Oditis Ośrodek Diagnozy Terapii & Szkoleń

23/09/2026

Niezwykle ciekawe, warto posłuchać.

22/09/2026

https://www.facebook.com/reel/1609210687564000

17/09/2026

https://www.facebook.com/share/p/14r3sjzkRbH/?mibextid=wwXIfr

🟡 5. REGULACJA EMOCJI - emocje, których jest „za dużo” albo „za mało”. To jeden z objawów traumy.

Są dni, kiedy emocji jest „za dużo”. Zalewają nagle — pojawia się napięcie, które trudno wytrzymać, reakcje przychodzą szybko, intensywnie, czasem jak wybuch.

Są też takie momenty, kiedy emocji jest „za mało”. Jakby coś się wyłączyło. Pojawia się pustka, zobojętnienie, brak odczuwania — jakby wszystko było daleko albo przytłumione.

Możemy zobaczyć:
- intensywność, gdy emocje „przelewają się”
- odcięcie, gdy organizm wycofuje się, żeby przetrwać

Bo czasem czucie wszystkiego naraz jest zbyt trudne.
A czasem — nie czucie niczego — jest tym, co pozwala przetrwać.

I jedno, i drugie ma sens.

16/09/2026

https://www.facebook.com/share/p/1DsX9LgG2S/?mibextid=wwXIfr

🟣 4. PRZEKONANIA O SOBIE I ŚWIECIE - Jak doświadczenia kształtują obraz siebie i świata

To, co przeżywamy – szczególnie w sytuacjach trudnych, bolesnych czy przeciążających – nie znika po prostu z pamięci. Z czasem zaczyna wpływać na to, jak rozumiemy siebie, innych ludzi i cały świat. Z tych doświadczeń rodzą się przekonania, które stają się czymś w rodzaju „wewnętrznej mapy” – pomagają nam interpretować rzeczywistość i przewidywać, co może się wydarzyć.

Po trudnych doświadczeniach mogą pojawić się myśli takie jak: „to moja wina”, "zawsze coś zepsuję", „jestem nieważna/y”, „świat nie jest bezpieczny”, „nie można nikomu ufać”. I bardzo ważne jest to, że te przekonania nie są wymyślone ani przypadkowe. One mają swoje źródło w realnym doświadczeniu. Są próbą zrozumienia tego, co się wydarzyło – szczególnie wtedy, gdy sytuacja była zbyt trudna, by ją inaczej wyjaśnić.

Kiedy człowiek, a zwłaszcza dziecko, doświadcza krzywdy, odrzucenia, braku bezpieczeństwa czy chaosu, jego umysł próbuje nadać temu sens. Nie mając dostępu do pełnego obrazu sytuacji, tworzy najbardziej dostępne wyjaśnienia. Jeśli ktoś mnie rani – może to przeze mnie. Jeśli moje potrzeby nie są zauważane – może nie jestem ważny/a. Jeśli świat jest nieprzewidywalny – może jest po prostu niebezpieczny. To nie jest błąd myślenia. To jest sposób przetrwania.

W podejściu Trauma-Informed Care nie skupiamy się na tym, czy te przekonania są „prawdziwe” lub „racjonalne”. Zamiast tego pytamy: „skąd to się wzięło?” i „do czego to kiedyś służyło?”. Bo bardzo często te przekonania pełniły ważną funkcję. Pomagały nadać sens temu, co się wydarzyło, dawały iluzję kontroli („jeśli to moja wina, mogę coś zmienić”), albo chroniły przed kolejnym zranieniem („lepiej nikomu nie ufać”).

Problem polega na tym, że to, co kiedyś pomagało przetrwać, nie zawsze jest pomocne później. Te same przekonania, które kiedyś chroniły, w dorosłym życiu mogą ograniczać – utrudniać budowanie relacji, osłabiać poczucie własnej wartości, podtrzymywać wstyd czy poczucie winy. Strategia przetrwania zaczyna działać jak filtr, który zawęża sposób widzenia siebie i świata.

Dlatego zmiana nie polega na prostym zastąpieniu jednych przekonań innymi. Zaczyna się od zrozumienia – zobaczenia, skąd te przekonania się wzięły i uznania, że kiedyś były potrzebne. Dopiero na tej podstawie możliwe jest stopniowe budowanie nowych, bardziej wspierających sposobów myślenia o sobie i świecie.

Przekonania nie są więc naszym „błędem” – są śladem tego, przez co przeszliśmy. A zrozumienie ich historii jest pierwszym krokiem do tego, żeby nie musiały już nami kierować.

