Centrum Terapii Złoty Środek - Monika Widelska

Centrum Terapii Złoty Środek - Monika Widelska Zapraszam!
(1)

Centrum Terapii Złoty Środek - Monika Widelska 💛
- Pomoc psychologiczna dla nastolatków, młodych dorosłych i ich rodziców.
- Terapia indywidualna oraz diady (rodzic-dziecko).
- Diagnoza i terapia ADHD.
- Stacjonarnie (Garwolin) oraz online.

Opanowana reakcja na stres to coś, z czego Agnieszka od miesięcy była dumna. Kiedy w pracy pojawiał się chaos, ona jako ...
18/08/2026

Opanowana reakcja na stres to coś, z czego Agnieszka od miesięcy była dumna. Kiedy w pracy pojawiał się chaos, ona jako jedyna zachowywała spokój. Kiedy partner podnosił głos, ona odpowiadała cicho i rzeczowo. Znajomi mówili jej: „Ty to masz nerwy ze stali”.

Tylko że w nocy budziła się z bólem żołądka, zaciskała szczękę przez sen, a raz w miesiącu, bez wyraźnego powodu, płakała nad czymś zupełnie błahym. Rzecz w tym, że nasza bohaterka wcale nie regulowała swoich emocji, ona je kontrolowała za wszelką cenę, a to subtelna, ale bardzo ważna różnica.

👉 Zdrowa regulacja emocji polega na tym, że czujesz to, co się pojawia, nazywasz to i pozwalasz temu przejść przez Ciebie. Złość, smutek, czy lęk nie znikają, tylko znajdują bezpieczną drogę wyjścia, zamiast utykać gdzieś w środku.
👉 Kontrola działa inaczej. To próba niedopuszczenia emocji do głosu w ogóle. Zaciśnięcie, spięcie, zamrożenie. Choć z zewnątrz wygląda na opanowanie, w środku kosztuje ogromnie dużo energii.

Po czym rozpoznać, że tak naprawdę kontrolujesz, a nie regulujesz emocje?
- Potrzebujesz wielkiego wysiłku, żeby zachować spokój, a nie przychodzi on naturalnie.
- Emocje wracają w ciele jako napięcie, bezsenność, bóle mięśni, czy problemy trawienne.
- Zdarzają Ci się nagłe, niewspółmierne do sytuacji wybuchy, bo to, co tłumione, w końcu szuka ujścia.
- W środku czujesz coś zupełnie innego niż to, co pokazujesz na zewnątrz.

To, czego nie przepracujesz, nie znika. Niestety... prędzej, czy później upomni się o uwagę i dlatego warto znać zdrowe sposoby regulacji emocji, które wspierają Cię każdego dnia, zamiast odkładać problemy na później.

Pomagam kobietom uczyć się regulacji emocji, która nie kosztuje tyle energii co ciągła kontrola. Zapraszam do kontaktu.

Ania od dawna żali się przyjaciółce, że nie ma szczęścia do relacji, że mężczyźni, których poznaje, w końcu okazują się ...
11/08/2026

Ania od dawna żali się przyjaciółce, że nie ma szczęścia do relacji, że mężczyźni, których poznaje, w końcu okazują się niedostępni emocjonalnie, zajęci sobą albo po prostu znikają bez wyjaśnienia. Trudno jej jednak zauważyć, że to ONA sama, zanim jeszcze relacja na dobre się rozwinie, zaczyna szukać dowodów na to, że i tym razem coś pójdzie źle. Co się za tym kryje? Bardzo możliwe, że niskie poczucie własnej wartości naszej bohaterki.

Jeśli niskie poczucie własnej wartości sabotuje także Twoje związki, to może to wyglądać tak:
- Testujesz partnera, prowokujesz sytuacje, w których sprawdzasz, czy naprawdę mu zależy, bo w głębi siebie nie wierzysz, że ktoś mógłby zostać.
- Odpychasz bliskość, gdy robi się zbyt głęboka, bo znajome jest napięcie, a nieznany spokój budzi podejrzenie, że coś jest nie tak.
- Interpretujesz neutralne zachowania jako odrzucenie, więc chwila milczenia, czy zmęczenia partnera staje się w Twojej głowie dowodem na to, że przestałaś być ważna.
- Rezygnujesz z siebie na rzecz relacji, bo wydaje Ci się, że tylko wtedy zasłużysz na to, żeby być kochaną,
- Kończysz związek, zanim on nawet o tym pomyśli, bo łatwiej samej odejść pierwszej, niż czekać na odrzucenie, które wydaje się nieuniknione.

Przez takie zachowania być może wiele z Twoich relacji upadło, jednak czy wiesz, że te wzorce najczęściej mają swoje źródło w przekonaniach ukształtowanych na długo przed obecną relacją? We wczesnych doświadczeniach, w których miłość była warunkowa albo niestabilna, umysł nauczył się, że bliskość to coś, na co trzeba nieustannie zasługiwać albo czego trzeba się bać. Chociaż te strategie kiedyś miały sens jako forma ochrony, dziś często realizują się jako samospełniająca się przepowiednia.

