Pracownia Psychoterapii Koncept Monika Krawiel

28/07/2026

U dziewczynek ADHD często wygląda inaczej niż u chłopców. Zamiast wyraźnej nadruchliwości częściej dominują objawy, które łatwo pomylić z lękiem, perfekcjonizmem, nieśmiałością lub "cechami charakteru". To sprawia, że wiele dziewcząt przez lata pozostaje niezdiagnozowanych.

Do niespecyficznych objawów, które mogą sugerować ADHD, należą:

zmęczenie i poczucie przeciążenia,

zamyślanie się, "odpływanie",

gadatliwość lub przeciwnie, wycofanie,

silna wrażliwość na krytykę i odrzucenie,

chwiejność emocjonalna,

połączony z odkładaniem zadań,

z rozpoczynaniem nawet prostych czynności,

przy jednoczesnych ogromnych staraniach, by wszystko kontrolować,

gubienie rzeczy i zapominanie o drobiazgach,

z organizacją czasu i oceną, ile coś zajmie,

z utrzymaniem przyjaźni mimo dużej potrzeby bliskości,

analizowanie rozmów i własnych błędów,

przebodźcowanie hałasem, tłumem lub nadmiarem obowiązków,

do maskowania trudności i ogromnego wysiłku, by wyglądać na dobrze zorganizowaną.

Często współwystępują także:

lękowe,

,

zaburzenia ,

zaburzenia ,

niska ,

objawy , takie jak bóle głowy czy brzucha bez uchwytnej przyczyny.

Wiele dziewczynek osiąga dobre wyniki w nauce, dlatego otoczenie nie dostrzega problemu. Trudności stają się bardziej widoczne dopiero w liceum, na studiach albo po rozpoczęciu pracy, gdy rosną wymagania dotyczące samodzielnej organizacji i planowania.

Jednym z najbardziej charakterystycznych, choć nadal niedocenianych objawów u dziewcząt jest maskowanie. Dziewczynka może sprawiać wrażenie spokojnej, obowiązkowej i dobrze funkcjonującej, podczas gdy cały jej wysiłek idzie na ukrywanie trudności z koncentracją, organizacją i regulacją emocji.

27/07/2026

Dlaczego dziewczynki i kobiety z ADHD są wciąż niedodiagnozowane w Polsce?

Przez wiele lat ADHD kojarzono głównie z nadpobudliwym chłopcem, który przeszkadza na lekcji, nie może usiedzieć w miejscu i sprawia problemy wychowawcze. Ten obraz wciąż wpływa na sposób myślenia wielu rodziców, nauczycieli, a czasem także specjalistów. Tymczasem u dziewczynek ADHD często wygląda zupełnie inaczej.

Zamiast wyraźnej nadpobudliwości częściej występują trudności z koncentracją, zapominanie, marzycielstwo, przeciążenie bodźcami, problemy z organizacją oraz silna emocjonalność. Takie objawy są łatwo przypisywane cechom charakteru, nieśmiałości, lękowi, depresji albo zwykłemu roztargnieniu. Dziewczynki rzadziej przeszkadzają na lekcjach, dlatego ich trudności mogą pozostawać niezauważone przez wiele lat.

Dodatkowym problemem jest maskowanie objawów. Wiele dziewczynek od najmłodszych lat uczy się obserwować innych, dostosowywać do otoczenia i wkładać ogromny wysiłek w ukrywanie swoich trudności. Osiągają dobre wyniki w nauce kosztem wielkiego napięcia, perfekcjonizmu i wyczerpania. Z zewnątrz wydają się dobrze funkcjonować, choć wewnętrznie codziennie zmagają się z chaosem i poczuciem, że muszą pracować znacznie ciężej niż rówieśnicy.

W Polsce świadomość żeńskiego obrazu ADHD stopniowo rośnie, jednak nadal wiele osób otrzymuje najpierw rozpoznanie zaburzeń lękowych, depresji, zaburzeń osobowości lub zaburzeń odżywiania. Często są to rzeczywiste współwystępujące problemy, ale nie wyjaśniają one przyczyny trudności obecnych od dzieciństwa.

