Studio no Stress Grodzisk Mazowiecki

22/08/2026

20/08/2026

Po prostu puść.

Moja praca polega na uczeniu, jak, przy pomocy ćwiczeń TRE, uwalniać ciało od bieżących i zadawnionych napięć, które często mogą powodować różne dolegliwości bólowe.

Obecnie czytam książkę Jorisa de Veries "Odpuść to, co cię niszczy". Tak naprawdę niewiele o autorze wiadomo. Podobno jest Holendrem. Nie jest psychologiem ani terapeutą. Dziwna historia. Warto poszperać głębiej.
Tym niemniej zatrzymałam się na fragmencie o puszczaniu, bo ta kwestia pojawia się na K A Ż D E J. S E S J I
- albo jesteś gotowa/y puścić coś z ciała (czyli kiedyś zapisaną/zatrzymaną tam emocję) albo jeszcze nie tym razem.

Autor pisze: " ....ktoś ci powiedział: "Po prostu puść". I to cię wkurzyło, bo jak się coś puszcza?..... Puszczanie czegoś nie jest jak naciśnięcie przycisku. To jest podróż. Podróż, która przechodzi przez całe twoje ciało. Przez twoje serce. Przez twój umysł i czasem przez ból, o którego istnieniu nawet nie wiedziałeś."

Teraz ja 🙂🙂 : W tej podróży możesz doświadczyć również ulgi, radości, śmiechu i wewnętrznego spokoju, czyli tego, czego wszyscy tak bardzo pragniemy.

Wracam do lektury 👓.

Do zobaczenia
Joanna Z-M

12/08/2026

Co to znaczy BYĆ PRZY SOBIE?

To hasło często pada w sytuacjach terapeutycznych i samorozwojowych. Czyli wtedy, gdy z czymś sobie życiu nie radzimy i szukamy jakiejś formy pomocy. Z powyższego mogłoby wynikać, że osoba, która potrafi być przy sobie nie ma żadnych problemów. Tak, oczywiście, nie jest.

Wracając do tematu, dlaczego w ogóle przyszło do mnie, by o tym napisać.

Dzisiaj od rana bardzo bolała mnie głowa. Tak bardzo, że odwołałam moje sesje i nawet przez telefon nie miałam ochoty z nikim rozmawiać. Napisałam do Przyjaciółki smsa, jak sprawy się mają i dostałam taką odpowiedź:

„Moja Ty Kochana Duszo, odpoczywaj. Potrafisz zadbać o siebie. Po południu jadę na zajęcia, jakby była potrzebna pomoc, to daj znać, daleko nie mam 🙂.”

Zrobiło mi się w środku jakoś miękko. Przyjaciółka ❤ dała sygnał, że jest, bez narzucania się. Niczego mi nie sugerowała, nie dawała rad. Ona wie, że znam sposoby, by o siebie zadbać w takiej sytuacji. Mogłam chwilowo o nich nie pomyśleć. Z bólu po prostu.

Potem przypomniałam sobie sytuację sprzed kilku lat. Brałam udział w warsztacie, gdzie większość kobiet była psycholożkami lub psychoterapeutkami. Warsztat był emocjonalny, miałyśmy sporo wglądów w swoje przeszłe doświadczenia. Jedna z koleżanek zaczęła mocno płakać. Pojawiła się we mnie chęć natychmiastowej pomocy, czyli odpalił się tak zwany syndrom ratownika. Wstałam, podeszłam do niej, oparłam się plecami o jej plecy.
Moją intencją było dać jej wsparcie.
Moim błędem, że nie spytałam, czy tego potrzebuje.
Odwróciła się do mnie i powiedziała – Przepraszam, ale chcę być teraz sama.
Wtedy zaczerwieniłam się. Zrobiło mi się głupio. Wróciłam na miejsce.

Dzisiaj zauważam czyjąś emocję, sprawdzam, co ta emocja powoduje we mnie, w umyśle i przede wszystkim w ciele. Reaguję, gdy osoba o to poprosi. Czasem zadam ostrożne pytanie.
I wtedy jestem wdzięczna sobie, że stworzyłam taką przestrzeń, w której ktoś poczuł się na tyle bezpiecznie, by jej/jego emocja ujawniła się. Czasem mniej czasem bardziej wyraźnie.

To jest moje trzymanie przestrzeni dla kogoś i jednocześnie bycie przy sobie.

Pozdrawiam
Joanna Z-M

06/08/2026

Czasem do własnego ciała zbliżamy się jak do jeża.
Statystycznie, może Ty jesteś wyjątkiem, przede wszystkim dostrzegamy to, co nam się w naszym ciele nie podoba.

