Ola Fischer. Wsparcie psychologiczne i terapeutyczne

12/04/2023

Tak. I lepiej mieć relację z dzieckiem z tróją. :)

Zdrowie psychiczne jest ważniejsze niż oceny.

31/01/2023

dobry tekst. prawdopodobnie wiele maluchów tak lub podobnie przeżywa to, się z nimi dzieje. do rozważenia - polecam.

Mam 2 lata i wcale nie jestem okropny!

Jeden dzień z życia dwulatka:
Obudziłem się dziś w dobrym humorze i chciałem się ubrać, ale usłyszałem, że nie mamy na to czasu i tata mnie ubierze. To mnie zasmuciło. Chciałem zjeść śniadanie ale mama martwiła się, że pobrudzę koszulkę i nakarmiła mnie łyżeczką. To sprawiło, że poczułem się sfrustrowany. Chciałem więc pójść już do samochodu i samodzielnie do niego wsiąść, wtedy tata powiedział: „Nie, musimy już jechać, nie mamy czasu. Pozwól mi to zrobić”. Kiedy dojechaliśmy na miejsce, próbowałem sam wysiąść ale znów nie było na to czasu – to zezłościło mnie tak, że miałem ochotę uciec! Nie uciekłem – zacząłem płakać.

W żłobku miałem ochotę bawić się klockami, wysypałem je na podłogę a wtedy pani powiedziała „nie, nie tak, tak się nie bawimy”. Zdecydowałem, że nie będę się już bawił klockami. Postanowiłem pobawić się lalką, którą trzymała jakaś dziewczynka, więc ją jej zabrałem. Wtedy pani powiedziała, że to nie jest miłe i że muszę się dzielić. Nie jestem pewien o co chodziło. Poczułem się niepewnie i zacząłem płakać. Chciałem, żeby była tu mama i mnie przytuliła. Mamy nie było a pani powiedziała: „Nie ma co płakać, wszystko w porządku. Idź się pobaw do dzieci!”. Nie miałem już ochoty się bawić. Było mi bardzo smutno i czułem się samotny.

Potem pani powiedziała, że czas kończyć zabawę i żebym razem z dziećmi pozbierał zabawki. Nie byłem pewien co mam robić, czekałem aż ktoś mi pokaże. Po chwili pani powiedziała: „Dlaczego nie zbierasz zabawek? Po zabawie trzeba odłożyć wszystko na miejsce”. Ale ja nadal nie wiedziałem, co mam zrobić. Gdzie mam położyć te zabawki? Słyszałem, że pani do mnie mówi, ale nie rozumiałem słów. Jeden chłopiec głośno płakał. Byłem przerażony i się nie ruszałem. Potem usiadłem na podłodze i sam zacząłem płakać.

Kiedy nadszedł czas jedzenia, chciałem dostać tosty, które bardzo lubię ale było coś innego. Nie chciałem tego jeść. Wtedy pani powiedziała: ”Proszę, spróbuj tego, zjedz to…” i zaczęła wkładać mi to coś do buzi. Nie chciałem jeść, nie mogłem też odejść od stołu – pani mi nie pozwoliła, bo jestem za mały i muszę coś zjeść, żeby urosnąć. Miałem ochotę rzucić tym jedzeniem i znów zacząłem płakać. Panie ciągle mówią, że muszę coś zjeść. Byłem głodny, sfrustrowany i smutny. Byłem zmęczony i potrzebowałem kogoś, kto by mnie pocieszył. Nie czuję się tutaj bezpiecznie ani nie kontroluję tego, co ze mną robią. To mnie przeraża. Wtedy płaczę jeszcze bardziej.

Mam 2 lata – nikt nie pozwoli mi się samemu ubrać, nikt nie pozwoli mi pójść tam, gdzie chcę, nikt nie pozwoli mi decydować o tym, co chcę teraz robić. Dorośli chcą żebym się dzielił, słuchał i „poczekał chwilkę”. Oczekują, że będę siedział spokojnie i wiedział, że jak czymś rzucę, to ta rzecz może się zepsuć. Chcą żebym wiedział co powiedzieć, jak postępować i radzić sobie z emocjami. Ale ja tego nie wiem. Umiem za to chodzić, biegać, pchać, ciągnąć, wspinać się, rzucać ale nie zawsze wolno mi to robić. Jestem ciekawy, chcę dotykać rzeczy i lubię eksplorować. Ale tego też nie zawsze mi wolno. Często czuję się zdezorientowany.

