Dietetyk Kliniczny, Psychodietetyk mgr Helena Niemeczek

04/09/2026

Jako dietetyk z dłuższym stażem obserwuję zmiany dotyczące żywienia dzieci od lat i trochę smuci mnie, że kolejny raz robi się z tego polityczną przepychankę. Przecież pierwsze regulacje dotyczące poprawy żywienia dzieci były wprowadzane za rządów P*S.

Wtedy mieliśmy choćby słynną „walkę z drożdżówkami” — i przecież też nie chodziło tylko o same drożdżówki, ale o szersze zasady dotyczące tego, co dzieci dostają w szkołach. Tyle że medialnie najlepiej sprzedawało się: „zabierają dzieciom drożdżówki”.

Teraz mamy dokładnie ten sam mechanizm: zamiast rozmawiać o całym modelu żywienia, jakości produktów, warzywach, strączkach, rybach czy mięsie, wybiera się najbardziej nośny temat: „zabierają dzieciom schabowego, będą karmić kaszą z fasolą”.

A mówię to też jako świeżo upieczona mama pierwszoklasistki. Będę się temu wszystkiemu przyglądać i jeśli będzie możliwość, oczywiście chcę współpracować ze szkołą i rozmawiać o tym, co można zrobić dobrze, a co ewentualnie poprawić.

Bo ostatecznie chyba wszystkim nam powinno chodzić o to samo – żeby dzieci po prostu jadły dobrze. Bez względu na to, kto akurat rządzi.

12/08/2026

Otyłość dziecka nie jest problemem tylko tego dziecka. ❤️
Nie chodzi o zakazy i „dietę dla jednego”, ale o takie zmiany w domu, które wspierają całą rodzinę — bez poczucia kary, wstydu i wykluczenia.

20/07/2026

Czytając komentarze pod tym postem, mam wrażenie, że wiele osób nieświadomie potwierdza, jak mało wiemy o dysmorfofobii.

To nie jest zaburzenie wynikające z bycia „mało atrakcyjnym”. Dlatego argumenty typu „przecież jesteś piękna”, „jesteś symetryczna” czy „wyglądasz świetnie” nie odnoszą się do istoty problemu.
Dysmorfofobia polega na zaburzonym postrzeganiu własnego wyglądu i ogromnym cierpieniu z tego powodu. Właśnie dlatego może dotyczyć także osób, które dla otoczenia są bardzo atrakcyjne.

Ten post nie potrzebuje ocen urody. Potrzebuje zrozumienia, że opisuje realne zaburzenie psychiczne, a nie „kompleksy”.

https://www.facebook.com/share/p/193eUTcyRu/

To zdjęcie ilustruje początek mojej choroby - dysmorfofobii. Mamy październik 2018. Proszę Damiana o zdjęcie, bo chcę zobaczyć, czy wyglądam aż tak źle, jak mi się wydaje. Zdjęcie utwierdza mnie w przekonaniu. Wyglądam obrzydliwie. Z perspektywy czasu myślę, że wtedy właśnie zaczęła się u mnie dysmorfofobia. To zaburzenie psychiczne polegające na dużym zaabsorbowaniu defektami ciała, które przez innych są niezauważane lub postrzegane jako niewielkie.

Po pomoc długo nie sięgałam, ponieważ głupio mi było iść do specjalisty z czymś takim jak „kompleksiki”. Tłumaczyłam sobie, że to nie jest aż tak „poważny” problem. Wiem, brzmi to abstrakcyjnie, bo byłam już wtedy studentką psychologii, ale często najtrudniej zauważyć skalę własnych problemów.
Po długich namysłach zdecydowałam się jednak pójść na terapię. Efekty były fatalne. Miałyśmy z terapeutką zerowe flow. Rozstałyśmy się dość szybko. Gwoździem do trumny było skwitowanie przez nią moich problemów słowami: „Cóż, Pani Maju, niektórzy chcą być mądrzy, Pani chce być piękna”. To sprawiło, że znowu się wycofałam, zawstydziłam i utwierdziłam w przekonaniu, że to tylko głupoty.

