Grażyna Żmuda Psychoterapia

04/08/2026

W dniach 28.07.- 1.08.2026 , w Poznaniu odbyły się warsztaty "Powięź i przyjaciele 2".Miałam przyjemność uczestniczyć w bardzo ciekawym warsztacie. Prowadzącym był Thomas Heinrich - znakomity psychoterapeuta Analizy Bioenergetycznej, certyfikowany Zawansowany Terapeuta Rolfingu .Tematami głównymi były: praca z bliznami, struktury charakteru i ich przejawy w sieciach powięziowych oraz interwencje fizyczne ze szczególną uwagą na kontakt fizyczny z Pacjentem/Klientem w procesie psychoterapeutycznym, czy wpływ doświadczeń i procesów emocjonalnych na ciało. Było to bardzo dobrze wykorzystany czas.

„Kto bada czyjeś ciało , lecz nie umysł, bada zwłoki .Kto analizuje umył bez zwracania uwagi na ciało, bada zjawę . To mocna wypowiedz, lecz ja w pełni w nią wierzę. Przy każdym urazie fizycznym ogromnie istotną odgrywają także czynniki psychiczne i emocjonalne. Chcąc dogłębnie zrozumieć to zjawisko , należy analizować wszystkie czynniki łącznie „

Philippe Rosier „ Terapeutyczna moc powięzi .Psychosomatyczna metoda pracy nad bólem, stresem i chronicznym zmęczeniem „

Ja też w pełni wierzę w tą wypowiedź !

29/06/2026

W dniach 24.06 do 27.06. 2026 uczestniczyłam w warsztacie „ Katharsis w Analizie Bioenergetycznej -rola współregulacji w pracy z silną ekspresja emocjonalną „ Warsztat był zorganizowanym przez Polskie Stowarzyszenie Analizy Bioenergetycznej a prowadzącym był Heiner Steckel . Temperatura zajęć jak temperatura na zewnątrz w tych dniach była intensywna i gorąca .Samo słowo katharsis jest kojarzone z czymś intensywnym i oczyszczającym. Słowo katharsis (z gr. kátharsis) oznacza oczyszczenie. To stan głębokiego uwolnienia od napięcia, stłumionych emocji lub lęku, który przynosi uczucie ulgi i przywraca wewnętrzną równowagę( internet). Jednak aby móc doświadczyć tego stanu klient/pacjent jest przygotowywany poprzez uczenie się samoregulacji i koregulacji czyli bycia z drugim człowiekiem .Drugi człowiek poprzez swoja osobę staje się bezpieczną bazą a w procesie terapeutycznym jest to terapeuta .Jest to podstawowy pakiet do pracy z katharsis. Jest to uczenie się i doświadczanie na poziomie fizycznym, psychicznym oraz relacyjnym. A efektem jest radzenie sobie w relacji z terapeutą jak i na zewnątrz poza gabinetem terapeuty. Czyli jest to osiągniecie kolejnego etapu uczenia się i doświadczania jako integracji swoich procesów.
„ Zjawiska katarktyczne mogą pełnić istotną rolę w psychoterapii ciała, wtedy, gdy doświadczenia katarktyczne pacjenta o wysokiej intensywności są zintegrowane z jego "ja" oraz przechodzą i rozszerzają się na życie codzienne z jego niższymi poziomami intensywności.
Jak wygląda proces integracji i przekształcania i jak terapeuta może oraz jak powinien poruszać się i współdziałać z tym procesem? Opisałam, jak doświadczenia katarktyczne z ich uwolnieniem od impulsów i uczuć, uporządkowaniem mechanizmów obronnych i stworzeniem nowego znaczenia mogą służyć jako podstawa nowych zachowań i sposobów bycia. Przekonywałam również, że nie dzieje się to automatycznie, że samoregulacja i integracja są procesami, które wymagają uwagi i pielęgnacji. Chcę ponownie odwołać się do definicji samoregulacji Schore'a i jego opisu optymalnego procesu terapii. Schore opisuje samoregulację jako elastyczną regulację, która może zachodzić autonomicznie, tzn. gdy pacjent polega na wewnętrznych zasobach bez pomocy terapeuty, a także może zachodzićjako interaktywna regulacja w ramach diady pacjenta i terapeuty. Zarówno pacjent, jak i terapeuta potrzebują zdolności do bycia elastycznymi, co pozwala im na przełączanie się, pomiędzy obiema strategiami regulacji, z sekundy na sekundę.
Od nas, terapeutów, wymaga to skupienia uwagi i uważności, obecności i umiejętności dostosowania się i reagowania na zmiany zachodzące u naszych pacjentów. Musimy słuchać zarówno "prawym", jak i "lewym" uchem, patrzeć intuicyjnie, jak również za pomocą analitycznych odczytów ciała, aby zdecydować, kiedy jesteśmy potrzebni jako świadkowie procesu i "tylko" zapewniamy uważną obecność, przestrzeń i czas, a kiedy wymaga się od nas większej aktywności jako regulatorów.
Dla pacjenta uważność i skupienie uwagi na jego cielesnych i emocjonalnych impulsach, małych lub dużych, oraz impulsach do działania odgrywają kluczową rolę zarówno w autonomicznej, jak i interaktywnej samoregulacji”

