Ku zmianie - Psychoterapia i Rozwój

03/06/2026

Przewlekłe zmęczenie, reakcje nerwicowe, życie z lękiem, codzienne przygnębienie, brak radości z życia, wściekłość na siebie samego, poczucie pustki albo pecha. Poczucie, że życie już za mną, albo, że zdarzy się tylko to, co najgorsze, myśli samobójcze. Bycie niesłyszanym, pomijanym, wykorzystywanym, nieśmiałość. Nieumiejętność stawiania granic innym. Zdrada, złość, żal. Strata, która nie może przestać boleć. To może być scenariusz na Twoje życie, ale nie musi.

28/05/2026

Zadawanie pytań mimo upływu lat.
Słuchanie odpowiedzi.
Zauważanie zmęczenia, ciszy, drobnych zmian w nastroju.
Ciekawość drugiego człowieka.

„Jak minął Ci dzień?”
„Widzę, że coś Cię martwi.”
„Opowiedz mi o tym.”
„Jestem.”

Największy dystans między ludźmi zaczyna się od braku zainteresowania sobą nawzajem.

Bliskość to codzienna decyzja, żeby nadal się poznawać. ❤️



Projekt: Canva

27/05/2026

Dzisiaj o Schizotypowym zaburzeniu osobowości — czym jest?

Schizotypowe zaburzenie osobowości należy do tzw. zaburzeń ze spektrum schizofrenii.
Osoby z tym zaburzeniem często postrzegają świat w nietypowy sposób, mają trudności
w relacjach społecznych i mogą doświadczać dziwnych przekonań lub niezwykłych doświadczeń percepcyjnych.

Najczęstsze objawy:
• silny dyskomfort w relacjach społecznych
i wycofanie,
• dziwaczny sposób myślenia lub mówienia, • podejrzliwość i nadmierna nieufność,
• przekonania o „znakach”, telepatii, wyjątkowych mocach lub paranormalnych powiązaniach,
• nietypowe doświadczenia percepcyjne (np. poczucie obecności kogoś obok),
• ekscentryczne zachowanie lub wygląd,
• nasilony lęk społeczny.

Obecnie uważa się, że zaburzenie ma podłoże wieloczynnikowe:
✔️ predyspozycje genetyczne,
✔️ różnice w funkcjonowaniu mózgu,
✔️ wpływ przewlekłego stresu i doświadczeń z dzieciństwa.

Schizotypowe zaburzenie osobowości zwykle pojawia się już we wczesnej dorosłości i ma charakter przewlekły, ale jego nasilenie może się zmieniać w czasie.

Leczenie:
Najczęściej stosuje się:
psychoterapię
leki — gdy pojawia się nasilony lęk, depresja lub objawy psychotyczne,
trening umiejętności społecznych i wsparcie środowiskowe.

Osoby z tym zaburzeniem często nie szukają pomocy, ponieważ mają trudność z zaufaniem innym.

Rokowania są bardzo indywidualne.
U części osób objawy pozostają łagodne
i pozwalają na względnie stabilne funkcjonowanie.
U innych mogą prowadzić do izolacji społecznej, problemów zawodowych czy epizodów psychotycznych.



Projekt: Canva
Materiały min: ICD 10, DSM V

25/05/2026

Nie musisz mieć dziś odpowiedzi na wszystko.
Nie musisz kontrolować każdej chwili, każdego ruchu, zdania, przyszłości.
Zrób kolejny mały krok i zaufaj sobie... Bardziej niż swoim lękom.

Dobrego tygodnia!

.

Grafika: Canva

22/05/2026

Zdrowe poczucie własnej wartości rozwija się wtedy, gdy uczymy się widzieć siebie realistycznie, życzliwie i niezależnie od chwilowych sukcesów czy opinii innych ludzi.

„Zaraz wszyscy odkryją, że tak naprawdę się do tego nie nadaję.”
To jedno z najbardziej charakterystycznych zdań dla syndromu oszusta.
Paradoks polega na tym, że najczęściej nie myślą tak osoby niekompetentne — lecz właśnie te, które mają wiedzę, osiągnięcia i wysoką odpowiedzialność.

Syndrom oszusta wynika min. z nieadekwatnego poczucia własnej wartości. Człowiek zaczyna oceniać swoją wartość wyłącznie przez pryzmat osiągnięć, perfekcji i zewnętrznego potwierdzenia. Sukces bywa umniejszany („udało się”, „miałem szczęście”, „inni są lepsi”), za to każdy błąd urasta do rangi „dowodu”, że jednak jest się niewystarczającym.

