Psycholog Agnieszka Prass

21/08/2026

TUS, który mam przyjemność prowadzić💚

Cieszę się, że mogę towarzyszyć młodym ludziom w uczeniu się relacji, komunikacji i bycia razem. Zapraszam do Blisko Ciebie Poradnia Psychologiczna

TUS Lubawa • TUS Iława • TUS Blisko Ciebie • Poradnia Psychologiczna Blisko Ciebie • psycholog dziecięcy Lubawa • psycholog dziecięcy Iława •

🔴 TRWAJĄ ZAPISY NA TUS w Poradni Blisko Ciebie❗

📌 Twoje dziecko ma trudność z odnalezieniem się w grupie, nawiązywaniem relacji, radzeniem sobie z emocjami albo przegraną❓

📣 TUS, czyli Trening Umiejętności Społecznych w Poradni Blisko Ciebie, to zajęcia, podczas których dzieci w praktyce uczą się:
✅ nawiązywać i podtrzymywać relacje,
✅ mówić o emocjach i potrzebach,
✅ prosić o pomoc i stawiać granice,
✅ współpracować i rozwiązywać konflikty,
✅ radzić sobie ze złością, przegraną i trudnymi sytuacjami.

📌 Pracujemy w kameralnych grupach do 6 osób, dzięki czemu każde dziecko ma przestrzeń, żeby być zauważone, zabrać głos i naprawdę ćwiczyć nowe umiejętności.

ℹ️ 15 spotkań • Lubawa • Iława • grupy wiekowe: 5–7, 8–10 i 11–13 lat

🗣️ Przed dołączeniem do grupy odbywa się konsultacja z psychologiem, która pomaga nam poznać potrzeby dziecka i dobrać dla niego odpowiednią grupę.

📌 Kto prowadzi zajęcia❓

✅ Grupy 5–7 i 8–10 lat
Justyna Prass – trenerka TUS SST z ponad 3-letnim doświadczeniem, oligofrenopedagog, posiadająca przygotowanie do pracy z osobami w spektrum autyzmu i z zespołem Aspergera. Na co dzień pracuje z dziećmi, wspierając ich rozwój emocjonalny i społeczny oraz funkcjonowanie w grupie.

✅ Grupa 11–13 lat
Psycholog Agnieszka Prass – psycholog z 15-letnim doświadczeniem w pracy z dziećmi i rodzinami. W swojej pracy patrzy szerzej na potrzeby dziecka, perspektywę rodzica i jego codzienne środowisko.

📌 Zajęcia TUS nie są tylko ćwiczeniem konkretnych umiejętności, ale również uważną pracą nad tym, czego dane dziecko potrzebuje w relacjach i codziennym funkcjonowaniu.

📞 Zapisy trwają. Liczba miejsc w grupach jest ograniczona.

Blisko Ciebie Poradnia Psychologiczna
Iława ul. Andersa 12; Lubawa ul. Warszawska 30a/21

📞 +48 789 406 689
🌐 bliskociebie.eu

ℹ️ Ogłoszenie.

18/08/2026

Mój pierwszy gabinet. Miejsce, o którym długo myślałam. 🤍

Nie trzeba wiedzieć, co powiedzieć, żeby przyjść do psychologa. Wystarczy poczucie, że coś jest za trudne albo trwa już zbyt długo.

Właśnie z myślą o takim początku stworzyłam to miejsce.

Można tu przyjść ze smutkiem, złością, lękiem, zagubieniem albo zwyczajnym: „Nie wiem, co się ze mną dzieje”.

Nie zapraszam dziecka ani dorosłego po to, żeby ich „naprawiać”. Próbujemy zrozumieć, co się dzieje i czego dana osoba potrzebuje.

W pracy z dziećmi patrzę szerzej na to, co przeżywa dziecko, co widzi rodzic i czego doświadcza ono w szkole i w swoim codziennym środowisku. Dopiero później szukamy rozwiązania, które będzie możliwe do zastosowania także poza gabinetem.

To miejsce na emocje, pytania, ciszę i rozmowę. Bez pośpiechu i bez oceniania.

Kiedy pomyślisz, że potrzebujesz z kimś porozmawiać, możesz zacząć właśnie tutaj. Ja jestem obok. 🤍

Lubawa • Iława • online
📞 +48 511 680 912

06/08/2026

Zapraszam na TUS, mamy jeszcze wolne miejsca! 🤍

Zanim dziecko dołączy do grupy, ja jako psycholog oraz Justyna, trenerka TUS spotykamy się z rodzicem na konsultacji, aby poznać potrzeby dziecka i dobrać odpowiednią grupę.

Bo według nas dobre zajęcia zaczynają się nie od wolnego miejsca, ale od uważnego poznania dziecka.

