Psycholog Natalia Domżała

28/07/2026

Czasami nasza głowa potrafi zabrać nas bardzo daleko.

Wystarczy jedna myśl, jedno „a co jeśli…”, jedna interpretacja sytuacji i nagle wpadamy w spiralę myśli. Oddalamy się od tego, co realnie dzieje się tu i teraz, a coraz bardziej żyjemy tym, co podpowiada nam napięcie, lęk albo złość.

A myśli, choć bywają przekonujące, nie zawsze są faktami.

I właśnie wtedy akceptacja potrafi pomóc bardziej, niż nam się wydaje.

Bo kiedy pada deszcz, możemy się złościć, frustrować, analizować i walczyć z tym w głowie przez pół dnia.

Tylko że od tego nadal pada.

Akceptacja nie oznacza, że wszystko nam się podoba.
Nie oznacza też rezygnacji ani bierności.

To raczej moment, w którym zatrzymujemy się i mówimy sobie:

„Ok. Tak teraz jest.”

I dopiero wtedy pojawia się przestrzeń, żeby zapytać siebie:

Co mogę zrobić dla siebie w tej sytuacji?
Na co mam wpływ?
Czego teraz potrzebuję?
Jak chcę przeżyć ten dzień - mimo deszczu? ☔️

Akceptacja nie zatrzymuje deszczu.
Ale pomaga przestać walczyć z rzeczywistością, której w tej chwili nie da się zmienić.

A wtedy często odzyskujemy trochę spokoju i wpływu.

Integri TSR

09/07/2026

https://www.facebook.com/share/p/18joT471xj/

Wiemy, że zmiana rzadko bywa łatwa. Czasem wymaga odwagi, cierpliwości, gotowości i jeszcze więcej niepewności.

Bywa, że po drodze pojawiają się trudności, zwątpienie i momenty, w których mamy ochotę się zatrzymać, rzucić wszystko. Ale to jednak zmiana daje nam możliwość rozwoju, odkrywania nowych perspektyw i budowania życia bliższego temu, którego pragniemy.

Nie zawsze będzie łatwo, ale (mamy nadzieję), że będzie warto.

Integri TSR

11/02/2026

***Jak wesprzeć siebie, gdy przychodzi do nas nagle wspomnienie doświadczonej traumy?***

1. Uznaj starania swojej psychiki, które prowadzą Cię w kierunku zdrowienia. Nagłe, często niechciane przypomnienie sobie zdarzenia traumatycznego (a czasami tylko fragmentu tego wspomnienia lub jednej tylko jego warstwy, np. wizualnej, słuchowej lub dotykowej) to wysiłki naszej psychiki, by pomóc nam metabolizować doświadczoną traumę. Psychika i ciało próbują domknąć to co zostało niedomknięte, zablokowane, przerwane. Próbują przesunąć wspomnienie do przeszłości.

2. Zmień kontekst pojawienia się wspomnienia traumatycznego. Aby wspomnienie traumatyczne miało możliwość się przetransformować, potrzebuje być przypominane w inny - niż dotychczasowy - sposób. Zmiana kontekstu wspomnienia to np.:
- delikatny ruch/gest, który wprowadzisz intencjonalnie gdy pojawi się niechciane wspomnienie
- dotyk (np. okolicy splotu słonecznego lub przestrzeni nad obojczykiem), który wesprze Cię podczas najtrudniejszych wspomnień
- myśl, która będzie Twoją kotwicą/zasobem, podczas gdy pojawi się wspomnienie traumatyczne (np. „To cierpienie ma swój początek i koniec” albo „Psychika robi, co może by umożliwić mi zdrowienie; nie musi mi się to podobać, ale wierzę, że to dzieje się w dobrym dla mnie kierunku”)
- obraz wewnętrznego opiekuna, który będzie Cię w Twojej wyobraźni chronił przed wspominanym zranieniem.

3. Zobacz, co potrzebuje być dopowiedziane, dokończone, poruszone w Twoim wspomnieniu traumatycznym. W jakim momencie wspomnienia utykasz? Gdzie „kręcisz się w kółko”?
Poszukaj impulsu, który poprowadzi Cię ku zakończeniu przerwanej reakcji na traumę. Może będzie to mocne zatupanie, bieg, przytulenie siebie, powiedzenie na głos „jestem wolna”, a może rysunek, który domaga się narysowania.

4. Gdy tylko pojawi się wspomnienie traumy, przekieruj uwagę na moment, w którym zorientowałeś/aś się, że traumatyczna sytuacja już się dla Ciebie skończyła. Poczuj to w ciele - moment przetrwania, biologicznego triumfu. Zatrzymaj się na nim.

Trzymam za Ciebie mocno w tym procesie kciuki!

Sabina