Skutki późnego rozpoznania mogą być poważne. Wiele kobiet przez lata żyje z przekonaniem, że są leniwe, chaotyczne lub niewystarczająco zdolne. Częściej doświadczają obniżonej samooceny, przewlekłego stresu, wypalenia, problemów w relacjach i trudności zawodowych. Dopiero właściwa diagnoza pozwala zrozumieć źródło tych doświadczeń i dobrać skuteczne leczenie oraz terapię.

Dlatego tak ważne jest, aby patrzeć na ADHD szerzej niż tylko przez pryzmat nadpobudliwości. Im większa wiedza na temat różnic między objawami u chłopców i dziewczynek, tym większa szansa na wcześniejsze rozpoznanie i skuteczną pomoc.

Dziewczynki i kobiety częściej prezentują niskoenergetyczną formę A...

20/07/2026

18/04/2026

Była sobie kiedyś księżniczka.

Siedziała w wieży.
Nie dlatego, że ktoś ją tam zamknął.
Po prostu… tak było bezpieczniej.

Miała lornetkę i plan:
„Poczekam, aż pojawi się sens.”

Codziennie patrzyła w dal i myślała:
„No gdzieś on musi być… ten sens życia.”

Czas mijał.

Zaczęła mieć coraz więcej przemyśleń:
„Może jeszcze nie jestem gotowa?”
„Może powinnam się bardziej postarać?”
„Może sens przychodzi do lepszych ludzi…”

Aż pewnego dnia złapała się na jednej rzeczy:

Ona nie szuka sensu. Ona czeka.

I wtedy zrobiła coś absolutnie nieksiężniczkowego.

Zeszła z wieży.

Bez planu.
Bez gwarancji.
Bez pewności, że „to ma sens”.

Szła trochę niepewnie, trochę chaotycznie, trochę na oko.

I nagle… widzi na horyzoncie księcia.
Siedzi w rzece, pluska się i macha ręką.

Księżniczka patrzy i mówi:
„A tu jesteś…
No to bym się nie doczekała, jakbym tam dalej siedziała.”

I wtedy zrozumiała najważniejszą rzecz:

Sens nie przychodzi do tych, którzy czekają.
Sens pojawia się tam, gdzie zaczynasz iść.

Nie musi być idealnie.
Nie musi być pewnie.
Nie musi być „gotowo”.

Czasem wystarczy zejść z własnej wieży.

I zrobić pierwszy, trochę nieporadny krok.

18/04/2026

Curving to nie żadna nowa filozofia relacji.

To po prostu bardziej „elegancka” forma unikania i trzymania kogoś na haczyku.😪

On nie odrzuca Cię wprost.
Ona nie angażuje się realnie.

Odpisuje rzadko. Zdawkowo.
Unika spotkań.
„Zobaczymy”, „dam znać”…🤔

Kontakt niby jest — ale bez konkretu.

Daje minimum uwagi, żebyś tylko nie zniknął.Nie zniknęła.

I tu ważna rzecz:
To nie jest gra w zdobywanie.
To jest brak gotowości do relacji.

Nie potrzebujesz bardziej się starać.
😍Potrzebujesz lepiej wybierać.

🤔Jak się przed tym bronić?

• Patrz na zachowanie, nie słowa
Nie „co mówi”, tylko „co robi”.
• Ustal standard kontaktu
Jeśli ktoś nie proponuje spotkań — to już odpowiedź.
• Nie dopowiadaj sobie historii
„Może jest zajęty” → często to racjonalizacja.
• Nie karm minimalnego zaangażowania
Im więcej dajesz przy mało w zamian, tym bardziej to utrwalasz.
• Zadawaj wprost pytania
„Chcesz się spotkać czy nie?” – skraca 2 tygodnie zgadywania do 5 minut.
• Wycofaj uwagę
🫡Curving działa tylko wtedy, kiedy ktoś nadal „czeka”.

18/04/2026

Żyj dłużej. Spokojniej. Mądrzej.

To nie są wielkie rewolucje — to codzienne decyzje.

Psycholożka Laura Carstensen pokazuje, że z wiekiem zmieniamy priorytety: mniej skupienia na presji i stresie, więcej na spokoju i tym, co naprawdę ważne. I co ciekawe — nie musisz czekać do starości, żeby tak żyć.