Osoby z nasilonym syndromem oszusta częściej:
• doświadczają lęku i chronicznego stresu, • mają wyższy poziom samokrytyki,
• zmagają się z perfekcjonizmem,
• przeceniają oczekiwania innych wobec siebie,
• mają trudność z internalizowaniem sukcesów.

Kluczową rolę w utrzymywaniu adekwatnego poczucia własnej wartości odgrywa współczucie wobec siebie. To zdolność do traktowania siebie z życzliwością.
Osoby z większą zdolnością wyrozumiałości i współczucia wobec siebie, lepiej radzą sobie ze stresem, rzadziej wpadają w samokrytykę.

Ogromne znaczenie ma też styl przywiązania. To, jak byliśmy traktowani w ważnych relacjach — szczególnie w dzieciństwie — wpływa na to, czy w dorosłości czujemy się „wystarczający”. Istnieje silny związek między bezpiecznym stylem przywiązania, a większą zdolnością do życzliwego odnoszenia się do siebie.

Co więc pomaga budować zdrowe poczucie własnej wartości?

• zauważanie swoich emocji bez oceniania siebie
• odróżnianie „popełniłem błąd” od „jestem beznadziejny/a”
• rozwijanie kompetencji zamiast obsesji perfekcji
• budowanie relacji, w których można być autentycznym
• uczenie się odpoczynku bez poczucia winy
• regularne dostrzeganie własnych małych sukcesów i wysiłku, nie tylko efektów.

Dojrzałe poczucie własnej wartości nie oznacza myślenia o sobie „jestem lepszy/a od innych”, a raczej: „mam wartość nawet wtedy, gdy nie jestem idealny/a”. I być może właśnie to jest najtrudniejsze — ale też najbardziej uwalniające



Projekt: Canva

20/05/2026

Część osób kończy proces psychoterapii, więc pojawia się przestrzeń na konsultacje psychologiczne, psychoterapię. Zapraszam serdecznie.

Psycholog i Certyfikowany Psychoterapeuta. Pracuję z zaangażowaniem, opierając się na wiedzy, relacji i etyce. Wierzę w skuteczność terapii oraz rolę psychoedukacji w budowaniu dobrostanu psychicznego.

19/05/2026

Schizoidalne zaburzenie osobowości to wzorzec funkcjonowania psychicznego, w którym dominują dystans emocjonalny, silna potrzeba samotności oraz ograniczona potrzeba bliskich relacji społecznych. Osoba z tym zaburzeniem zwykle nie odczuwa dużej potrzeby kontaktu z innymi i może sprawiać wrażenie chłodnej, wycofanej albo obojętnej emocjonalnie.

Typowe cechy tego zaburzenia to m.in.:
preferowanie samotnych aktywności,
mała potrzeba bliskości emocjonalnej,
trudność w wyrażaniu uczuć,
ograniczone reagowanie emocjonalne („spłaszczony afekt”), niewielka potrzeba aprobaty społecznej, małe zainteresowanie relacjami romantycznymi lub seksualnymi,
poczucie bycia „obok” grupy społecznej,
bogate życie wewnętrzne przy jednoczesnym dystansie wobec ludzi.

Osoba może dobrze funkcjonować intelektualnie i zawodowo, szczególnie w pracy wymagającej samodzielności, ale jednocześnie mieć trudność z budowaniem więzi.

Wpływ na codzienne funkcjonowanie bywa różny — od łagodnego wycofania po bardzo ograniczone życie społeczne.
Często pojawiaja się: unikanie spotkań towarzyskich, zmęczenie intensywnymi kontaktami społecznymi, trudność w pracy zespołowej, ograniczone okazywanie emocji,
mała spontaniczność w relacjach,
poczucie niezrozumienia przez innych,
izolacja społeczna.

Niektóre osoby funkcjonują stabilnie i nie cierpią z powodu samotności. Problem częściej pojawia się wtedy, gdy otoczenie oczekuje większej emocjonalności, bliskości albo zaangażowania społecznego.
Relacje są zwykle obszarem największych trudności. Partnerzy, rodzina czy znajomi mogą odbierać osobę schizoidalną jako:
chłodną, niedostępną emocjonalnie,
zdystansowane, mało zainteresowaną bliskością, unikającą rozmów o uczuciach.

Jednocześnie osoba z tym zaburzeniem nie odczuwa potrzeby częstego kontaktu,
potrzebuje dużo przestrzeni i samotności,
może mieć trudność z rozpoznawaniem i komunikowaniem emocji, źle znosi presję emocjonalną, unika konfliktów poprzez wycofanie.
Takie funkcjonowanie w relacji może prowadzić do poczucia odrzucenia u partnera, osłabienia więzi, nieporozumień, trudności w budowaniu intymności, bardzo małej liczby bliskich relacji.

