26/07/2026
ZABURZENIA LĘKOWE
Jako psychiatra widzę codziennie Pacjentów, którzy zmagają się z lękiem. Czasami mijają lata, zanim trafią po pomoc.
Warto to zmienić.
Lęk jest funkcją ochronną naszego organizmu. Zaburzeniem lękowym nazywamy sytuację, gdy pojawia się bez adekwatnej przyczyny, utrzymuje się długo i realnie ogranicza funkcjonowanie – zawodowe, społeczne, rodzinne.
Najczęściej spotykane postaci kliniczne:
• zaburzenie lękowe uogólnione – przewlekłe, trudne do opanowania zamartwianie się
• napady paniki – nagłe epizody silnego lęku z objawami somatycznymi (kołatanie serca, duszność, zawroty głowy)
• fobie specyficzne – nasilony lęk przed konkretnym bodźcem
• lęk społeczny – obawa przed oceną w kontaktach z innymi
Kluczowa informacja z perspektywy medycznej: to nie kwestia charakteru czy „słabej psychiki”. Ma to podłoże neurobiologiczne, a rozpoznanie i leczenie są dobrze opisane w literaturze medycznej.
Leczenie z wyboru to zwykle psychoterapia (najlepiej udokumentowana – poznawczo-behawioralna) oraz, gdy jest to wskazane, farmakoterapia dobrana indywidualnie przez lekarza.
Jeśli objawy utrzymują się dłużej niż kilka tygodni i wpływają na Twoje życie – to wystarczający powód, by skonsultować się ze specjalistą.
Im wcześniej, tym lepiej rokuje leczenie 🩵