„ REWIZJA POJĘCIA KATHARSIS I SAMOREGULACJI: ROZWAŻANIA NAUKOWE I KLINICZNE1 „ Angela Klopstech

28/05/2026

…Każdy mały organizm ludzki rodzi się jako wibrująca, pulsująca symfonia różnych rytmów i funkcji ciała, które koordynują się poprzez komunikaty chemiczne i elektryczne. Obejmuje on wiele luźno związanych układów, które często się pokrywają .W celu utrzymania funkcjonowania całego organizmu na zadowalającym poziomie pobudzenia układy te komunikują się za pomocą sygnałów chemicznych i elektrycznych , nieustannie przystosowując się do zmieniających się, zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie, okoliczności. W początkowych miesiącach życia organizm ustala prawidłowy poziom pobudzenia, określając punkt nastawczy- kiedy poziom pobudzenia spada poniżej lub wzrasta powyżej tego punktu, wówczas układy organizmu starają się przywrócić sytuację do norm. Jednak najpierw w wyniku procesu społecznego dochodzi do ustalenia tej normy. Dziecko nie robi tego samoczynnie, ale koordynuje swoje układy z układami ludzi z jego otoczenia…
…Wczesne doświadczenia maja ogromny wpływ na układy fizjologiczne dziecka, które są nieukształtowane i niezwykle delikatne. Jeśli doświadczenia są trudne, może dojść do niekorzystnego ustalenia pewnych systemów biochemicznych, co wpłynie negatywnie zarówno na reakcje stresowe, jak i inne aspekty przetwarzania emocjonalnego . Nawet na sam rozwój mózgu, który jest najintensywniejszy przez pierwsze półtora roku, może przebiegać nieprawidłowo, jeśli dziecko wychowuje się w nieprawidłowych warunkach .Podobnie jak w wypadku sadzonki, mocne korzenie i jej odpowiedni rozwój jest uzależnione jest od warunków środowiskowych- u niemowlęcia najbardziej widoczne jest w jego zdolnościach emocjonalnych , które są najmniej wyuczone w królestwie zwierząt, a na które największy wpływ ma doświadczenie…
A wiec jesteśmy podobni w rozwoju do świata zwierząt i roślin. Potrzebujemy dobrego połączenia z innymi i dobrego otoczenia na zewnątrz aby moc prawidłowo wzrastać , rozwijać się i regulować. Potrzebujemy dobrej gleby do wzrostu. Potrzebujemy dobrych warunków jak rośliny.
Polecam film „Milcząca przyjaciółka „. Piękny film. W trakcie trwania seansu i po nim się wzrasta. Po wyjściu z kina inaczej postrzega się przyrodę. Działa .Polecam.
Zdjęcie kadr z filmu „ Milcząca przyjaciółka”
Sue Gerhardt „Znaczenie miłości .Jak uczucia wpływają na rozwój mózgu”

13/05/2026

🧠 Kiedy terapia staje się przestrzenią unikania — zamiast konfrontacji z doświadczeniem?

W praktyce klinicznej dobrze wiemy, że sam udział w terapii nie gwarantuje zmiany.
A jednak w niektórych procesach pojawia się subtelne przesunięcie — od pracy nad doświadczeniem do jego omijania.