Dla wszystkich rodziców dwulatków, którzy chcą je zrozumieć -----> https://bit.ly/Wild_Child_Dzieci_2_5_lat

*tekst znaleziony w Internecie, tłumaczenie Dzieci są ważne. Autor nieznany

21/11/2022

Podsyłam, ku uwadze Wszystkich, szczególnie w listopadowe wieczory...:)

Opiekę rozumiem jako przysiąście koło tegoż Smutku, dania Mu chwili uwagi. Zapytanie, po co się napatoczył i czego Mu trzeba.

Nie przeganiajmy nazbyt śpiesznie naszego Smutku. Może przynosi ważną informację, jest posłańcem.
A może zasiedział się i pora się z nim umówić na termin wyprowadzki.

Tak czy inaczej, ma takie prawa, jak i inne nasze emocje, te bardziej popularne. :)

Dziękuję ciepło Wycinki w termosie za formę i treść.

20/08/2022

Dla wszystkich w Gliwicach i okolicach, którzy bezpłatnie chcieliby skonsultować się z psychologiem i szukają emocjonalnego wsparcia i zmiany w życiu:

BEZPŁATNIE !
BEZ KOLEJKI !
DLA MIESZKAŃCÓW ŚLĄSKA
Zapisy ➡️ tel. 690 288 116

W ramach projektu unijnego dla mieszkanców śląska ruszył program w którym pacjent otrzyma :

- serie wizyt INDYWIDUALNYCH u psychologa
- warszataty grupowe REDUKCJA STRESU
- warsztaty grupowe PSYCHODRAMA
- warsztaty grupowe RADZENIE SOBIE Z EMOCJAMI
- warsztaty ASERTYWNOŚCI
- warsztaty EDUKACYJNE
- pomoc doradcy zawodowego
- konsultacje psychiatryczne

Terapia odbywa się w :

CENTRUM ZDROWIA PSYCHICZNEGO I LECZENIA UZALEŻNIEŃ "FAMILIA"
ul. Dębowa 5
Gliwice 44 100

03/08/2022

Och, ten cudowny stan, braku lęku, spokoju, bezpieczeństwa. Dla niektórych stan bieżący, naturalny, łatwizna. Dla niektórych wynik lat pracy nad sobą, terapii i rozwoju. Dla niektórych stan nieznany, tyleż upragniony, co jak dotąd zbyt rzadko osiągalny...
Jesteście Bohaterami i Bohaterkami swojego życia, próbując zmieniać się co dnia i otwierając na nowe, nieznane, niekontrolowane!
Do dzieła! Bohater -owie są wśród nas, każdego dnia!:)