Oto prosty „kod” na dłuższe i spokojniejsze życie:

• Sen — 7–9 godzin to fundament regeneracji, nie luksus

• Jakość relacji ponad ilość — mniej ludzi, więcej prawdziwego wsparcia

• Umiarkowany ruch — codzienność wygrywa z jednorazowym zrywem

• Wczesna kolacja — daj organizmowi czas na regenerację

• Ochrona spokoju psychicznego — nie każdy konflikt jest wart Twojej energii

• Woda zamiast trendów — prostota działa

Klucz do „młodszej głowy”:

• Nie reaguj na wszystko
• Nie każda myśl jest ważna
• Nie każdy problem wymaga Twojej energii
• Wybieraj to, co daje spokój
• Ucz się odpuszczać zamiast kontrolować

Bo problemem nie jest to, że masz za dużo stresu.
Problemem jest to, że reagujesz na wszystko tak samo.

15/04/2026

ADHD to nie lenistwo.
To codzienna walka z własnym krytykiem.

„Weź się w garść.”
„Inni potrafią.”
„Znowu zawaliłeś.”

Brzmi znajomo?

U wielu osób z ADHD problemem nie jest brak chęci.
Problemem jest moment STARTU.

Siadasz do zadania i...
Czujesz chaos w głowie.
Myślisz: „to musi być zrobione dobrze” i...
Napięcie rośnie!
No i co robisz? Odkładasz.

A potem wchodzi ON. Wewnętrzny krytyk i znowu sączy jadem:
„Jesteś beznadziejny”
„Nigdy się nie zmienisz”
„Znowu to samo”

I koło się zamyka.

To nie jest lenistwo.
To jest przeciążony układ nerwowy + perfekcjonizm + historia bycia ocenianym.

Co pomaga?

✔️ Zamiast „zrób dobrze” → „zrób trochę”
✔️ Zamiast „muszę” → „mogę spróbować”
✔️ Zamiast krytyki → „to jest trudne i to ma sens”

ADHD nie potrzebuje więcej presji.
Potrzebuje mniej wstydu i więcej strategii.

Jeśli to czytasz i masz ADHD —
to nie jesteś leniwy.
Po prostu działasz w systemie, który często działa przeciwko Tobie.

15/04/2026

Co dzieje się w organizmie matki po zakończeniu karmienia piersią?

To nie jest tylko „zmiana nawyku”.
To realna zmiana biologiczna.

Podczas karmienia Twoje ciało działa w innym trybie:

– więcej spokoju i bliskości
– większe wyciszenie
inna – lepsza tolerancja napięcia

A potem… to się kończy.

I wiele kobiet mówi:
„coś się ze mną dzieje…”

Może pojawić się:

• większa drażliwość
• spadek nastroju
• trudność z koncentracją
• chaos w głowie
• większe napięcie

Jeśli masz ADHD — możesz poczuć to jeszcze mocniej.

Bo Twój układ nerwowy traci naturalne „wsparcie hormonalne”.

To NIE znaczy, że coś jest z Tobą nie tak.

To znaczy, że:
Twój organizm się przestawia.

To moment, w którym zamiast mówić sobie:
„powinnam ogarniać”

warto powiedzieć:
„jestem w zmianie i potrzebuję wsparcia”

To nie słabość.
To neurobiologia.

02/04/2026

Masz tysiące myśli dziennie. Mindfulness uczy, które ignorować.

Mindfulness, czyli uważność, to nie jest odcinanie się od myśli. To trening bycia tu i teraz, zauważania myśli i emocji bez automatycznej reakcji.

Masz myśl: „Nie dam rady”. Zwykle zaczynasz się w nią wkręcać, pojawia się napięcie i zaczynasz unikać.

Uważność działa inaczej. Zauważasz: „mam taką myśl”, nie walczysz z nią i nie traktujesz jej automatycznie jako prawdy. Dzięki temu możesz wrócić do działania.

To jest trening. Nie zmieniasz mózgu jedną sesją, tylko powtarzaniem.

Każde takie zatrzymanie się osłabia stare schematy, takie jak lęk czy unikanie, i wzmacnia nowe reakcje, oparte na większej kontroli i świadomości.

Efekt to mniej życia na autopilocie, większa kontrola nad reakcją i większy dystans do własnych myśli.

Najważniejsze jest to, że nie chodzi o to, żeby nie mieć myśli. Chodzi o to, żeby to one nie sterowały tobą.