Nie zawsze jest ono oczywiste.
Często przyjmuje formę zaangażowanej, refleksyjnej pracy, która pozostaje na poziomie rozumienia, ale nie prowadzi do realnego kontaktu z przeżyciem.

🔬 Co pokazują badania?

Badania nad ruminacją prowadzone przez Susan Nolen-Hoeksema oraz Edward Watkins wskazują, że powtarzalne analizowanie własnych stanów wewnętrznych — bez zmiany sposobu ich doświadczania — może podtrzymywać objawy depresyjne i lękowe.

Z kolei w ramach Acceptance and Commitment Therapy, rozwijanej przez Steven C. Hayes, unikanie doświadczenia (experiential avoidance) uznawane jest za jeden z centralnych mechanizmów utrzymujących cierpienie psychiczne.

W kontekście procesu terapeutycznego oznacza to, że:
– rozmowa o doświadczeniu może zastępować jego bezpośrednie przeżywanie,
– nadmierna analiza może pełnić funkcję regulacyjną, redukując kontakt z afektem,
– relacja terapeutyczna — poprzez nadmierne utrzymywanie poczucia bezpieczeństwa — może nieintencjonalnie stabilizować wzorce unikania.

🎯 Kiedy zaczyna to mieć znaczenie kliniczne?

Wtedy, gdy proces terapeutyczny koncentruje się głównie na:
– rozumieniu zamiast doświadczania,
– spójności poznawczej zamiast pracy z napięciem i ambiwalencją,
– unikaniu momentów dyskomfortu — zarówno po stronie pacjenta, jak i terapeuty.

W takich sytuacjach terapia może stawać się przestrzenią, w której pacjent pozostaje w kontakcie z narracją o sobie — ale nie z własnym doświadczeniem.

To przesunięcie bywa trudne do uchwycenia, ponieważ często towarzyszy mu poczucie „intensywnej pracy” i zaangażowania w proces.

🤍
Warto więc postawić pytanie:
w jakim stopniu nasz sposób prowadzenia terapii wspiera realny kontakt z doświadczeniem — a w jakim może pełnić funkcję jego subtelnego omijania?

12/05/2026

Warte uwagi ! ... istnieje w nas pokusa " do naprawiania siebie "

…nie jesteś zepsuty. Nie wszystko wymaga naprawy i leczenia. Psychoterapia nie jest warsztatem, do którego trafiają zdezelowane silniki naszych motywacji czy wytarte klocki hamulcowe naszej psychiki. To przestrzeń, w której spotykamy się z drugim człowiekiem i sobą samym, a ściśle rzecz ujmując : z tymi częściami siebie, o których wolimy nie myśleć…
… jeśli chodzi o psychoterapię, w mitach na jej temat przejawia się nasza roszczeniowa postawa konsumpcyjna: chcemy jasnej odpowiedzi na nasze pytania i lekarstwa leczącego wszystkie bolączki ; pary butów na drogę przez życie, która będzie pasowała na wszelkie okazje, Jak pewnie intuicyjnie czujesz to tak nie działa .Wokół psychoterapii narosło również wiele takich mitów, które mogą sprawić, że część osób będzie wstydziła się skorzystać z profesjonalnego wsparcia. Te błędne przekonania są kształtowane w dużej mierze przez media. W Internecie możemy znaleźć wiele treści mówiących o tym, że terapia to powód do wstydu, a dorosły człowiek sam powinien radzić sobie z problemami, a jeśli sobie nie radzi, to coś z nim „ nie tak”. Te przekonania mogą nas zarówno skłaniać do podjęcia psychoterapii, jak i obawy przed nią. Warto zatem przyjrzeć się temu, jak ją postrzegamy, w tym zasoby i potencjalne straty z nią związane…

