką. I dziecko w tym procesie wiele inicjuje! Ono się przysysa do piersi, szuka twarzy matki i się w nią wpatruje, uspokaja się przy matce, co jest dla niej bardzo nagradzające. Więc najpierw chodzi o to, żeby tego malca nie porzucić. Jemu też na tym zależy, dlatego tak się uspokaja, kiedy czuje fizyczny kontakt. Chce być noszony, przylega do nas, mocno chwyta palec. Ludzkie dziecko jest przecież kompletnie bezradne, nie przetrwałoby samo.
Potem więź służy coraz szerzej rozumianemu bezpieczeństwu. Dziecko może się rozwijać, uczyć nowych rzeczy – czyli ryzykować, poznawać to, co nieznane – tylko wtedy, kiedy czuje się bezpiecznie.
Warto dodać, że więź tworzymy latami (jak w każdym ważnym związku), ale tu mówię o wadze tego często niedocenianego początku, który może być trampoliną do macierzyństwa, tak jak romantyczne zakochanie może być trampoliną do udanego związku partnerskiego.

fragment rozmowy dla Krytyki Politycznej
obraz: Infant's Repast - Study of a Mother and Child, 184 by Ford Madox Brown

20/05/2026

20/05/2026