23/10/2026
DDA to skrót od Dorosłe Dzieci Alkoholików, DDD od Dorosłe Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych. Oba określenia opisują
dorosłych, którzy wychowali się w domu, gdzie nie było przewidywalności i bezpieczeństwa. W przypadku DDD niekoniecznie chodzi o alkohol.
Dziecko w takim domu uczy się czujności. Obserwuje, przewiduje, dostosowuje się. Bierze na siebie role, które nie powinny należeć do dziecka: opiekuna młodszego rodzeństwa, powiernika dorosłego, tego, kto łagodzi konflikty, albo tego, kto swoim zachowaniem odwraca uwagę od domowego napięcia.
W dorosłości te role zostają. Widać je jako nadmierną odpowiedzialność, trudność w odpoczywaniu bez poczucia winy,
kłopot z zaufaniem, tendencję do wchodzenia w relacje, w których znów trzeba kogoś ratować, lub przeciwnie, unikanie bliskości.
Zastrzeżenie, które warto powtarzać: ani DDA, ani DDD nie są diagnozą. Są opisem doświadczenia. Nie każde dziecko z
takiego domu rozwinie te wzorce, a ich obecność nie przesądza o niczym w życiu dorosłym.
To, czego się nauczyliśmy, żeby przetrwać dzieciństwo, dało się rozpoznać i można to zmienić. Zwykle nie w pojedynkę, ale można.
Bezpłatne wsparcie na miejscu:
Punkt Konsultacyjno-Informacyjny Fundacji „Możemy Więcej"
ul. Siemińskiego 25D w Gliwicach, dyżury w środy w godzinach 9:00 do 12:00. Rozmowa jest bezpłatna, nie wymaga skierowania ani zapisów.
Post powstał w ramach projektu „Wybieram Życie. Kompleksowy program profilaktyki uzależnień w Gliwicach",
realizowanego przez Fundację „Możemy Więcej". Zadanie publiczne dofinansowane z budżetu Miasta Gliwice.