16/09/2026

https://www.facebook.com/reel/1739908807223246

15/09/2026

https://www.facebook.com/share/p/1EXVNkdsDb/?mibextid=wwXIfr

🔵 3. POWRACAJĄCE DOŚWIADCZENIA (INTRUZJE) - Kiedy przeszłość wraca do teraźniejszości

Czasem to nie wygląda jak „wspomnienie”. Bardziej jak nagłe przeniesienie w inne miejsce i czas.
Zapach, ton głosu, spojrzenie, konkretne słowo. Niby nic szczególnego – a jednak coś „odpala”. Nagle ciało się spina, pojawia się lęk, wstyd albo przytłaczająca fala emocji. Jakby to działo się teraz.
To mogą być flashbacki – nie zawsze obrazowe i wyraźne. Często są „ukryte”:
bez konkretnych obrazów, ale z bardzo realnym odczuciem zagrożenia. Ciało pamięta. Układ nerwowy reaguje szybciej niż myśl.

To dlatego ktoś może:
– zareagować silnym lękiem na pozornie neutralną sytuację
– „zamrozić się” w rozmowie
– poczuć nagły wstyd lub winę
– wycofać się albo przeciwnie – zareagować impulsywnie
Mózg nie mówi wtedy: „to tylko przypomina tamtą sytuację”.
Mówi: „to znowu się dzieje”.
I właśnie dlatego reakcja jest tak silna.

Zamiast oceniać, warto zobaczyć, że to reakcja na bodziec, który dla danej osoby ma znaczenie – nawet jeśli dla innych jest niewidoczny.
Bo czasem jedno słowo, jeden gest albo jedna sytuacja wystarczy, żeby przeszłość na chwilę stała się teraźniejszością.
A wtedy człowiek nie potrzebuje krytyki.
Potrzebuje poczucia bezpieczeństwa, obecności i łagodnego powrotu do „tu i teraz”.

15/09/2026

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=122320084244213606&id=61556408195204&mibextid=wwXIfr

14/09/2026

https://www.facebook.com/share/r/1Ds6dYjHmZ/

14/09/2026

https://www.facebook.com/share/p/1B7NZeDgPH/?mibextid=wwXIfr

🟠 2. Unikanie jako sposób radzenia sobie

To strategia radzenia sobie, w której:
- odsuwasz od siebie myśli, wspomnienia lub emocje związane z traumą
- unikasz ludzi, miejsc lub sytuacji, które mogą ją przypominać
- „zamrażasz” emocje albo odcinasz się od nich

To może wyglądać np. tak:
- nie chcesz rozmawiać o tym, co się stało
- unikasz konkretnych miejsc (np. po wypadku)
- odkładasz ważne sprawy, bo wywołują napięcie
- czujesz „pustkę” zamiast emocji

Dlaczego tak się dzieje? Unikanie jest częścią reakcji stresowej (obok walki i ucieczki). W przypadku traumy:
- mózg interpretuje pewne bodźce jako zagrożenie (nawet jeśli obiektywnie nim nie są)
- układ nerwowy próbuje Cię chronić przed ponownym przeżyciem bólu, dlatego wybiera strategię: „lepiej tego nie ruszać”
To ma sens krótkoterminowo, bo zmniejsza napięcie.

Na dłuższą metę unikanie może:
- utrwalać lęk (bo mózg nigdy nie „uczy się”, że już jesteś bezpieczny/a)
- ograniczać życie (coraz więcej rzeczy zaczyna być „nie do zniesienia”)
- prowadzić do izolacji, depresji lub objawów jak w PTSD

Co pomaga zamiast unikania?
Nie chodzi o to, żeby „zmusić się” i iść na siłę. Chodzi o stopniowe, bezpieczne oswajanie:
- małe kroki – powolne zbliżanie się do trudnych rzeczy
- świadomość emocji – zauważanie ich zamiast tłumienia
- techniki regulacji – oddech, uziemienie (grounding)
- wsparcie – rozmowa z kimś zaufanym lub specjalistą
Unikanie nie oznacza słabości — to znak, że Twój system psychiczny próbuje Cię chronić po czymś trudnym.

14/09/2026

https://www.facebook.com/share/p/1Hu2dW5gEZ/?mibextid=wwXIfr

🔴 1. POBUDZENIE - ciało w trybie czuwania

Niektóre osoby żyją tak, jakby zagrożenie było tuż obok. Nawet jeśli obiektywnie wszystko jest w porządku.
To nie „przesada”.
To układ nerwowy, który nauczył się czuwać. Po trudnych doświadczeniach ciało może:
• być stale napięte
• szybko reagować na bodźce
• mieć trudność z „wyciszeniem się”
Możesz to zobaczyć jako:
• drażliwość
• impulsywność
• trudność z odpoczynkiem
• nadmierną czujność
W podejściu wrażliwym na traumę mówimy:
👉 to nie „problem z zachowaniem”
👉 to adaptacja do życia w poczuciu zagrożenia
Organizm robi dokładnie to, czego się nauczył — chroni.