Gabinet Psychoterapii Nowe Myśli Agnieszka Nowaczyk

18/12/2025

Święta potrafią uruchamiać wiele emocji naraz – radość, napięcie, zmęczenie, wspomnienia. 🎄

Dlatego jeśli poczujesz się emocjonalnie przytłoczony/a, spróbuj się na chwilę zatrzymać. Nie reaguj od razu. Daj sobie moment oddechu i przestrzeń na zauważenie tego, co dzieje się w Tobie.

Czasem sama pauza wystarczy, żeby emocje trochę opadły, a decyzje stały się bardziej świadome.
Nie musisz mieć gotowych odpowiedzi ani idealnych reakcji — ważne, żeby działać uważnie.

21/10/2025

Viktor Frankl – sens jako źródło siły

Viktor Frankl, psychiatra i twórca logoterapii, przeszedł przez doświadczenia, które wystawiły człowieczeństwo na najcięższą próbę. W czasie II wojny światowej był więźniem kilku obozów koncentracyjnych: Terezin, Auschwitz, Dachau. Stracił rodziców, brata i żonę — a jednak nie utracił wiary w człowieka.

Z tej ciemności narodziła się jego niezwykła myśl: że nawet tam, gdzie wszystko zostaje odebrane, człowiek zachowuje ostatnią wolność — wolność wyboru postawy wobec życia. Frankl widział, że ci, którzy potrafili odnaleźć sens — w miłości, w odpowiedzialności, w wewnętrznym zobowiązaniu — mieli większą siłę, by przetrwać.

> „Ci, którzy mają swoje ‘dlaczego’, zniosą niemal każde ‘jak’.”

> „Kiedy nie możemy już zmienić sytuacji, zostajemy wezwani, by zmienić siebie.”

> „Miłość jest jedynym sposobem, by uchwycić drugiego człowieka w najgłębszym rdzeniu jego osobowości.”

Z jego doświadczenia wyrosła logoterapia – podejście, które pomaga człowiekowi odnaleźć znaczenie nawet w cierpieniu i zrozumieć, że życie pyta nas o coś w każdej chwili, także wtedy, gdy nie potrafimy jeszcze odpowiedzieć słowami.

Frankl wierzył, że sens nie jest luksusem ducha, lecz podstawową potrzebą serca. To, co przeżył, uczyniło jego naukę głęboko ludzką. Nie był kimś, kto tylko pisze - on przeżył to, o czym pisał.

15/10/2025

"W problematyce wstydu podstawową rolę odgrywa integralność i ochrona rdzennego self. Wstyd wynika zarówno z pogwałcenia, jak i z ujawnienia self wtedy, gdy nie spotyka się ono z empatią, na którą liczyło lub której oczekiwało. Jeżeli empatia jest obecna, jednostka może bezpiecznie pokazać i wyrazić własne self i jego potrzeby; jeżeli jej nie ma, self czuje się zagrożone. Wstyd sygnalizuje brak empatii – albo rzeczywisty, albo ze strachem wyczekiwany. Dlatego to właśnie empatia jest lekarstwem na wstyd i upokorzenie; bez niej uczucie to rozrasta się w niepohamowany sposób, zyskując coraz bardziej toksyczny charakter. Osoba owładnięta przez wstyd nie przejawia empatii wobec samej siebie. Gdy brakuje kojącego słowa lub dotyku innej osoby, nienawiść do self może wzmagać się bez ograniczeń."
Phil Mollon

fot. Annie Spratt

08/07/2025

Relacja terapeutyczna – najważniejsze narzędzie w terapii

Kiedy myślimy o psychoterapii, często wyobrażamy sobie metody, techniki, konkretne ćwiczenia… Ale to, co najczęściej leczy i zmienia, to coś o wiele bardziej ludzkiego i subtelnego: relacja terapeutyczna.

🔹 Co to jest relacja terapeutyczna?
To bezpieczna więź między pacjentem a terapeutą, oparta na zaufaniu, akceptacji i szacunku.
To przestrzeń, w której możesz:

mówić o wszystkim, co trudne – bez oceniania,

doświadczać zrozumienia i empatii,

sprawdzać, jak budujesz relacje i jakie schematy powtarzasz,

uczyć się nowych sposobów przeżywania i reagowania.

🔹 Dlaczego relacja terapeutyczna jest tak ważna?

Leczy samotność. Często po raz pierwszy możesz poczuć, że ktoś naprawdę Cię słyszy i rozumie.

Tworzy miejsce do eksperymentów. W relacji z terapeutą możesz ćwiczyć nowe sposoby mówienia o sobie, stawiania granic, wyrażania potrzeb.

Daje korektywne doświadczenie. Jeśli w dzieciństwie Twoje potrzeby były ignorowane, w terapii możesz doświadczyć czegoś innego – troski, cierpliwości, szacunku.

Pomaga w pracy nad schematami. To w relacji często uruchamiają się Twoje trudne schematy (np. lęk przed odrzuceniem, poczucie bycia niewystarczającym), które można wspólnie zauważać i przepracować.

🔹 Czy relacja terapeutyczna to przyjaźń?
To częste pytanie. Choć relacja z terapeutą może być ciepła, życzliwa i pełna empatii, nie jest przyjaźnią.

Terapeuta jest obecny po to, żeby Ci pomóc, a nie spełniać swoje własne potrzeby.

To relacja profesjonalna, choć bardzo ludzka.