"Nie wszystko musisz naprawiać „
Urszula Struzikowska- Marynicz

04/05/2026

Praca ze snami .Polecam 🩵

04/05/2026

Pop-samorozwój .Pop-psychologia. Pop-psychoterapia.
…To sprzedawanie obietnicy, że ktoś, kto wreszcie rozwikłał zagadkę życia, za odpowiednią opłatą da ci odpowiedzi, których szukasz. A przecież to bujda na resorach. Praca nad sobą w dorosłym wydaniu to praca , która prowadzi do uświadomienia sobie, że świat jest pełen ambiwalencji. A rzeczy z czasem zdarzają się z przypadku, raz mamy na nie wpływa, a raz nie. To dostrzeganie różnorodności i własnych ograniczeń. A to się słabo sprzedaje .Ludzie chcą prostych odpowiedzi i pop-psychologia doskonale ten obszar zagospodarowała. Dojrzewanie przejawia się w odwadze do zobaczenia siebie i świata takim, jakim on jest . Czyli dostrzeżenia, że świat to miejsce skomplikowane, w którym jest i radość i cierpienie. Że nasze aparaty poznawcze są ograniczone, że nasz intelekt, nawet największy, nie ogarnie tego, co tu się dzieje. Że będzie mnóstwo pytań, na które nie poznamy odpowiedzi. Że często zmienimy zdanie. Że są w nas części dobre, ale i złe. Że będziemy reagować na różne sposoby, często bardzo prymitywnie. I dojrzałość nie jest pod tym względem sexy, bo pozbawia nas pychy, którą w sobie mamy i która nas chroni przed krytyką. Dojrzałość sprowadza się do pokory i tego, że w pewnym momencie poznajesz samego siebie po to, żeby przestać się już sobą tak interesować i móc wreszcie zaciekawić się światem, który cię otacza . Pop-psychologia nas z tym kompletnie nie konfrontuje. Jej propozycje są skrajnie cyniczne. Większość osób oferujących te magiczne kursy i praktyki wie, że uderza w populistyczne nuty, te miękkie części w nas, które cierpią. Cierpiący są w stanie zapłacić każde pieniądze za chociaż krztynę ulgi…
K**a Wojtkiewicz -„Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju
i kultury terapeutycznej „

zdjęcie pexels

23/04/2026

03/04/2026

Pięknego Świętowania 🐰🌞🥀

18/02/2026

📌 Psychoterapia to odrębny, interdyscyplinarny zawód – i tak należy ją traktować.

Psychoterapia ma swoje korzenie w różnych dziedzinach nauki m.in.: psychologii, medycynie, filozofii, socjologii, biologii, antropologii kulturowej, neuronaukach itd.. Wymaga rozumienia procesów psychicznych, relacyjnych, ale także wiedzy o interakcjach farmakoterapii z psychoterapią oraz kontekstu klinicznego.

Wyodrębnienie zawodu psychoterapeuty nie jest oddzielaniem od nauki ani którejkolwiek z tych dziedzin. Jest uznaniem, że psychoterapeuta musi posiadać:
🔹 interdyscyplinarną wiedzę,
🔹 specyficzne kompetencje zawodowe,
🔹 przejść ścieżkę kształcenia wymagającą precyzyjnej weryfikacji.

Ta ścieżka obejmuje m.in.:
✔️ szkolenie z oddziaływań psychoterapeutycznych,
✔️ superwizję,
✔️ terapię własną,
✔️ staż kliniczny.

Choć minimalne wymogi szkoleniowe określane są na 1200 godzin, w praktyce osoby uzyskujące certyfikat mają za sobą około:
📚 2000 godzin dydaktycznych i terapii własnej
🧠 3000–4000 godzin praktyki klinicznej
➡️ łącznie ok. 5000–6000 godzin przygotowania zawodowego.

Dla porównania – pięcioletnie studia psychologiczne na UJ to około 2800 godzin zajęć dydaktycznych.

Psychoterapeuta – podobnie jak specjalista psychoterapii uzależnień czy inni specjaliści ochrony zdrowia psychicznego – to odrębny zawód. Warto przypomnieć, że specjalistą psychoterapii uzależnień można zostać po 11 różnych kierunkach studiów magisterskich (w tym psychologii), co pokazuje, że w tym obszarze kluczowe są specjalistyczne kompetencje zdobywane w odrębnym procesie kształcenia.

📣 Prawne uporządkowanie zawodów dedykowanych ochronie zdrowia psychicznego jest dziś niezbędne – w dobie ogromnego zapotrzebowania na pomoc psychologiczną i psychoterapeutyczną.

To kwestia jakości, standardów i bezpieczeństwa pacjentów. 🤝