24/07/2022

24/07/2022

Miliony pacjentów w Polsce i na świecie korzystają z działania leków określanych wspólnym mianem przeciwdepresyjnych, a wpływ na funkcje psychiczne tej grupy leków był badanych w wielu różnych wymiarach i opisywany w licznych publikacjach naukowych.
Tymczasem w artykule, który pojawił się w Portalu Wirtualna Polska ( „Leki na depresje to placebo? Ogłoszono przełomowe wyniki badań” 21.07.2022) czytamy: „Od lat krąży teoria, zgodnie z którą powodem takiego stanu zdrowia {depresji} jest zachwiana równowaga chemiczna w mózgu, którą przywrócić można przy pomocy popularnych leków antydepresyjnych. Pojawiły się jednak głosy, że ta teoria została wymyślona”
Artykuł oparty jest na wynikach analizy Joanny Moncrieff i wsp. „The serotonin theory of depression: a systematic umbrella review of the evidence” która została opublikowana w piśmie naukowym „Molecular Psychiatry”. Link do artykułu: https://www.nature.com/articles/s41380-022-01661-0?fbclid=IwAR2FJaC4uWJX0PBmYIXFqL8XwXotmQ5Z_Y74RVuUSEFVAtpFC2EivVUEFro&fs=e&s=cl
Pragnąc odnieść się do treści artykułu w wirtualnej Polsce, które mogą mieć negatywny wydźwięk dla osób leczonych („ Jeśli badania się potwierdzą, wówczas okaże się, że miliony osób latami zażywały leki, które nie tylko nie pomagały, ale jeszcze zostawiały po sobie wiele negatywnych skutków ubocznych”) warto wskazać na następujące fakty:
- był okres w rozwoju nauki kiedy dopiero odkrywano neuroprzekaźniki, nazwy których dzisiaj przeniknęły już nawet do kultury masowej: serotonina, noradrenalina, dopamina. W swoim czasie ich odkrycie było wielkim postępem nauki.
- w tamtym czasie żywiono nadzieję, że poznanie tych neuroprzekaźników i ich funkcji w mózgu pozwoli na wyjaśnianie powstawania zaburzeń psychicznych. Wtedy, w latach 1960-tych powstała tak zwana monoaminowa teoria depresji ( monoaminy to na przykład serotonina)
- następnie okazało się że sprawa nie jest taka prosta i teoria „za dużo dopaminy” nie tłumaczy powstawania schizofrenii a „za mało serotoniny” nie tłumaczy powstawania depresji. Po prostu kolejne lata dostarczały nowych danych naukowych, wskazujących że powstawanie zaburzeń psychicznych jest bardziej skomplikowane
Odnotowujemy, że w 2022 treść artykułu z Wirtualnej Polski ogłasza że „Ponad 35 lat temu ukształtowała się teoria, zgodnie z którą za depresję odpowiedzialny jest niedobór serotoniny. Dzisiejsze badania próbują udowodnić, że jest to jedynie powielany latami mit, którego głównym celem od początku były korzyści finansowe firm farmaceutycznych”. A więc teoria powstała ponad 35 lat temu, ale dzisiejsze badania nie próbują udowodnić że to mit, tylko próbują pokazać jakie są rzeczywiste mechanizmy działania leków przeciwdepresyjnych. Trudno byłoby się obecnie trzymać teorii sprzed 35 lat jako ciągle aktualnej i żywić te same nadzieje, które powstawały w nauce w tamtym czasie.
Te nowe badania udowadniają, że leki przeciwdepresyjne działają, jednak nie w prostym mechanizmie powodowania efektu „więcej serotoniny” w mózgu.
W 2008 światowy guru psychofarmakologii Prof. Stephen Stahl pisał w książce „Podstawy psychofarmakologii” „Klasyczna teoria dotycząc biologicznej etiologii depresji zakłada, że depresja jest wynikiem niedoboru neuroprzekaźników monoaminowych ( czyli „za mało serotoniny i noradrenaliny” […] Początkowe podstawy teorii monoaminowej depresji były dużym uproszczeniem” „w dalszym ciągu brakuje znacznej części dowodów mogących potwierdzać teorie monoaminową”. Książka ta został przetłumaczona na polski i wydana w 2009 roku.
Można wiec wskazać, że opisane w artykule Moncrieff i wsp. oraz cytowane w artykule w Wirtualnej Polsce dane ”obalają” pierwszą teorię „sprzed ponad 35 lat”, co do której naukowy i lekarze wiedzą od dekad, że była ona tylko pewnym etapem w rozwoju wiedzy na temat zaburzeń psychicznych.

Nie oznacza to, że leki przeciwdepresyjne nie działają, czego doświadcza na co dzień miliony osób na świecie. Oznacza że działają w bardziej złożonych mechanizmach, które częściowo już poznaliśmy i nadal poznajemy.

Warto, upowszechniając artykuły na temat depresji pamiętać, że jest to stan związany z olbrzymim cierpieniem samych osób doświadczających tego problemu jak i ich bliskich. I że depresja, w związku z ryzykiem samobójczym, może zagrażać życiu.

Jednym z wybitnych badaczy którzy pokazali że pierwsze efekty podania leków uruchamiają kaskadę dalszych zmian funkcji mózgu był światowej sławy polski naukowiec Prof. Jerzy Vetulani.