Masz pytania? Zadzwoń, chętnie na nie odpowiemy: +48 789 406 689.

04/08/2026

Zdarza Ci się mówić tak do swojego dziecka? Nie przesadzaj, przestań płakać, przecież nic się nie stało?

Te zdania często wypowiadamy z bezradności albo chęci szybkiego uspokojenia sytuacji. Dziecko może jednak usłyszeć w nich, że jego umocuje zostały unieważnione.

To nie znaczy, że jesteś złym rodzicem. Spróbuj się zatrzymać się i odpowiedzieć inaczej:

- Chcę zrozumieć, co się wydarzyło, opowiesz mi?

Dziecko potrzebuje dorosłego, przy którym może powiedzieć prawdę bez lęku przed oceną.

A Ty, które z tych zdań zdarzyło Ci się usłyszeć w dzieciństwie?

• jak rozmawiać z dzieckiem • co mówić do dziecka• uważność • rodzicielstwo

30/07/2026

Rodzicu, tak możesz pomóc dziecku poczuć się usłyszanym🩷

Wystarczy odpowiedzieć w sposób, który pokazuje dziecku, że go słuchasz.

Powtórzenie własnymi słowami tego, co dziecko mówi, pomaga mu lepiej nazwać emocje i daje poczucie, że jego przeżycia są ważne. Nie chodzi o idealne słowa, ale o uważność i prawdziwą obecność.

Jeśli trudno Ci rozmawiać z dzieckiem o emocjach, mogę Cię wesprzeć i pokazać, jak prowadzić takie rozmowy z większym spokojem, zrozumieniem i bliskością.

• rozmowa z dzieckiem • jak rozmawiać z dzieckiem • obecność rodzica •

27/07/2026

Czy wiesz, komu powierzasz swoje zdrowie psychiczne?

Prowadziłam rozmowy rekrutacyjne, szukając psychologa do naszego gabinetu.

Zdziwiły mnie niektóre CV, które otrzymałam.

Kursy, szkolenia i roczne szkoły, po których ktoś ogłasza się psychologiem.

Wiele dokumentów i wiele nazw, ale brak najważniejszego, czyli ukończonych studiów psychologicznych na poziomie magisterskim.

Warto powiedzieć to jasno, psychologiem nie zostaje się po rocznym kursie, szkoleniu ani studiach podyplomowych. Takie formy kształcenia mogą rozwijać wiedzę i kompetencje, ale nie zastępują wykształcenia psychologicznego.

Ustawa o zawodzie psychologa wskazuje, że: “tytuł zawodowy psycholog podlega ochronie prawnej. Prawo wykonywania zawodu jest związane m.in. z ukończeniem studiów na kierunku psychologia i uzyskaniem tytułu magistra.”

Dlatego zanim powierzysz komuś swoje emocje, kryzys lub zdrowie psychiczne, sprawdź:

❓Czy ta osoba rzeczywiście jest psychologiem?
❓Jakie ukończyła studia?

Masz prawo o to pytać. To nie jest brak zaufania, a odpowiedzialne dbanie o siebie.

Sprawdzasz opinie o restauracji? Sprawdź też kwalifikacje osoby, której powierzasz swoje zdrowie psychiczne.

Udostępnij ten post, zanim ktoś pomyli certyfikat z kwalifikacjami psychologa.

• psycholog • kwalifikacje psychologa • psychoedukacja•
bliskociebie •

26/07/2026

Dziewczyno, Kobieto, nie pomniejszaj siebie🩷

Śmiej się tak głośno, żeby ktoś odwrócił głowę.
Tańcz w kuchni, nawet jeśli przypalasz makaron.
Kochaj tak głęboko, jak potrafisz.

Mów, kiedy coś Cię zachwyca.
I mów, kiedy coś Cię boli.
Nie przepraszaj za swoje emocje.
Nie udawaj obojętnej tylko po to, żeby komuś było wygodniej.

Kup sobie kwiaty bez okazji.
Załóż to, w czym czujesz się sobą.
Jedź nad morze.
Zostań do zachodu słońca.

Powiedz pierwsza: „Tęsknię”.
Powiedz też: „Nie. To mi nie służy”.

Marz bez kalkulatora.
Rób trochę hałasu.
Chroń swój spokój jak ostatni kawałek pizzy.

Nie chodzi o to, żeby być najgłośniejszą, a żeby nie znikać z własnego życia.

Nie jesteś przesadna.
Masz jedno życie.

Nie przeżyj go tak, żeby nikt nie zauważył, że tu byłaś✨

A czerwony kombinezon, w którym zdecydowanie łatwiej nie pomniejszać siebie RISK made in warsaw

24/07/2026

Nigdy nie wiesz, z czym mierzy się młody człowiek, którego właśnie mijasz.