Warto jednak zaznaczyć, że osoby schizoidalne potrafią tworzyć relacje — zwykle są one po prostu mniej intensywne emocjonalnie i bardziej oparte na bezpieczeństwie, przewidywalności oraz szacunku dla autonomii.

Schizoidalne zaburzenie osobowości bywa mylone z:
introwersją,
depresją,
autyzmem,
unikającym zaburzeniem osobowości.

Leczenie i pomoc
Psychoterapia może pomagać szczególnie w:
lepszym rozumieniu własnych emocji,
nauce komunikacji, budowaniu satysfakcjonujących relacji,
zmniejszeniu izolacji, radzeniu sobie z napięciem społecznym.
Najczęściej stosuje się psychoterapię indywidualną. Ważne jest spokojne tempo i respektowanie potrzeby dystansu — zbyt intensywna presja emocjonalna zwykle działa odwrotnie.

Schizoidalne zaburzenie osobowości nie ma jednej, jasno ustalonej przyczyny. Współczesna psychologia i psychiatria traktują je jako efekt współdziałania wielu czynników: biologicznych, temperamentalnych, rozwojowych i środowiskowych.



Projekt: Canva

18/05/2026

To, jak myślisz o sobie, wpływa na to, jak pozwalasz traktować się innym.

Jeśli nie widzisz swojej wartości, częściej godzisz się na relacje, które Cię umniejszają. Jeśli ciągle siebie krytykujesz, trudniej Ci uwierzyć w szczerość, bliskość i miłość od innych.

Psychologia relacji pokazuje, że nasze poczucie własnej wartości staje się filtrem, przez który budujemy więzi. Osoba, która czuje się niewystarczająca, często nadmiernie zabiega o akceptację, boi się odrzucenia, rezygnuje ze swoich granic, uzależnia swoje samopoczucie od opinii innych.
Z kolei zdrowa relacja z samym sobą, oznacza umiejętność bycia po swojej stronie, szacunek do własnych emocji, świadomość swoich potrzeb, zgodę na to, że nie trzeba zasługiwać na miłość kosztem siebie.

Im lepszą relację budujesz ze sobą, tym mniej musisz udowadniać swoją wartość innym i tym więcej miejsca pojawia się na prawdziwą bliskość (zamiast lęku, kontroli czy ciągłego oczekiwania potwierdzenia).



Projekt: Canva

15/05/2026

„But, który pasuje na jedną stopę, uwiera inną. Nie ma przepisu na życie, który pasuje we wszystkich przypadkach.” — Carl Gustav Jung

Czasem próbujemy żyć według cudzych definicji szczęścia, sukcesu czy miłości. Dopasowujemy się do oczekiwań, schematów i porad. A jednak to, co daje poczucie spełnienia jednej osobie, dla innej może być źródłem frustracji i wewnętrznego konfliktu.

Psychologia od lat pokazuje, że człowiek rozwija się najpełniej wtedy, gdy zaczyna słuchać siebie — swoich potrzeb, granic, wartości i emocji. Nie istnieje jedna uniwersalna droga - każdy z nas niesie inną historię, inną wrażliwość i inne doświadczenia. Może więc dojrzewanie nie polega na tym, by stać się „jak ktoś”, ale by coraz bardziej stawać się sobą?




Projekt: Canva

13/05/2026

Osobowość paranoiczna to zaburzenie, które wpływa na funkcjonowanie człowieka na różnych płaszczyznach jego życia (relacje, życie zawodowe, zdrowie psychiczne i fizyczne, codzienne poczucie bezpieczeństwa). Osoby cierpiące na to zaburzenie często żyją w ciągłym napięciu, nieufności i przekonaniu, że inni mogą je skrzywdzić, wykorzystać lub oszukać.

W relacjach prowadzi to do izolacji, konfliktów, zazdrości i trudności z budowaniem bliskości. Często cierpią także sami "chorzy" — doświadczają lęku, samotności, przewlekłego stresu i poczucia niezrozumienia.

Psychoterapia może poprawić jakość życia. Pomaga lepiej rozpoznawać własne emocje, zmniejszać poziom podejrzliwości, budować bezpieczne relacje i odzyskiwać poczucie kontroli nad życiem. Wsparcie bliskich oraz zachęcanie do podjęcia terapii ma ogromne znaczenie, szczególnie, że osoba z rym zaburzeniem może traktować swoje postrzeganie świata jako pewnik: "Ale przecież tak jest!".

Zaburzenia osobowości można leczyć. Im wcześniej pojawi się pomoc, tym większa szansa na poprawę funkcjonowania i jakości życia.



https://annajasinskakupczyk.pl/

Grafika: Canva