Współcześnie wiemy że podanie leków należących do grupy przeciwdepresyjnych (przykładowo):
- ma korzystny wpływ na neuroplastyczność mózgu (odbudowa połączeń sieci neuronów w mózgu)
- zmienia automatyczny sposób przetwarzania informacji o znaczeniu emocjonalnym. W depresji ten automatyczny sposób opiera się na „czarnowidztwie”, leki przywracają bardziej zrównoważony sposób przetwarzania informacji po pozytywnym i negatywnym znaczeniu
- redukuje wymiar złości, rozdrażnienia, agresji
- zmienia tolerancję stresu, zastosowanie niektórych z nich jest związane z pojawieniem się dystansu emocjonalnego do problemów i bodźców ze środowiska
- ich zastosowanie prowadzi do możliwości zmian zachowania na bardziej adaptacyjne

Więcej informacji na temat działania leków przeciwdepresyjnych można znaleźć w artykule „Jak naprawdę działają leki przeciwdepresyjne”.
https://www.termedia.pl/Jak-naprawde-dzialaja-leki-przeciwdepresyjne,98,40443,0,0.html

Wykorzystano:
Leki na depresje to placebo? Ogłoszono przełomowe wyniki badań. Opracowanie Monika Mikołajewicz. Wirtualna Polska 21.07.2022
https://wiadomosci.wp.pl/leki-na-depresje-to-placebo-ogloszono-przelomowe-wyniki-badan-6792799408794464a?fbclid=IwAR0gdsESRb0YloRPkeu4j-j3nGBH0oZd3PcUSXJktSNaWtiNrvDcLZ971f8
Stephen M. Stahl. Podstawy psychofarmakologii. ViaMedica Gdańsk 2009 strona 249.

20/07/2022

Styl przywiązania rzutuje na nasze najważniejsze życiowe relacje.

Serdecznie polecam miejsce i sam warsztat.

Nie potrafisz przestać bać się porzucenia?
😔
Denerwujesz się, kiedy partner chce spędzić czas bez Ciebie?
🤬
Katastrofizujesz, kiedy nie odpisuje lub nie odbiera telefonów?
😱
Ciągle myślisz o relacji, analizujesz czy wszystko jest ok?
🤕
Stawiasz drugą osobę na piedestale, minimalizując swoje potrzeby?
😶‍🌫️
Masz poczucie, że dana relacja to Twoja jedyna szansa na szczęście?
🥰
Bez względu na to, co dzieje się w relacji, masz poczucie, że Twoja ciężka praca to naprawi?
💪
Myślisz o sobie, że jesteś niewystarczający/a?
💔
Być może wynika to z lękowego/ambiwalentnego stylu przywiązania, który dzisiaj szkodzi Ci i uniemożliwia stworzenie bezpiecznej, zdrowej relacji.
🤷‍♀️
Osoby, które kupią bilet, a nie mogą pojawić się w powyższym terminie, otrzymają nagranie z webinaru.
📼
Do kogo kierowany jest warsztat? ☺️
- Do osób, które rozpoznają u siebie cechy osoby o lękowym stylu przywiązania i chciałyby wiedzieć jak radzić sobie z mechanizmami, które szkodzą im w dorosłych relacjach.
- Do osób, które rozpoznają u swojego partnera te cechy i chciałyby wiedzieć jak lepiej się z nim komunikować, żeby stworzyć bezpieczną relację.
- Do osób, które interesują się tym tematem i chciałyby dowiedzieć się więcej.

Czego dowiecie się na warsztatach? 🤔
1. Co to jest lękowy styl przywiązania.
2. Jak się tworzy?
3. Po co się tworzy?
4. Jak może nam ułatwiać w dzieciństwie?
5. Jak może nam utrudniać w dorosłości?
6. Jak identyfikować schematy/zachowania, które są związane z lękowym stylem przywiązania?
7. Jak można zastąpić je innymi zachowaniami?
8. Jak można chronić się inaczej?
9. Jak komunikować się z partnerem o lękowym stylu przywiązania?
10. Czy stworzenie relacji z taką osobą jest w ogóle możliwe?
11. To wszystko w formie wykładu, ćwiczeń i dyskusji

Będzie również przestrzeń na dyskusje i Wasze pytania.

Warsztat będzie trwał od 2 do 2.5 godziny - w zależności od długości dyskusji na końcu.

Zapraszam! ❤️

20/07/2022

20/07/2022

post dla nas w niedoczasie i w stresie.

odpocznij.
postuluję, żeby to nie było kiedyś", tylko na bieżąco, kilka minut, a może i kilka razy dziennie - moment tylko dla Ciebie.
to może być:
5 głębszych wdechów i wydechów.
chwila namysłu, co tam w ciele: gdzie napięte, co boli, jak stopy stoją na ziemi, jak język dotyka podniebienia.
a może spojrzenie poza ekran, poza pracę i dom: za okno, na chmury, na korony drzew.
nie odwlekaj. zacznij dziś, zacznij od 1 minuty...