Nie każdy nastolatek, który milczy, nie ma nic do powiedzenia. Czasem po prostu nie wie, czy dorosły naprawdę chce usłyszeć odpowiedź.

My, dorośli, patrzymy na zachowanie: zamykanie się w pokoju, złość, spadek ocen, ciągłe korzystanie z telefonu, niechęć do rozmowy. Nie zawsze widzimy jednak to, co ukryte głębiej, czyli lęk, samotność, wstyd, przeciążenie albo poczucie, że jest się problemem.

Nastolatek nie mówi wprost, że potrzebuje pomocy. Pokazuje to zmianą zachowania. Rolą dorosłego nie jest od razu oceniać ani naprawiać, ale zauważyć, zapytać i spróbować zrozumieć jego perspektywę.

Zanim uznasz, że przesadza, zatrzymaj się i sprawdź, co naprawdę dzieje się pod powierzchnią.

Jeśli niepokoi Cię zmiana w zachowaniu Twojego dziecka, nie musisz czekać, aż samo znajdzie słowa, by poprosić o pomoc. Zacznij od rozmowy, a jeśli potrzebujecie wsparcia, umów konsultację przez link w bio.

24/07/2026

Nastolatek znowu trzaska drzwiami. Na każdą prośbę odpowiada: zaraz; po co?; nikt mi za to nie płaci. Gdy próbujesz zapytać, co się dzieje, słyszysz tylko, że okej.

A Ty czujesz, że cokolwiek powiesz, będzie źle. Twoja bezradność miesza się z lękiem, że tracisz kontakt z własnym dzieckiem.

Myślisz:
- Dlaczego ono tak się do mnie odzywa?
- Przecież robię dla niego wszystko.
- Gdzie popełniłam błąd?
- Czy ono w ogóle mnie jeszcze potrzebuje?

Rodzic widzi zachowanie. Nastolatek przeżywa coś znacznie głębszego. Za złością, opryskliwością czy wycofaniem kryje się lęk, samotność albo przekonanie, że nikt go nie zrozumie. U nastolatków trudności emocjonalne nie zawsze wyglądają jak smutek i płacz. Czasem przybierają postać drażliwości, zamykania się w pokoju lub krótkiego “nic mi nie jest”.

Bycie po stronie dziecka nie oznacza zgody na krzyk, obrażanie czy łamanie zasad. Oznacza, że potrafisz powiedzieć:
„Nie zgadzam się na sposób, w jaki się do mnie odzywasz, ale nadal chcę zrozumieć, co się z Tobą dzieje”.

Zamiast zaczynać od wykładu, kary albo słów, że przesadza, spróbuj najpierw zauważyć i nazwać to, co widzisz:
- Widzę, że jesteś bardzo zdenerwowany.
- Słyszę, że coś Cię mocno złości.
- Mam wrażenie, że ostatnio jest Ci trudniej niż zwykle.
- Nie musisz mówić teraz. Wrócę do tej rozmowy, bo zależy mi na Tobie.

Nie pytaj od razu: Dlaczego znowu tak się zachowujesz? Bo takie pytanie zabrzmi w uszach nastolatka jak oskarżenie.

Lepiej zapytaj:
- Co się wydarzyło?
- Co było dla Ciebie najtrudniejsze?
- Czego teraz ode mnie potrzebujesz rozmowy, pomocy czy chwili spokoju?

Nastolatek potrzebuje dorosłego, który potrafi postawić granicę, ale nie odrzuca go razem z jego zachowaniem.

Bo często za słowami: „Nienawidzę cię” kryje się pytanie:
„Czy nadal będziesz przy mnie, nawet kiedy sam nie potrafię sobie ze sobą poradzić?”

Ważne, żeby nastolatek zobaczył, że jego emocje Cię nie odstraszają i że wrócisz do rozmowy. Jeśli jego trudności utrzymują się dłużej skontaktuj się z psychologiem.

• nastolatek • rodzice nastolatka • komunikacja z dzieckiem • emocje dziecka • psycholog dzieci i młodzieży • suicydolog •

21/07/2026

On tylko tak mówi… to jedno z najbardziej niebezpiecznych przekonań na temat samobójstwa.

Słowa o chęci odebrania sobie życia nie są tylko gadaniem ani szukaniem uwagi. Są sygnałem cierpienia, który zawsze trzeba potraktować poważnie.

W jednym badań 69% osób, które odebrały sobie życie, wcześniej komunikowało otoczeniu myśli s*, a 41% mówiło o nich wprost.

Wniosek jest prosty mówienie o s* może być realnym sygnałem zagrożenia, a nie pustą deklaracją.

Dlatego nie bagatelizuj. Zostań, zapytaj wprost i pomóż znaleźć wsparcie.

• cierpienie nastolatka • depresja •