A jednak, jeśli zaczniesz cierpliwie odkrywać piękno, zdrowie i moc swego ciała, to rezultat ma dużą szansę Cię zaskoczyć, tak jak mnie dzisiaj zaskoczył kwiat, na który czekałam od kilku tygodni🤩

06/08/2026

24/07/2026

TAK MOGŁO BYĆ

Ada postanowiła odpocząć.
Usiadła na kanapie, zamknęła oczy i wzięła głęboki oddech. „Teraz się zrelaksuję” , pomyślała.
Ale zanim zdążyła poczuć swoje ciało, pojawiła się pierwsza myśl:
„Czy wysłałam tego maila?”
Potem kolejna:
„Muszę zadzwonić do mamy.”
I jeszcze jedna:
„Jutro ważne spotkanie… ciekawe, czy jestem przygotowana?”

Jej ciało siedziało nieruchomo. Jednak w środku trwał bieg.

Minęło kilka minut. Ada otworzyła oczy.
„Nie umiem się rozluźnić” .

A potem, trochę przypadkiem, trafiła na zajęcia TRE.

Na początku ćwiczeń myślała, analizowała, pytała: „Czy tak dobrze ?”

Prowadząca spokojnie odpowiedziała:
„Nie musisz nic robić. Pozwól ciału mówić.”

Ada zamknęła oczy. Czekała, trochę w napięciu.
Najpierw poczuła delikatne drżenie w nogach.
Potem ciepło w brzuchu.
Oddech, który jakoś tak sam się pogłębił.

Myśli nadal przychodziły — ale jakby z daleka.
Już jej tak bardzo nie wciągały, nie układały się w historię. Ucieszyła się, że to zauważyła.

Po dłuższej chwili poczuła coś nowego.
Spokój, który nie był wymyślony.

Spytała i stwierdziła jednocześnie : "Myśli zawsze będą przychodzić, prawda?"

Tak, ale ciało wie, jak wrócić do równowagi, jeśli mu na to pozwolisz.

Kiedy podążasz tylko za myślami , tracisz kontakt ze sobą.
Kiedy wracasz do ciała, odnajdujesz spokój. Proste, ale nie takie łatwe.

Czasem wystarczy stworzyć mu przestrzeń, by przypomniało sobie swoją naturalną mądrość.

Pozdrawiam🖐
Joanna

20/07/2026

Piękny czas za mną 🥰
Aż nie wiem, od czego zacząć😁.

Nauczyciele, Ewa Błaszkowska-Bednarek i Paweł Bednarek, program pobytu, wszyscy uczestnicy, obsługa Folwarku, otaczająca przyroda, towarzyszące zwierzęta - wszystko nam sprzyjało.

A teraz o TRE.
Zrobiłam wstęp do ćwiczeń TRE Koleżankom i Kolegom na obozie TaiChi Ewa Błaszkowska - Chen Taijiquan w Folwarku Miłkowiec na Warmii.
Po raz, nie wiem już który, przekonałam się, jak mądre jest ciało człowieka. Jak otwiera się, gdy mu na to pozwolisz i pojawia się w Tobie ciekawość, a kiedy się spinasz, oczekujesz lub stawiasz przed nim kolejne zadanie - czeka aż odpuścisz i "wrzucisz na luz" 🏖️.

Ogromna moja wdzięczność dla każdego z osobna, kto zdecydował się na to doświadczenie ze mną 🙏🧡

Pozdrawiam🖐
Joanna

16/07/2026

Dlaczego tak trudno jest nam rozluźnić ciało?

Bo większość z nas… nigdy się tego nie nauczyła.
Od dziecka uczymy się kontroli: „siedź prosto”, „nie wierć się”, „nie okazuj emocji”.
Z czasem ciało zapamiętuje napięcie jako coś normalnego. I nawet gdy chcemy odpocząć — ono nadal „trzyma straż”.

📍Przykład 1:
Leżysz wieczorem w łóżku. Teoretycznie odpoczywasz… a szczęka zaciśnięta, brzuch napięty, ramiona uniesione. Ciało nie dostało sygnału, że jest bezpiecznie.
📍Przykład 2:
Ktoś mówi: „zrelaksuj się” — a Ty próbujesz… i nic. Bo rozluźnienie to nie komenda dla głowy, tylko umiejętność, której ciało musi się nauczyć krok po kroku.

Niektórzy potrafią zasnąć w 3 minuty… ale przez całą noc śpią z napiętymi barkami, jakby bronili się przed atakiem poduszki.

💛 Najważniejsza korzyść z umiejętności rozluźniania ciała?
POCZUCIE BEZPIECZEŃSTWA W SOBIE.

Kiedy ciało się rozluźnia, układ nerwowy dostaje sygnał: „jest dobrze, możesz odpuścić”. A wtedy pojawia się coś, czego nie da się wymusić — spokój, lekkość i prawdziwy odpoczynek.
Rozluźnianie to nie luksus. To FUNDAMENT dobrego samopoczucia.