Nie przenosi się poza gabinet, nie spotykamy się prywatnie ani nie wchodzimy w relacje towarzyskie.

🔹 Czy muszę od razu czuć się swobodnie z terapeutą?
Nie! Budowanie relacji to proces. Zaufanie potrzebuje czasu. Ważne, żebyś mógł/mogła mówić o tym, co trudne nawet w tej relacji – także o wątpliwościach wobec terapeuty.

👉 Pamiętaj: To Twoja przestrzeń. Masz prawo pytać, mówić, sprawdzać, jak się czujesz w tej relacji. Dobra terapia zaczyna się od relacji, w której czujesz się bezpiecznie i traktowany/a z szacunkiem.

Jeśli masz pytania o terapię – śmiało napisz do mnie. Może to właśnie pierwszy krok, by zadbać o siebie.

02/05/2025

A gdyby tak inaczej spojrzeć na łzy?

02/05/2025

21/04/2025

O dramatach grzecznych dzieci w rodzinach, w których są też dzieci "trudne".

https://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/7,173910,31854843,syndrom-szklanego-dziecka-rodzice-pochlonieci-dzieckiem-trudnym.html?utm_source=http%3A%2F%2Ffacebook.com&utm_medium=SM&utm_campaign=FB_wysokieobcasy&fbclid=IwY2xjawJzmf1leHRuA2FlbQIxMQABHsGGZZbu9A8bYKtdb75wzuME_5E8ZGhHeFFAnqai9IX8T9YbIDCZIepQeXQc_aem_WNrBlz8GRAjl6ASSOvQjCg

Dzieciaki bezproblemowe przechodzą w stan tak bardzo grzecznego dziecka ('chodzi do szkoły, samo się uczy, nie angażuje rodzica'), że naprawdę mogą zniknąć z pola widzenia rodziców. Rozmowa z Martą Niedźwiedzką*, lekarzem psychiatrii i psychoterapeutką z warszawskiego ośrodka Relacje

25/09/2024

25 września: Światowy Dzień Psychoterapii

20/09/2024

” Umiejętność chwilowego odsuwania się od ukochanej osoby, z pełną ufnością w jej oddanie, kształtuje się już w dzieciństwie. Im większe zaufanie, tym dalej możemy powędrować. Gdy bawimy się z malutkim dzieckiem w „a kuku!”, widać, że jest w stanie znieść zaledwie niewielką odległość między nim a nami. Istnieje już jednak świadomość, że nawet gdy cię nie widzę, ty wciąż istniejesz. Starsze dzieci bawią się w chowanego, spokojne, że ktoś w końcu przyjdzie ich poszukać. Po dreszczyku emocji, którego dostarcza ukrywanie się, następuje ulga płynąca z bycia odnalezionym. Zażyłość erotyczna to jakby dorosła wersja tej zabawy w chowanego. Tak jak wtedy gdy byliśmy dziećmi – im silniejsza więź, tym więcej odwagi do jej naginania. Wiemy, że ukochana osoba będzie czekała na nasz powrót, nie ukarze nas za egoistyczne zachowania, a może nawet je pochwalić”.

Esther Perel, Inteligencja erotyczna

13/08/2024

Gniew.

„Gniew nie wymaga agresywnego działania. Po pierwsze i najważniejsze, przekłada się on na proces fizjologiczny, którego należy doświadczyć. Po drugie, ma wartość poznawczą – dostarcza cennych informacji. Ponieważ nie istnieje w próżni, odczuwanie go musi być reakcją organizmu na konkretny sposób postrzegania jakiejś sytuacji. Może być odpowiedzią na stratę lub groźbę w relacji osobistej bądź sygnałem faktycznego albo spodziewanego naruszenia osobistych granic. Jeśli pozwolę sobie na odczuwanie gniewu i zastanowienie się nad jego przyczynami, mogę zyskać ogromną moc, nikogo przy tym nie krzywdząc. Zależnie od okoliczności, mogę ów gniew uzewnętrznić lub tego zaniechać. Najistotniejsze jest powstrzymanie się od prób tłumienia tego doświadczenia. Jeśli to konieczne, mogę postanowić okazać gniew słowami bądź czynami, lecz nie muszę wyrzucać go z siebie w formie niekontrolowanej furii. W przypadku zdrowego gniewu kontrolę nad sytuacją sprawuje jednostka, nie zaś jej nieokiełznane emocje”

Gabor Mate „Kiedy ciało mówi nie”
fot Federico Tassin
Przełożył Piotr Cieślak

29/07/2024

„Dotychczas w psychologii i w pedagogice panowało przekonanie; że przystosowanie jest czymś prawidłowym, pozytywnie rozwojowym, że stanowi kryterium zdrowia psychicznego. A nieprzystosowanie jest czymś niewłaściwym, negatywnym, świadczącym o braku zdrowia psychicznego. Przy dokładniejszym przyjrzeniu się temu zagadnieniu okazuje się, że przystosowanie się do wszystkiego i na każdym poziomie świadczy o niedorozwoju uczuciowym i moralnym, że wyraża brak hierarchii wartości, że jest związane z postawą konformistyczną, że nie zawiera istotnych elementów pozytywnego rozwoju i elementów twórczych. (…) Nie można przystosować się do zbrodni, krzywdzenia i poniżania, kłamstwa, podstępu, zdrady i wielu innych podobnych zjawisk”.

Kazimierz Dąbrowski, "Trud istnienia", 1986