Czy można to zmienić? Tak, ale nie polecam od rozpoczynania kolejnej relacji, szukania tego właściwego partnera, tylko od zadania sobie pytania, które łatwo pominąć: czy to, czego się boję w związku, rzeczywiście dzieje się teraz, czy to echo czegoś znacznie starszego, co wciąż domaga się uwagi...?

Czy zanim cokolwiek się wydarzy, w Twojej głowie przeżywasz to już na wiele sposobów? Zawsze w wersjach najgorszych z mo...
03/08/2026

Czy zanim cokolwiek się wydarzy, w Twojej głowie przeżywasz to już na wiele sposobów? Zawsze w wersjach najgorszych z możliwych? Nie odpisał od trzech godzin, więc na pewno się obraził. Szef poprosił o rozmowę, więc na pewno zwolnienie. Dziecko ma gorączkę, więc od razu wyobrażasz sobie szpital. Czarne scenariusze potrafią rozegrać się w głowie w kilka sekund i zostawić po sobie uporczywy, wielogodzinny lęk, mimo że nic jeszcze się nie stało.

Skąd się biorą? Z...
- potrzeby kontroli, bo umysł woli przygotować się na najgorsze, niż zostać zaskoczonym, dlatego uprzedza zagrożenie, zanim ono w ogóle się pojawi,
- przeszłych doświadczeń, w których coś rzeczywiście poszło źle, a mózg zapamiętał ten schemat jako ostrzeżenie na przyszłość, nawet jeśli sytuacja jest dziś zupełnie inna,
- lęku przed odrzuceniem lub porażką, który sprawia, że łatwiej wyobrazić sobie najgorszy scenariusz, niż zmierzyć się z niepewnością,
- przekonania, że martwienie się na zapas jakoś chroni, że jeśli już się przygotujemy na katastrofę, to mniej zaboli, gdyby faktycznie nadeszła,
- przeciążonego układu nerwowego, który w stanie chronicznego napięcia znacznie szybciej interpretuje niejasne sygnały jako zagrożenie,
- niskiego poczucia bezpieczeństwa wewnętrznego, kiedy trudno zaufać, że sobie poradzimy, więc umysł próbuje zabezpieczyć nas z każdej możliwej strony.

Tylko, skoro wiesz, że to jedynie wizje, to dlaczego tak łatwo się im poddajesz? Bo w danej chwili czarny scenariusz wydaje się bardziej rzeczywisty niż spokojna niepewność. Mózg traktuje wyobrażone zagrożenie niemal tak samo poważnie, jak rzeczywiste, dlatego ciało reaguje przyspieszonym pulsem, czy napięciem, mimo że zagrożenie istnieje wyłącznie w głowie.

Warto pamiętać, że katastrofizowanie to najczęściej strategia obronna, która kiedyś miała sens, a dziś działa automatycznie, nawet gdy nie jest już potrzebna. Pierwszym krokiem do zmiany bywa samo zauważenie, że to, co czujemy jako pewność najgorszego, jest tylko jedną z wielu możliwych wersji przyszłości, a nie faktem.

____
Twoje miejsce w świecie 🤗
Centrum Terapii Złoty Środek - Monika Widelska

Julia siedzi w samochodzie na parkingu pod biurem i przez dłuższą chwilę nie może się ruszyć. Przed chwilą pomyliła się ...
27/07/2026

Julia siedzi w samochodzie na parkingu pod biurem i przez dłuższą chwilę nie może się ruszyć. Przed chwilą pomyliła się w prezentacji, drobiazg, którego nikt poza nią pewnie nawet nie zapamięta, a w jej głowie już toczy się cały proces: jesteś do niczego, znowu to zrobiłaś, wszyscy pewnie już to zauważyli. Gdyby ktoś nagrał te słowa i puścił je jej najlepszej przyjaciółce po podobnej wpadce, Julia byłaby oburzona, bo nigdy nie pozwoliłaby, żeby ktoś tak mówił do jej bliskiej osoby... A jednak do siebie mówi tak codziennie.

Wewnętrzny krytyk wkrada się cicho, przy pierwszym potknięciu, przy pierwszym porównaniu z kimś, kto zdaje się radzić sobie lepiej i z czasem jego głos staje się tak znajomy, że przestajemy go w ogóle słyszeć jako coś obcego i zaczynamy wierzyć, że to po prostu prawda o nas.

Skąd bierze się ten głos? Najczęściej z przekonań, które ukształtowały się dużo wcześniej, niż nam się wydaje, przykładowo:
- z domu, w którym pochwała była rzadkością, a błąd zawsze zauważony,
- ze szkoły, w której liczył się wynik, nie wysiłek,
- czy też z relacji, w której trzeba było zasłużyć na akceptację.

