13/10/2026
ATAKI W SZKOŁACH. CO MA ZROBIĆ NAUCZYCIEL?
Czekać na rozwiązania ministerstwa? Iść na zwolnienie, bo strach o własne życie przestał być abstrakcją? A może zrzucić się z kolegami na prywatnego ochroniarza?
Możliwości jest wiele. Niektóre brzmią absurdalnie, ale właśnie w tym tkwi problem.
– Kupić kamizelkę kuloodporną. Oczywiście za własne pieniądze. Służbowej nie przewidziano.
– Zrobić kurs samoobrony. Nauczyciel przecież już uczy, wychowuje, mediuje i rozwiązuje kryzysy. Teraz może jeszcze obezwładniać napastników.
– Zrzucić się na ochroniarza. Bo może bezpieczeństwo szkoły da się sfinansować ze składki rady pedagogicznej?
– Przećwiczyć kolejną procedurę. Najlepiej taką, która doskonale wygląda na papierze. Papier jest cierpliwy. Zagrożenie nie zawsze.
– Nauczyć się przewidywać nieprzewidywalne. A potem udokumentować, że zrobiliśmy wszystko, co należało.
A gdzie w tym wszystkim są rodzice? Gdzie głos tych, którzy powierzają szkole swoje dzieci? Gdzie solidarność z nauczycielami, którzy również mają rodziny, bliskich i prawo wrócić bezpiecznie do domu? Bezpieczeństwo szkoły nie powinno być ani wyłącznie problemem nauczyciela, ani przedmiotem kolejnego sporu na linii rodzice–szkoła.
A teraz bez ironii.
Nauczyciel nie jest ochroniarzem, policjantem ani służbą kryzysową. Ma prawo oczekiwać konkretnych procedur, sprawnego reagowania i realnego wsparcia, a nie wyłącznie kolejnych instrukcji.
Bo jeśli o bezpieczeństwie zaczynamy poważnie rozmawiać dopiero po tragedii, to problemem nie jest brak kolejnego szkolenia.
Co jeszcze musi się wydarzyć, żeby bezpieczeństwo w szkole stało się rzeczywistym obowiązkiem państwa, a nie kolejnym zadaniem zrzuconym na nauczycieli?
I pytanie do rodziców: czy w tej sprawie potrafimy stanąć po jednej stronie — po stronie bezpieczeństwa dzieci i ludzi, którzy się nimi opiekują?
