27/05/2026
https://www.facebook.com/share/1HqL1EmpfD/
DLACZEGO POSZEDŁEM NA PSYCHOTERAPIĘ? BO MOGĘ ZMIENIĆ TYLKO JEDEN ŚWIAT: WEWNĘTRZNY
„Tylko zapomnij, że pójdę kiedyś na terapię. Obędzie się bez” – powiedziałem swojej partnerce blisko 7 lat temu, gdy zaczynaliśmy się spotykać.
„Hahaha, nenenenene” – mówi mi dzisiaj partnerka, która cieszy się, że na terapię poszedłem. I ja też się cieszę.
Jako że maj to miesiąc świadomości zdrowia psychicznego, postanowiłem podzielić się z Wami moimi powodami. Nie dlatego, że są tak ważne – raczej dlatego, że są dość uniwersalne.
A przez to być może ten post komuś się przyda. Zwłaszcza jeśli podzielicie się doświadczeniami ze swoich terapii w komentarzach.
👉👉 UPADEK
Jeżeli jesteś ze mną już trochę, być może kojarzysz, że ostatnie 1,5 roku było dla mnie bardzo ciężkie.
Podłamało mnie to, co dzieje się na świecie, straciłem poczucie sensu, za to zyskałem poczucie bezradności. Kilkukrotnie znikałem z przestrzeni wirtualnej na kilka tygodni, przytyłem jakieś 15 kg, przestałem wychodzić z domu – generalnie, wielka lipa. Najgorsze, że to podłamanie zaczęło się przekładać na relacje z najbliższymi.
Gdy sięgnąłem swojego nowego dna, postanowiłem zadziałać.
Czemu uważam, że dobrze zrobiłem?
👉 JESTEŚ BOHATEREM HISTORII
„Każdy jest bohaterem swojej własnej historii” – głosi jeden z moich ulubionych cytatów z „Gry o tron”.
W psychoterapii cudowne jest to, że tym bohaterem jesteś tylko Ty. Gdy o czymś opowiesz, druga strona nie odpowie więc: „źle mnie zrozumiałeś”. Uwaga nie zostanie przekierowana na tę osobę (co chcąc nie chcąc robi, bo przecież jest bohaterem własnej historii) – wciąż będzie utrzymana na Tobie i Twoich emocjach.
Ty zaś nie musisz obawiać się o złą interpretację swych słów ani o to, że kogoś nimi zranisz.
👉👉 JAK ŻYĆ?
Czuję, że najlepsze jest już za ludzkością. Obawiam się, że nadchodzą trudne i bolesne czasy. Ale jak się na to przygotować, jeżeli nie mamy odpowiednich narzędzi i odporności psychicznej?
Ja z pewnością nie mam: mój główny schemat działania w sytuacjach stresowych i konfliktowych to „tryb ucieczki”. Odcinam się od wszystkiego, łącznie ze swoimi trudnymi emocjami.
Jak długo zajadę na takim wózku? I gdzie dojadę? No cóż, wolałbym się nie dowiadywać.
👉 ŚWIAT, NA KTÓRY MASZ WPŁYW
Myślę, że część osób obserwujących mój profil może mieć podobne odczucia i emocje.
Z jednej strony przejmuje mnie stan świata wielkiego, z drugiej – stan mojego. Starzenie się i choroby bliskich, starzenie się i choroby własne, brak wpływu na wiele z tych rzeczy i to cholerne poczucie, że najlepsze już minęło. Tak dla ludzkości, jak i dla mnie.
Co zatem pozostaje? Zadbać o jedyne, na co na pewno mam wpływ: własny świat, w tym własną psychikę.
👉👉 WARTO NAZWAĆ RZECZY
Nauczyłem się dusić negatywne emocje, gdy wyczuwam ich napływ. A to oznacza, że wiele rzeczy czuję, ale ich unikam. Nie myślę o nich za dużo, z pewnością nie nazywam – a już tym bardziej na głos.
Wybrałem psychoterapeutę, który w pewien sposób jest dla mnie wyzwaniem intelektualnym. Potrafi tak mnie podejść, bym różne rzeczy nazwał i nie miał przed tym drogi ucieczki.
I wiesz co? Nazywanie rzeczy pomaga.
Pomaga ułożyć je w głowie, pomaga zrozumieć, pomaga zrzucić ciężar z klaty.
👉 NIE MA WE MNIE NIC ORYGINALNEGO
Nikt inny nie jest takim zlepkiem doświadczeń i charakteru, jak ja (ani Ty). Ale i wiele innych osób przeżywało lub ma w sobie pojedyncze okruszki, z których się składam(y): kompleksy, „tryb ucieczki”, wypieranie emocji itp.
Dlatego najbardziej wyzwalająca myśl w moim życiu to: „nie ma we mnie nic oryginalnego”.
Psychoterapeuci wiedzą, że jesteśmy podręcznikowymi przykładami i schematami. Z podręczników, które przeczytali, by umieć nam pomóc i wyposażyć w odpowiednie narzędzia.
Tak, poproszę.
👉👉 O DOBRZE TRZEBA ZADBAĆ
W pewien sposób z planetą i moim zdrowiem (psychicznym i fizycznym) jest tak samo. Dobrze samo z siebie to już było, teraz o dobrze trzeba zadbać.
Oczywiście mogę próbować przyczynić się do poprawy stanu zdrowia planety. Robię to od dłuższego czasu i nie zamierzam kończyć. Ale czy pacjentowi się polepszy, nie zależy ode mnie. Mocno ode mnie zależy jednak to, czy polepszy się mnie samemu.
Moja psychoterapia nie trwa długo. Jeszcze nie wiem, czym się skończy. Ale wiem, że zaczęła się czymś dobrym.
---
Z prostej sondy u mnie w stories wyszło, że prawie 2/3 odpowiadających chodziło na terapię – i poczuło, że to im pomogło.
A jak jest u Ciebie? Chodził_ś? Wciąż chodzisz? Raczej pomogło czy raczej nie? A może to nie dla Ciebie? Daj znać, co myślisz.
A jeśli jesteś w tej ostatniej grupie, to mam nadzieję, że tym postem choć trochę Ci pomogłem.