Skutek? Latem 2019 wyszłam z domu parę razy. Gdy już mi się to udało, byłam w koszmarnym stanie. Zdarzało mi się płakać w miejscach publicznych, bo czułam się obrzydliwie. I to jest właśnie słowo, które uświadomiło mi, że to nie są tylko kompleksy. Zauważyłam, jak fiksuję się na pewnych fragmentach ciała, a dotknięcie skóry napawało mnie obrzydzeniem. Miałam ochotę ją z siebie zedrzeć. Siedziałam w domu i obsesyjnie ćwiczyłam przez parę dni, po czym, gdy ciało nie dawało rady, dostawałam doła i przez kolejne dni leżałam, płakałam i nie mogłam ruszyć palcem. Dysmorfofobia rozlewa się na wiele segmentów życia i znacząco utrudnia funkcjonowanie.

Finalnie przeszłam długą, bardzo skuteczną terapię, oczywiście z innym specjalistą. Gorące lato dla wielu z Was może się okazać bardzo ciężką porą roku. Nie warto zmagać się z tym samodzielnie. Naprawdę dobrze poprosić o pomoc.

11/07/2026

Ten tydzień w gabinecie upływa mi zdedycowanie pod znakiem uchyłkowych mitów.

Kolejna pacjentka z wyrzutami sumienia, bo zjadła truskawki. Ktoś odstawił pomidory. Ktoś inny boi się maku czy pestek w pieczywie.

I myślę sobie, ile niepotrzebnego stresu potrafi wywołać jedno zdanie usłyszane bez kontekstu.
Czasem przeczytane w internecie. Czasem zapamiętane z edukacji żywieniowej, ale w mocno uproszczonej wersji.

To trochę jak z klikbajtowym nagłówkiem – jedno hasło, a cała reszta znika.

A później do gabinetu trafia pacjent, który bardziej boi się kilku pestek w truskawce niż samej choroby.
A dietetyka nie polega na dokładaniu kolejnych zakazów. Polega na zrozumieniu człowieka, jego choroby, aktualnych objawów i wybraniu rozwiązania, które będzie dobre zarówno dziś, jak i za kilka lat.

03/07/2026

Jeszcze kilka lat temu na stacji benzynowej wybór na szybko? Hot dog, baton i cola.
Dziś coraz częściej można znaleźć wrapa, kefir, skyr czy napój bez cukru. Jasne, to nie jest sklep ze zdrową żywnością, ale... jest z czego wybrać.

I właśnie takie zmiany w naszym środowisku żywieniowym lubię najbardziej. Bo kiedy lepsze opcje są pod ręką, dużo łatwiej z nich skorzystać.
Wakacyjnie ☀️

01/06/2026

Drogie Dzieci! ❤️
Z okazji Waszego święta życzę Wam:
🍦 lodów bez liczenia kalorii,
⚽ zabawy, która wciąga tak bardzo, że zapomina się o telefonie,
🌳 brudnych kolan po przygodach,
😂 śmiechu do bólu brzucha,
🧸 poczucia, że możecie być sobą.

Życzę Wam też, żebyście nie przejmowały się za bardzo tym, co mówią inni. Ani kolega z klasy, ani przypadkowa osoba w internecie nie wie o Was tyle, ile Wy sami.

Żebyście pamiętały, że piegi, odstające uszy, aparat na zębach, kilka kilogramów więcej lub mniej, wzrost, fryzura czy ulubione jedzenie nie mówią nic o tym, jakimi jesteście ludźmi.

I jeszcze jedno: nie spieszcie się z dorastaniem. Dzieciństwo jest po to, żeby się bawić, odkrywać świat, zadawać milion pytań i czasem zjeść lody przed obiadem. 😉
Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Dziecka! 🎈

28/05/2026

„Ona jest gruba”,
„Jest ulana”,
„nie chcę takich nóg”,
„nie zjem, bo utyję”,
„będą się ze mnie śmiać” — to nie są pojedyncze zdania. Dzieci naprawdę tak mówią.

Jako specjalista dietetyki i jako mama dwóch dziewczynek (4 i 6 lat) widzę, jak wcześnie zaczyna się to wchłanianie. W domu nie komentujemy ciał. A mimo to to przychodzi z zewnątrz: przedszkole, szkoła, rówieśnicy, przypadkowe teksty dorosłych.

W gabinecie słyszę też o wyśmiewaniu w grupie, o „boczkach na WF-ie”, o komentarzach typu
„ty nie jedz, bo już i tak jesteś duża”.