Jeśli chcesz, możesz się tego nauczyć. Twoje ciało naprawdę na to czeka. 💛
Tego można się nauczyć.
Krok po kroku. Ciałem, nie tylko głową.


Masz wrażenie, że Twoje ciało nigdy do końca nie odpoczywa?
Nawet jeśli zatrzymasz się na chwilę — napięcie zostaje.
Bo ciało nie „wyłącza się” na polecenie.

Dlatego na moich zajęciach uczymy się czegoś innego:
🟢 jak rozpoznać napięcie
🟢 jak bezpiecznie je puścić
🟢 jak wrócić do naturalnego stanu rozluźnienia
To nie jest kolejna technika „do zrobienia”.
To doświadczenie, które Twoje ciało zapamiętuje.

💛 Efekt?
Więcej spokoju, lepszy sen i poczucie, że w końcu możesz odpuścić.

Jeśli czujesz, że to o Tobie — zapraszam Cię na zajęcia TRE.
W kameralnym studio, w bezpiecznej atmosferze.
Napisz do mnie wiadomość, jeśli chcesz dołączyć.

Pozdrawiam 🖐
Joanna

13/07/2026

Dość często rodzice proszą mnie o nauczenie ich dziecka ćwiczeń TRE, ponieważ nie radzi sobie ono z nadmiarem emocji i gromadzi je jako napięcie w ciele.

Przyczyny są różne – sytuacja w szkole, kontakty z rówieśnikami, burza hormonów, wirtualne życie w środkach społecznościowych.

Dzisiaj spójrzmy na sprawę z nieco innej, bardzo istotnej strony 🧐.

Wiadomo, że stan układu nerwowego rodzica ma bezpośredni wpływ na zachowanie dziecka — i nie jest to tylko intuicja, ale wniosek poparty badaniami naukowymi.
Dziecko nie uczy się regulacji emocji wyłącznie poprzez słowa. Uczy się jej przede wszystkim poprzez WSPÓŁREGULACJĘ — czyli kontakt z dorosłym, którego układ nerwowy jest dla niego punktem odniesienia.
Jeśli dorosły jest spokojny, obecny i ugruntowany, dziecko stopniowo uczy się tego samego.
Jeśli natomiast dorosły jest napięty, przeciążony lub reaguje impulsywnie, układ nerwowy dziecka dostraja się do tego stanu.

Stephen Porges, twórca teorii poliwagalnej („The Polyvagal Theory”, 2011), opisuje, że nasze układy nerwowe nieustannie „skanują” otoczenie w poszukiwaniu sygnałów bezpieczeństwa lub zagrożenia. Dziecko odbiera te sygnały głównie z twarzy, tonu głosu i napięcia ciała rodzica. Spokojny dorosły wysyła sygnał: „jesteś bezpieczny”. Napięty dorosły — nawet bez słów — może komunikować: „coś jest nie tak”.
Podobnie Allan N. Schore („Affect Regulation and the Origin of the Self”, 1994) wskazuje, że rozwój zdolności do regulacji emocji u dziecka zachodzi w relacji z opiekunem. To właśnie poprzez powtarzające się doświadczenia bycia „uspokajanym” przez dorosłego kształtują się struktury mózgu odpowiedzialne za samoregulację. Innymi słowy — dziecko najpierw pożycza regulację od rodzica, zanim nauczy się regulować samo.

Co to oznacza w praktyce 🕵️‍♀️

Dziecko, które często doświadcza kontaktu z napiętym, przeciążonym dorosłym, może:
– 🙃 szybciej się pobudzać i trudniej wyciszać
– 😭 reagować impulsywnie lub wycofaniem
– 😵‍💫 mieć trudność z koncentracją i snem

Z kolei dziecko, którego opiekun potrafi wracać do stanu względnego spokoju, uczy się:
– 🙂 że emocje można przeżyć i „przepuścić”
– 🙂 że napięcie może się rozpuścić
– 🙂 że świat jest miejscem w miarę bezpiecznym

W tym kontekście coraz większą rolę przypisuje się pracy z ciałem, która wspiera regulację układu nerwowego. Metody oparte na odczuwaniu ciała i naturalnych mechanizmach rozładowywania napięcia — takie jak TRE (Tension & Trauma Releasing Exercises) — mogą pomagać dorosłym wracać do stanu większego spokoju i ugruntowania. A to właśnie ten stan staje się dla dziecka najważniejszym sygnałem bezpieczeństwa.

Najważniejsze 📍jest jednak to: rodzic nie musi być „zawsze spokojny”.
Wystarczająco dobry rodzic to taki, który potrafi zauważyć swoje napięcie i wracać do równowagi.
Bo to właśnie ten POWRÓT — a nie perfekcja — uczy dziecko najwięcej.

Pozdrawiam
Joanna