Te doświadczenia zostawiają w nas przekonanie, że jesteśmy wystarczające dopiero wtedy, kiedy jesteśmy idealne, a ponieważ ideał nie istnieje (a to zaskoczenie...), krytyk zawsze znajdzie pretekst, żeby się odezwać.

Jak to rozpoznać u siebie?
- surowo oceniasz swoje błędy, ale cudzym łatwo wybaczasz,
- sukcesy szybko umniejszasz, a porażki pamiętasz miesiącami,
- zanim coś zrobisz, z góry zakładasz, że Ci nie wyjdzie,
- trudno Ci przyjąć komplement bez poczucia, że nie zasługujesz,
- porównujesz się i niemal zawsze wypadasz gorzej.

Ten głos nie chroni nas przed niczym, choć często wydaje się, że motywuje do bycia lepszą. W rzeczywistości tylko wyczerpuje i odbiera odwagę do próbowania.
Czy krytyka można się pozbyć? To trudne, ale można za to nauczyć się rozróżniać jego głos i wybierać, by go nie słuchać. Następnym razem, gdy takie myśli wypełnią Twoją głowę, zastanów się, czy powiedziałabyś to komuś bliskiemu jako obiektywną prawdę? Jeśli nie, najpewniej właśnie wpadł do Ciebie na herbatkę krytyk.

____
Twoje miejsce w świecie 🤗
Centrum Terapii Złoty Środek - Monika Widelska
Umów wizytę, jeśli potrzebujecie wsparcia: https://centrumzlotysrodek.pl/umow-wizyte/

Eee tam, po prostu miałam szczęście...💁‍♀️Brzmi znajomo? Awans w pracy? Mówisz, że wstrzeliłaś się w moment. Świetnie zd...
21/07/2026

Eee tam, po prostu miałam szczęście...💁‍♀️
Brzmi znajomo? Awans w pracy? Mówisz, że wstrzeliłaś się w moment. Świetnie zdany egzamin? Pytania były łatwe. Sukces firmy? Rynek sprzyjał, sama byś tego nie zrobiła.

Jeśli każdy sukces tłumaczysz przypadkiem lub układem gwiazd, a porażki bierzesz do siebie w 100%, to pozwól, że wyjaśnię Ci, jak syndrom oszusta, który za tym stoi, niszczy Twoją samoocenę.

Jako psycholożka kobiet widzę to w gabinecie codziennie. Trafiają do mnie genialne, wykształcone i zdolne dziewczyny, które żyją w lęku przed zdemaskowaniem. Budzą się z myślą, że zaraz ktoś się zorientuje, że nic nie potrafią i tylko udają. To potworny koszt emocjonalny!

▪ W praktyce: gdy cierpisz na syndrom oszusta, Twoja psychika stosuje toksyczną sztuczkę zwaną zewnętrzną atrybucją sukcesu. Wszystko, co dobre, przypisujesz czynnikom zewnętrznym (ślepy traf, niska poprzeczka). Wszystko, co złe uważasz za dowód na swoją niekompetencję.

▪ Efekt? Twoja samoocena nie rośnie wraz z osiągnięciami, bo Twoja głowa ich nie rejestruje jako Twoich. Zamiast dumy czujesz ulgę, że i tym razem się upiekło, a potem pracujesz ponad siły, by zamaskować wyimaginowane oszustwo. To prosta droga do wypalenia.

▪ Jak zacząć przywłaszczać sobie własne zasługi? Całe szczęście jest kilka sposobów:

Zmień automatyczną odpowiedź: Gdy ktoś Cię pochwali, zamiast mówić: „to nic takiego”, powiedz: „dziękuję, włożyłam w to mnóstwo pracy”. Słowa kształtują myśli!

Stwórz archiwum faktów: mózg szybko zapomina sukcesy. Załóż dziennik, w którym będziesz zapisywać twarde dowody np. skończone projekty, liczby, czy miłe maile od klientów.

Przypominaj sobie, że jesteś w tym miejscu życia, bo na to zapracowałaś, a Twoje kompetencje to nie przypadek, tylko Twoja siła.

A jak jest u Ciebie? Masz czasem wrażenie, że zaraz ktoś Cię zdemaskuje? Daj znać w komentarzu!

____
Twoje miejsce w świecie
Centrum Terapii Złoty Środek - Monika Widelska
Umów wizytę, jeśli potrzebujecie wsparcia: https://centrumzlotysrodek.pl/umow-wizyte/

Adres

Garwolin
08-400

Godziny Otwarcia

Poniedziałek 10:00 - 21:00
Wtorek 10:00 - 21:00
Środa 10:00 - 21:00
Czwartek 10:00 - 21:00
Piątek 10:00 - 21:00

Telefon

+48882012474

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Centrum Terapii Złoty Środek - Monika Widelska umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Praktyka

Wyślij wiadomość do Centrum Terapii Złoty Środek - Monika Widelska:

Skróty

Udostępnij

Kategoria