Dzieci potrafią się już same nawzajem ważyć słowami.

I nadal zdarzają się szkoły, gdzie dzieci są ważone grupowo — przy innych dzieciach, z komentarzami, porównywaniem, śmiechem. Dla dziecka to nie jest neutralne „ważenie”. To publiczna ocena ciała.

Z drugiej strony często spotykam się ze zdziwieniem rodziców, że nie buduję motywacji przez strach: „bo będą się śmiać”, „bo boczki będą wystawały”, „bo nikt cię nie polubi”.

Bo to nie jest motywacja. To jest wstyd, który zostaje na lata.

Reżyseria - Artem Rachkelyuk Zdjęcia - Mateusz WołoczkoMontaż - S...

09/05/2026

W gabinecie bardzo często słyszę:
„Ja mam dużo ruchu. W pracy ciągle biegam.”
„Przy dzieciach nie siadam.”
„W ogródku robię cały dzień.”

I wierzę, że ci ludzie są zmęczeni.

Ale coraz częściej myślę, jak bardzo pomyliliśmy przeciążenie z dbaniem o zdrowie.

Bo można całe życie być w ruchu — i jednocześnie nie budować zdrowia, sprawności ani kondycji.

Nasza aktywność często nie jest dziś troską o ciało. Jest obowiązkiem. Ciągłym robieniem czegoś dla innych. Byciem potrzebnym. Byciem użytecznym.

I wielu osobom bardzo trudno pozwolić sobie na ruch, który nie ma praktycznego efektu. Spacer bez celu. Trening tylko dla siebie. Godzinę, po której nie zostaje posprzątany dom ani odhaczona lista zadań.

Jakby ciało zasługiwało na uwagę tylko wtedy, gdy jest produktywne.

To smutne, jak bardzo odpoczynek, rekreacja i dbanie o własną sprawność zaczęły być traktowane jak luksus albo fanaberia.

A przecież aktywność fizyczna nie jest nagrodą za wykonane obowiązki.

Jest podstawową potrzebą człowieka.

Nie po to, żeby bardziej się podobać. Po to, żeby żyć dłużej. Sprawniej. I mniej boleśnie.

26/04/2026

Hej
Dzięki za wszystkie oznaczenia i wiadomości — serio, mega miłe, że o mnie myślicie .

Ale konkursy z nielimitowanym głosowaniem i płatnymi głosami to nie moja droga, więc będę wdzięczna, jeśli nie będziecie mnie tam oznaczać.

Jeśli chcecie mnie wesprzeć, to największą robotę robią Wasze polecenia —wśród znajomych lub opinie na Google.

Kilka słów od Was naprawdę ma znaczenie i pomaga mi bardziej niż jakiekolwiek głosowania .

Dzięki za to wsparcie 🫶

22/04/2026

Podagrycznik od lat funkcjonuje jako „zioło na dnę moczanową”. W praktyce gabinetowej to jedna z częstszych rekomendacji, z którymi przychodzą pacjenci.

Jako dietetyk, który pracuje też ze studentami i lubi fitoterapię, patrzę na to z dwóch stron – zainteresowania roślinami i konieczności opierania się na dowodach naukowych.

był tradycyjnie stosowany w łagodzeniu objawów dny , jednak na dziś:
– brakuje dobrej jakości badań klinicznych u ludzi
– nie ma ustalonego skutecznego dawkowania
– nie wykazano, by realnie obniżał poziom kwasu moczowego

Dostępne są natomiast dane laboratoryjne wskazujące na potencjalne działanie przeciwzapalne i obecność związków antyoksydacyjnych.

To ważna różnica: potencjał biologiczny nie jest równoznaczny z efektem klinicznym.

Podagrycznik może być elementem diety – jako roślina jadalna i źródło różnorodności. Nie powinien być jednak traktowany jako metoda leczenia.

W przypadku dny moczanowej podstawą pozostaje modyfikacja stylu życia i – jeśli to konieczne – leczenie farmakologiczne.

Zioła mogą wspierać, ale nie zastępują terapii o udowodnionej skuteczności.

Jeśli masz dnę moczanową albo podwyższony kwas moczowy – skonsultuj swoje działania z dietetykiem lub lekarzem, zamiast opierać się tylko na pojedynczych zaleceniach z internetu.