26/08/2026
Relacja opiekun- dziecko 🌿
"Chcę Ci pomóc. Tylko czasem najpierw odzywają się moje emocje.”
Bez wątpienia chcemy wspierać swoje dzieci.
Być spokojni. Uważni. Dostępni.
A potem przychodzi trudny moment.
Dziecko krzyczy...płacze...zamyka się.. odpycha nas...
Nie chce rozmawiać albo mówi coś, co sprawia nam ból.
I nagle między nami a dzieckiem pojawia się coś jeszcze.
Nasz LĘK
Czy wszystko ze mną ok? Czy sobie poradzę? Jak do tego doprowadziłam? W co jeśli go stracę?
BEZSILNOŚć
Przecież próbuję wszystkiego. Dlaczego nic nie działa?
ZŁOŚĆ.
Ile razy możemy przechodzić przez to samo?
POCZUCIE WINY
Może robię coś źle? Może to przeze mnie?
WSTYD
Inni jakoś sobie radzą. Dlaczego u nas jest tak trudno?
I czasem właśnie te emocje — choć wynikają z troski — sprawiają, że zamiast być przy dziecku, zaczynamy je uspokajać, tłumaczyć, naprawiać, przekonywać albo reagujemy mocniej, niż chcieliśmy.
Nie dlatego, że przestaliśmy kochać.
Tylko dlatego, że nam też zrobiło się trudno.
Dziecko nie potrzebuje rodzica, który niczego nie czuje.
Potrzebuje rodzica, który coraz lepiej potrafi zauważyć:
„To, co teraz czuję, jest moje.
A to, co czuje moje dziecko — należy do niego.”
I czasem największym wsparciem nie jest znalezienie właściwych słów.
Czasem jest nim pozostanie obok.
Najpierw zauważyć siebie.
Żeby móc i mięć siłę naprawdę zobaczyć dziecko.
💚 Cisza i Słowo – Centrum terapii, rozwoju i relacji